Masz jeden dzień, jedną szansę i jedno słowo. Co powiesz? Przeprosisz, podziękujesz? Można też uciec, ale ucieczka nie da Ci satysfakcji. Wcale nie poczujesz się lepiej. Może ogarnie Cię poczucie winy, stan euforii, a może zwyczajna rozpacz. A wiesz dlaczego? Dlatego, że nie potrafisz podjąć decyzji. Nie chodzi tutaj o trafną czy też nie. Chodzi o zwykłe złapanie szansy, pokierowanie zdarzeniami. Samemu trzeba wziąć szansy w swoje ręce i żyć tak jak się chce. Spójrz na mnie... człowiek uczy się na własnych błędach. A Ty? Jesteś szczęśliwy?
Lubię siedzieć sama i lubię patrzeć na tą ludzką nieporęczność. Te wszystkie próby obrotu, nie zmiany, obrotu sytuacji są nawet śmieszne. O ile niebanalnie nabierze się do tego dystansu. Moje sceptyczne podejście do świata stało się przerażające. Odłożyłam emocje i uczucia na bok i napełniłam spojrzenie pogarda oraz ironią . Dziwne? Raczej powiedziałabym, że smutne, bo gdybym cofnęła się wstecz ujrzałabym człowieka dobrego, pełnego pozytywnych emocji. Człowieka, któremu zależało, i który kochał. Tak, byłam tam. To byłam ja. Dzisiaj wszystko stało się inne. I już nie powiem, że obce. Po prostu zakończyłam rozdział wypełniony po brzegi rutyną. Bo przecież jak długo można się starać? Jak długo człowiekowi zależy? I jak długo trzeba dochodzić do wniosku, że trwało się w bezsensie? A ile leczy się złamane serce? Nie liczyłam czasu, ale wiem , że otworzyłam przed sobą nowe drzwi. Podjęłam próbę zmiany. Teraz nie jestem już taka miękka. Nie rozpływam się w spojrzeniach i nie uginam się pod słowami. Sama dla siebie jestem panem i jest mi o niebo lepiej. W owej chwili z nikim nie zamieniłabym się moim życiem na jego własne.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz