Dokonując różnych wyborów,
tłamsząc w sobie największe emocje doszłam do wniosku, że naprawdę warto było.
Warto było czekać, odliczać, denerwować się, przeklinać każde niepowodzenie,
męczyć się, znosić każdą nienawiść do siebie i do innych. Na chwilę obecną mogę
sobie spokojnie powiedzieć, że jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie i nie
przeraża mnie nawet odległość, która nas dzieli. Albo ja udowodniłam sobie ,
albo to on mi udowodnił , że do szczęścia nie potrzeba wiele. Właściwie to nie
wiedziałam , że wszystko potoczy się w tym kierunku. Jestem zadowolona z obrotu
sytuacji i ze zdarzeń. Wszystkich razem i każdego z osobna. Cieszę się z
miejsca , w którym się obecnie znajduję i nie zamieniłabym tego swojego pieprzonego
życia na żadne inne, bo właśnie dzisiaj znowu unoszę się trzydzieści
centymetrów nad ziemią i jestem zadowolona. Mam nadzieję, że moje poczucie i w
jakiś sposób emocje przytrzymają mnie w takowym stanie dosyć długo. Żebym mogła
się nacieszyć słowami i spojrzeniami, uśmiechem i dotykiem. I mogę w końcu
wyjechać szczęśliwa. Pomimo tego, że wiem, że będę cholernie tęsknić i w jakimś
momencie nie wytrzymam to i tak będę szczęśliwa. Będę i jestem, bo człowiek,
któremu to zawdzięczam jest wspaniały. Jest lepszy niż podejrzewałam. Jednak
nadal boli mnie fakt, że w jakiś sposób tęsknota rozrywa moje serce na strzępy.
Boli mnie to, że każda łza wypala w policzkach dziury, które nie posiadają dna.
Boli mnie, że wiatr, którym są inni ludzie, sytuacje, kilometry zdmuchnie mnie
jak domek z kart- a kartami jestem ja.
Nie wiem po co piszę o tym co
mnie boli skoro jestem szczęśliwa.
Lepiej zostawię jutro w spokoju, co ma być to będzie. Czy tego chcę czy
nie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz