wtorek, 1 stycznia 2013

Szczęście łączy się z bólem


Dokonując różnych wyborów, tłamsząc w sobie największe emocje doszłam do wniosku, że naprawdę warto było. Warto było czekać, odliczać, denerwować się, przeklinać każde niepowodzenie, męczyć się, znosić każdą nienawiść do siebie i do innych. Na chwilę obecną mogę sobie spokojnie powiedzieć, że jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie i nie przeraża mnie nawet odległość, która nas dzieli. Albo ja udowodniłam sobie , albo to on mi udowodnił , że do szczęścia nie potrzeba wiele. Właściwie to nie wiedziałam , że wszystko potoczy się w tym kierunku. Jestem zadowolona z obrotu sytuacji i ze zdarzeń. Wszystkich razem i każdego z osobna. Cieszę się z miejsca , w którym się obecnie znajduję i nie zamieniłabym tego swojego pieprzonego życia na żadne inne, bo właśnie dzisiaj znowu unoszę się trzydzieści centymetrów nad ziemią i jestem zadowolona. Mam nadzieję, że moje poczucie i w jakiś sposób emocje przytrzymają mnie w takowym stanie dosyć długo. Żebym mogła się nacieszyć słowami i spojrzeniami, uśmiechem i dotykiem. I mogę w końcu wyjechać szczęśliwa. Pomimo tego, że wiem, że będę cholernie tęsknić i w jakimś momencie nie wytrzymam to i tak będę szczęśliwa. Będę i jestem, bo człowiek, któremu to zawdzięczam jest wspaniały. Jest lepszy niż podejrzewałam. Jednak nadal boli mnie fakt, że w jakiś sposób tęsknota rozrywa moje serce na strzępy. Boli mnie to, że każda łza wypala w policzkach dziury, które nie posiadają dna. Boli mnie, że wiatr, którym są inni ludzie, sytuacje, kilometry zdmuchnie mnie jak domek z kart- a kartami jestem ja.
Nie wiem po co piszę o tym co mnie boli skoro jestem szczęśliwa.  Lepiej zostawię jutro w spokoju, co ma być to będzie. Czy tego chcę czy nie.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz