Zrobiłam kilka kroków do przodu. Moje serce zaczęło mocniej bić, a każdy oddech stał się bardziej przerażający od tego poprzedniego. To zabawne, bo ilekroć człowiek stara się i daje z siebie najwięcej to wszystko mu ucieka. Tak zwyczajnie upada, odchodzi. I co wtedy robi taka osoba? Poddaje się? Walczy dalej? To wszystko zależy od człowieka, to wszystko zależy od jego siły i chęci. Ja osobiście poddałam się i już chyba nie będę walczyć. Nie chce wchodzić w coś, co dla jednej strony ma sens, a dla drugiej już chyba nie. Najgorsze jest poczucie kompletnej niewiedzy, bezradności i samotności. Bo właściwie co z tego, że chce odpuścić? Co z tego, że wmawiam sobie, że tak musi być , że tak zostanie? Przecież i tak cały czas o tym wszystkim myślę. Trwam w czymś co wydaje mi się bez końca... właśnie koniec. Najwyższy czas już wszystko zakończyć. Odłożyć to na bok, żeby mniej szczypało i zamknąć owy rozdział. I nieważne jest już to co czuję w tym momencie, to że tęsknie, i to że boli. Wszystko musi mieć swoje pięć minut, nawet ból. Chciałabym tylko szybko się do tego przyzwyczaić i jeszcze szybciej przestać wciąż myśleć.
Jednak i tak bardzo się cieszę, że to wszystko akurat mnie spotkało. Że to ja mogłam być obok i czuć się bardziej wyjątkowa niż zwykle. Kolejny raz zbiera mi się na płacz, a tylko dlatego , że właśnie przyznałam się przed sobą, że trzeba odpuścić, trzeba się znowu ugiąć pod ciężarem słów. Może i tak będzie lepiej, chociaż dla Ciebie. Może tak właśnie ma być... nie wiem.
A teraz im bliżej do wyjazdu, tym bardziej jest mi lżej. Wiecie dlaczego? Dlatego, że odległość, która nas dzieli pozwoli mi szybciej się przyzwyczaić. Że to nie będzie kilka minut, tylko kilka godzin. To nie będzie kilka kroków, tylko kilkaset kilometrów.
Cholera, nie wiem kogo ja okłamuję. Doskonale wiem, że to wszystko przewróciło moje życie do góry nogami. Doskonale wiem, że strasznie mocno mi zależy i nie potrafię od tak odpuścić. Nawet to pisanie straciło w jakiś sposób swój sens. Wszystko traci...
Mogę sobie powiedzieć jedynie, "KAMILA JESTEŚ SŁABA" i to tyle. Bo każde inne słowo, sprzeczne z poprzednim zdaniem wprowadza mnie w stan budowany wyłącznie na kłamstwach. Ale tak naprawdę ja chyba sama nie wiem czego chce, więc nie powinnam się dziwić. Sprawy toczą się zbyt szybko, po nieswoim torze, więc... kurcze jak ja mam się przystosować? Wszystko wyleciało mi z rąk i chyba zostawię to tak jak jest. Teraz Twoja kolej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz