sobota, 12 stycznia 2013

To stało się ostatecznością


Miało być tak pięknie, a wszystko spłonęło. Potok słów, okazał się jedynie ciężarem. Moje drogi nie są już tak proste, ale sama tego chciałam. Co się ze mną dzieje? Gdzie ta nieczułość i obojętność? Moje serce nie potrafi w żaden sposób porozumieć się z rozumem. Każda prób złączenia ich w jedność kończy się porażką. Kolejny raz ktoś lub coś wymierza cios w twarz. Kolejny raz tonę w oceanie własnych łez. Mój krzyk nie współgra z całym światem. Wszystko się odwróciło. Spojrzenie wbite w ziemie- pustka. Spod powiek wypływa żal… puste nadzieje. Nadzieje, które niosłam i chciałam każdą spełnić. Chciałam, ale nie mogę? Czy chciałam, ale nie chcę? Dostałam powód, by marzyć, śnić. Wszystko skończyło się jedynie masą niewykorzystanych szans, które umierają we mnie, ze mną. Sprawy same w sobie kazały się przyzwyczaić, wyróżnić, przywiązać, doceniać. Miotam się bez celu i rzucam w bezsilność…to przykre, bo chyba każdy potrzebuję chwili odpoczynku, chwili wytchnienia. Odskoczni od problemów, ludzi i smutku. Już nie chce tracić minut na strach , nie chce podtapiać się w bagnie niepewności czy fałszywości. Ból ściska moje gardło, bo teraz walczę już tylko z ostatecznością. A słowa, które były tak ważne. A słowa, które były niewypowiedziane, bolą najbardziej. Zgubiłam się, nie wiem co robić...tyle pomyłek. Ile jeszcze znaków zapytania zawiśnie nad moim życie ?

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz