Miało być tak pięknie, a
wszystko spłonęło. Potok słów, okazał się jedynie ciężarem. Moje drogi nie są
już tak proste, ale sama tego chciałam. Co się ze mną dzieje? Gdzie ta
nieczułość i obojętność? Moje serce nie potrafi w żaden sposób porozumieć się z
rozumem. Każda prób złączenia ich w jedność kończy się porażką. Kolejny raz
ktoś lub coś wymierza cios w twarz. Kolejny raz tonę w oceanie własnych łez. Mój
krzyk nie współgra z całym światem. Wszystko się odwróciło. Spojrzenie wbite w
ziemie- pustka. Spod powiek wypływa żal… puste nadzieje. Nadzieje, które niosłam
i chciałam każdą spełnić. Chciałam, ale nie mogę? Czy chciałam, ale nie chcę?
Dostałam powód, by marzyć, śnić. Wszystko skończyło się jedynie masą
niewykorzystanych szans, które umierają we mnie, ze mną. Sprawy same w sobie
kazały się przyzwyczaić, wyróżnić, przywiązać, doceniać. Miotam się bez celu i
rzucam w bezsilność…to przykre, bo chyba każdy potrzebuję chwili odpoczynku,
chwili wytchnienia. Odskoczni od problemów, ludzi i smutku. Już nie chce tracić
minut na strach , nie chce podtapiać się w bagnie niepewności czy fałszywości. Ból
ściska moje gardło, bo teraz walczę już tylko z ostatecznością. A słowa, które
były tak ważne. A słowa, które były niewypowiedziane, bolą najbardziej.
Zgubiłam się, nie wiem co robić...tyle pomyłek. Ile jeszcze znaków zapytania
zawiśnie nad moim życie ?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz