Piękny słoneczny dzień miał oznaczać nowe, lepsze życie. Wszystko miałam zacząć od nowa, ponieważ moje dotychczasowe życie nie było ani przyjemne, ani nawet w połowie dobre i zadowalające. Myślałam, że wszystko co złe zostało tam z tyłu. Myślałam, że wszystkie mosty zostały spalone. Jednak nie. Byłam w błędzie, ponieważ nie pozamykałam spraw, które czułam najbardziej, tych które były najtrudniejsze. Byłam nieświadoma. Inaczej- byłam świadoma, ale nie chciałam widzieć, słyszeć czy też czuć. Bałam się. Cholernie się bałam bólu i utraty. Chociaż i tak wszystko już straciłam. Żyłam do siebie, bo nie było nikogo kto chciałby mnie wysłuchać, złapać za rękę i uciec. Uciec od rzeczywistości, która była tak nieprzewidywalna i tak trudna do zgryzienia. Właściwie to ja nie oczekiwałam niczyjej pomocy. Kogo ja do cholery okłamuję? Chyba już tylko siebie, bo każdy widział, że potrzebuję tego- potrzebuję nowego życia.
Więc nie dostrzegałam zła. Starałam się je ukryć, zamieść pod dywan i czuć się lepiej niż wszyscy. Choć tak naprawdę w środku mnie, w samym centrum zrodziła się okrutna bestia, która niszczyła mnie i każdej nocy pokazywała, że jestem- prosto mówiąc- ślepa na świat. To było przykre, ale każde kłamstwo zawsze wyjdzie na jaw. Nawet to najdrobniejsze. Nie dałam rady. Dlatego dzisiaj nie żyję. Zabiły mnie własne emocje.
poniedziałek, 23 września 2013
środa, 18 września 2013
Zapominam i nie wiem
Czuję w sercu jakiś ucisk. Niesamowicie
tęsknię i nie radzę już sobie. Nie radzę sobie z niczym- w żadnej sytuacji,
ponieważ tak naprawdę tęsknota mnie zabija. Tak samo jak Ciebie zabija
cierpienie, które napędzam ja. Siedzę w fotelu z kubkiem gorącej herbaty w
dłoni i staram się nie myśleć o tym co złe. Staram się- ale jak zwykle nic mi
nie wychodzi. Tak samo jak nie wychodzi mi zmiana na lepsze. Nie wychodzi mi
również nauka na błędach, ale to chyba inna kwestia, prawda? Powinnam odrzucić
wszelkie myśli, które tak naprawdę wciskają mnie głębiej w fotel. Te, które są
przygnębiające i te, które sprawiają, że uśmiech na mojej twarzy przygasa. Nie
powinnam tego robić. Nie powinnam ukrywać przed samą sobą problemów, które się
we mnie znajduję. Już nie wspomnę o innych ludziach, przed którymi ukrywam zbyt
wiele rzeczy i spraw. Mam mętlik w głowie, mam lodowate serce i puste
spojrzenie. Jestem na skraju wyczerpania i zawdzięczam to już tylko sobie.
Nikomu innemu. Sobie.
Wstaję i idę... stop, nie mam dokąd
iść. Zapomniałam o tym. Zapomniałam o tym, że w tym świecie przepełnionym
nienawiścią i bólem istnieją jakieś zasady. Zasady, których należy
przestrzegać. Ja nie mogłam, nie chciałam, albo nie potrafiłam. To teraz jaki jest
sens mojego istnienia? Nie potrafię dostosować się nawet do najprostszych
zasad, chociażby po to, żeby funkcjonować z ludźmi.
Jestem kimś. Jestem nikim. Mam coś. Nie
mam nic. Chcę dużo. Robię mało.
Nie wiem jak to wszystko dalej się
potoczy. Nie mam pojęcia.
poniedziałek, 16 września 2013
Wariuję w kawałkach siebie
Mam w ręce kawałek kartki i długopis. Mam w sercu mnóstwo emocji, które mogłabym przelać w owym momencie na papier, ale nie jestem pewna czy chce. Nie jestem już pewna niczego. Moja egzystencja wisi na włosku, bo każdy kolejny błąd jest cięższy od kolejnego. Niszczę siebie i ranie innych, ponieważ nie potrafię docenić tego co mam. Wciąż żyję w przeświadczeniu, że wszystko mogę, że wszystko mi się należy. Płaczę... czuję jak łzy ciekną mi po twarzy, a kolejne cisną się do oczu. Boję się, chwile nie są już ukojeniem, ale jednym wielkim sztyletem wbijanym za każdym razem głębiej w moje kruche serce. Jest mi ciężko, ponieważ nie potrafię się wyzbyć negatywnych myśli czy też emocji. Pada deszcz i każda kropla łączy się z moimi łzami- które w tym momencie stają się niewidoczne i nieodczuwalne. Fatalnie się czuję i jeszcze gorzej czują się bliskie mi osoby, które tak mocno i świadomie ranię. Czas nieubłaganie ucieka, przelatuje mi przez palce, ale nie robię nic, ażeby ktoś poczuł się lepiej. Brnę w przód z bagażem pełnym agresji, kłamstwa i arogancji i nie zważam na to co będzie i co może się stać za moment. Idę dalej. Poprawiam kurtkę i z torby wyciągam parasol i delikatnie go rozkładam. Jestem mokra i lodowatą ręką-tak samo jak moje serce- ocieram łzy. Próbuję się uśmiechnąć i zmienić nastawienie. Chcę się zmienić i podjąć jakąkolwiek próbę tej zmiany. Łapię się czegokolwiek, ponieważ nie mam siły tak żyć. Nie chcę- umierać, odchodzić. Jest mi trochę słabo, ale to nic złego rozpaść się czasami na kawałki. Mam teraz czas na przemyślenia- przestało padać i wychodzi słońce. Mam jeszcze czas na zmiany, bo przecież nie chce stracić najważniejszej osoby na świcie. Bądź przy mnie, bądź, bo jak jestem sama jestem inna- wariuję.
Subskrybuj:
Posty (Atom)