Brakuje mi słów. Brakuje mi
początku. Brakuje mi kawałka siebie, połowy, prawie całości.
Brakuje mi łez i siły na
sytuacje, na które nie mam wpływu. Cisza w telefonie i puste miejsce w łóżku
zabijają mnie. Ile teraz mogłabym zrobić. Ze złości, ze smutku, z żalu i z
miłości.
Czuje w sobie monotematyczność,
ale to chyba nie moja wina, że wciąż przeżywam to samo. To nie moja wina, że
kolejny raz walczę sama ze sobą, bo to tak jak bym walczyła z wiatrakami. A
może to właśnie moja wina, bo nie jestem idealna, nie dążę do ideału, nie
potrafię docenić tego co w życiu mam i tego co wciąż dostaję. A może po prostu
chciałabym żyć w wyidealizowanym świecie bez bólu, bez poczucia krzywdy i bez
tej obojętności, która rani mnie najbardziej.
Gdy podawałam Ci moją dłoń,
podawałam Ci na niej moje serce. Byłam gotowa oddać wszystko za Ciebie, za nas.
Nas, których kocham całym tym sercem, ale dzisiaj czuję, że ono wylatuję z
Twojej ręki, Jest za ciężkie, za trudne, przesiąknięte trucizną, której Ty nie
potrafisz utrzymać w sobie. Nic więc dziwnego, że Twoja słabość gaśnie, Twoje
uczucie gaśnie, Twoje magiczne spojrzenie gaśnie, Twoja miłość gaśnie, Twoje
wszystko gaśnie.
Czuje wielki przypływ emocji.
Czuję jak łzy płyną po moich policzkach i spadają na gorącą od złości
klawiaturę. To wszystko jest tak niemożliwe, bo przecież nie pozwalasz mi
płakać, bo nie warto.
Dzisiaj jesteś dla mnie
wszystkim, ale zawiodłam się, a nie lubię się zawodzić, bo wtedy czuję w sobie
ogromną pustkę, ale muszę być silna, kobiety musza być silne. Przecież jest jak
w bajce, pięknie i nierealnie.
A kiedyś spojrzę w oczy
wszystkim, którzy mnie zawiedli z taka obojętnością głęboką jak studnia bez dna
i powiem, że wszyscy jesteśmy dobrymi aktorami.