Nigdy nie podejrzewałam, że
ktoś będzie chciał zniszczyć moje szczęście. Od tak, jednym słowem, jednym
ruchem ręki. Pomimo tego , że to dla mojego dobra to nie chce tak. Przecież
doskonale wiem, że będę cierpieć, już cierpię to i tak cały świat kolejny raz
odwrócił się przeciwko mnie. Sama chciałabym dokonywać wyborów. Sama chciałabym
uczyć się na błędach. Ja wiem, że to wszystko jest napełnione troską, ale chyba
jednak nie potrzebuję dobrych rad. Teraz kiedy czas zaleczył rany i pozwolił mi
choć przez chwilę cieszyć się momentem, jednym, drugim , to ktoś musi w to
wszystko wejść. Wejść w mój świat i moje życie. Najbardziej boli niemoc i poczucie winy, choć tak naprawdę nic
się nie zrobiło. Chciałam tylko być szczęśliwa, chciałam żeby komuś na mnie
zależało. Czy to aż takie złe? Czy nie mam do tego prawa?
I jak tu być człowiekiem,
skoro z każdej możliwej strony ktoś wbija we mnie ostry sztylet. Głuche
słowa topią moje serce we własnych
lękach. Czy naprawdę na tym polega obawa i bezpieczeństwo? Nie chce kolejny raz odpuszczać, nie chce rzucić tym wszystkim
na czym mi zależy. W takowych momentach moje uczucia potęgują się , ale również
dużo tracę. Mogłabym odnieść się do każdego bezpośrednio. Mogłabym prosić o
spokój, zaufanie, szanse, szacunek, ale nie będę. Nie będę tego robić, ponieważ
znowu ktoś wdeptał mnie w ziemię. Znowu czuję się nikomu niepotrzebna. Chyba od
zawsze jestem niczyja i na tym się gubię. Tracę siebie. Jednak uśmiech nadal
pozostaje ten sam. Zastanawia mnie tylko jak długo? Jak długo będę ukrywać pod
nim nienawiść, smutek, łzy i cały ból? Przecież tak naprawdę nawet życie, które
nauczyło mnie radzić sobie w niemal każdej sytuacji nie potrafi odpowiedzieć mi
na jedno pytanie, dlaczego? Cholera, jestem słaba. A brak siły powoduję kolejne zatracenia. I
chyba potrzebuję kogoś, kto złapie mnie za rękę i pociągnie ku górze. Już mogę
mieć tylko cichą nadzieję…
" Mogłabym prosić o spokój, zaufanie, szanse, szacunek, ale nie będę. Nie będę tego robić, ponieważ znowu ktoś wdeptał mnie w ziemię" - najlepsze, zresztą cały wpis jest cudny :)
OdpowiedzUsuńPowodzenia + świetna zmiana na blogu, jeszcze bardziej mi się podoba
DZIĘKUJĘ BARDZO ;-)
UsuńKtóż tak depcze Twoją godność? Ktoś realny? Słowem, czynem, gestem?
OdpowiedzUsuńWłaściwie to nieważne. Ważny jest sam fakt, że jest taka osoba.
UsuńTo chyba o mnie chodzi :-(
OdpowiedzUsuńKama. PRZEPRASZAM !
stary
Kamila, Jan Paweł II piał, że "troska o dziecko jest pierwszym i podstawowym sprawdzianem stosunku człowieka do człowieka".
OdpowiedzUsuńMoże i miał rację ;-)
Usuń