Brak snu, gorący kubek kawy i
kilka sztuk papierosów. Tak bardzo boli obojętność, a jeszcze bardziej boli
nieświadomość zadawnego bólu. Błądzę pośród jednostek, które tworzą grupę. Ja
do grupy nie pasuję. Nigdy do niczego nie pasowałam. Byłam inna, a inność
dawała mi poczucie wolności i własnego ja. Dzisiaj wolność mnie przerosła, a ja
boję się własnego cienia. Czas biegnie nieubłaganie, a ja stoję w miejscu
owinięta od stóp do głów pretensjami, żalem i porażkami. Nie próbuję się wcale
użalać nad sobą, nie na tym wszystkim to polega, po prostu czuję się pusta.
Moje spojrzenie jest puste, moja dusza jest pusta. Nie podejrzewałam nigdy
siebie, że nie dam rady, że doprowadzę do autodestrukcji. Jednak świat, każda
pokusa i grupa to twardy zawodnik, który nie poddaję się za wszelką cenę. Ja
nie potrafię walczyć, bo jestem słaba. I upadam. I płaczę, a płacz też niczego
nie załatwia. Wstydzę się. Swoich łez, całej siebie. Bo nie czuję się kimś, nie
czuję się nawet sobą. I uciekam, przed tym całym syfem, ale on depcze mi po
piętach, a ja opadam z sił. Biec już nie mogę.
I posród tego co mnie niszczy
jesteś Ty. Ty- trzymający mnie w całości. Ty- jako miłosć mojego życia. Ty-
jako moja wygrana.