poniedziałek, 8 grudnia 2014

Na zawsze

Umierałeś we mnie kilkanaście dni i nocy. Później były kolejne dni i jeszcze więcej nocy. W końcu nastał wielki rozpad- uczuć, myśli i pragnień. Nie byłam pewna czy tak jest dobrze, ale przestałam płakać przez Ciebie i przez różne inne błahostki. Leżałam w łóżku, owinięta grubym kocem z kubkiem ciepłej herbaty  i nie płakałam już za Tobą. Starałam się nie płakać w ogóle, ale czasami przychodziła samotna i chłodna noc i wtedy coś we mnie pękało. Bardzo się bałam. Bałam się samotności i życia w przeświadczeniu, że żyję tutaj tylko i wyłącznie dla siebie. Nie chciałam tak, nie byłam w stanie budzić się z myślą, że nikt na mnie nie czeka. Nie byłam w stanie pogodzić się z utratą Ciebie, chociaż wiele razy uświadamiałam sama sobie, że Ty jesteś moją przeszłością, rozlanym mlekiem czy zamkniętym rozdziałem. Nieudolnie próbowałam uciekać przed czymś co tak naprawdę było silniejsze ode mnie. Przed czymś co było złe, a ja starałam się tego nie zauważać. Zamykałeś moje usta na ból i moje oczy na krzywdę, a ja świadomie Ci na to pozwalałam. Odszedłeś, a ja otworzyłam oczy na brutalną rzeczywistość tego świata. Starając się być przy Tobie straciłam przynależność do świata i tym samym straciłam poczucie prawdy. Nie potrafiłam zauważyć przy Tobie niczego złego, bo byłam zaślepiona kilkoma rzuconymi nieświadomie spojrzeniami. Uśmiechem, który paraliżował moje ciało i pocałunkiem, który zabił we mnie trzeźwe myślenie. Byłam zauroczona Tobą. Byłam w stanie dopasować się do Ciebie, pomimo tego, że byłam dla Ciebie jak poniedziałkowe śniadanie. Chciałam być kimś lub czymś ważniejszym. Chciałam być chociaż problemem, który uciążliwie męczyłby Twoją głowę. Myślałbyś o mnie nieustannie, ponieważ szukałbyś rozwiązania. Nie miałam okazji być kimś. Nie miałam okazji być nawet czymś co by Cię zainteresowało. Nie dałeś mi prawa do szczęścia- nie przy sobie. Starałam się szukać szczęścia na siłę. Kilka nic nie znaczących pocałunków, magicznych spojrzeń, chwil i momentów. To na marne, bo cały czas chciałam znaleźć się w Twoich ciepłych ramionach. Próbowałam Cię znienawidzić albo chociaż zapomnieć, ale zostawiłeś niewielki ślad w moim sercu, który mi na to nie pozwolił. Czułam się bezsilna, czułam się nikomu niepotrzebna, bo nie mogąc być przy Tobie, nie potrafiłam być przy nikim innym. To Ty byłeś moim światem, minutami szczęścia, spełniającym snem, marzeniami, każdym krokiem.
Dzisiaj mam Cię na wyłączność, mam Twoje serce, ponieważ podałeś mi je na dłoni.
Ale dzisiaj nie potrafię przyjąć tego tak jak chciałam przyjąć kilka lat temu. Jestem wypełniona po brzegi strachem przed utratą i bólem.  Brakiem zaufania do mężczyzn, bo pozwoliłeś innym zranić moje kruche serce. Nie potrafię walczyć, bo  wciąż czuję wszystkie sztylety wbite prosto w moje plecy.
Jeżeli jesteś w stanie pokochać mnie jako ofiarę własnego  serca i nauczysz mnie śmiać się bez powodu to zostań.
Natomiast jeżeli poprzez to, że niespodziewanie w Twojej obecności wpadnę w rozpacz bez powodu i rzucę Ci się na szyję będziesz chciał odejść, to proszę nie zawracaj mi głowy.

Mimo wszystko zawsze Cię kochałam, kocham i kochać będę…

niedziela, 9 listopada 2014

bez tytułu

"Kochać coś co Cię zabija to jest słaba opcja, bo idąc za miłością zwykle kończysz na manowcach"

Do dzisiaj miałam czuć wyjątkowość tamtego dnia. Do dzisiaj miałam czuć potrzebę robienia czegoś dla Ciebie albo z Tobą. Jednak dzisiaj czuje tylko bezsilność. Stoję w epicentrum własnego strachu przed utrata czegoś co tak naprawdę nigdy nie istniało. Trzymając w ręce Twoje zdjęcie tonę w morzu łez, a każda łza spływająca po moich policzkach wypala dziurę w moim sercu. Zostawiłeś za dużo siebie w mojej głowie i niezdolnym do walki sercu. Jesteś moja pierwsza myślą od razu po przebudzeniu. Jesteś moja ostatnia myślą przed zaśnięciem. Jesteś każdą moja myślą- w każdym miejscu i o każdej porze.
Nie mogę napisać, ze tego nienawidzę, ponieważ byłoby to kłamstwo, ale mogę napisać, że chciałabym żyć tak jak Ty.
Chciałabym być obojętna, albo przynajmniej stwarzać takie pozory. Byłabym obojętna na wszystkie nasze pocałunki, kilka wspólnych nocy, na spojrzenia, które wydawały mi się magiczne, na Twoje cieple ramiona, w których lubiłam zasypiać, na barwę głosu i to co ze mną robisz-  świadomie lub nie. To wszystko jest teraz nieistotne, bo jestem słaba i nie potrafię się od Ciebie uwolnić. Nie potrafię stanąć obok tego, przestać czuć, płakać przez Ciebie albo za Tobą.
Nikogo tutaj nie obwiniam, może jedynie siebie, ponieważ to ja wykreowałam  cały ten obraz nas. Dzisiaj nie ma nas- jesteś Ty i ja. Nigdy nie było żadnych NAS.
I kolejny raz popełniam błąd, ponieważ chce zapominać na sile. Nieudolnie próbuję  zapomnieć o Tobie i o tym co w tak krótkim czasie z Tobą przeżyłam. Tym samym pogrążam się w chorobliwej rozpaczy, ale wciąż twierdze, ze to nie jest przywiązanie...

niedziela, 5 października 2014

Nie wrócisz?

Stój- nie biegnij tylko dlatego, że boisz się moich łez. Jeżeli miałeś odwagę podbić moje serce w najmniej oczekiwanym momencie, to teraz odwróć się i wróć do mnie. Odrzuć swój strach. Odrzuć jakiekolwiek emocje i podejdź bliżej mnie. Bardzo blisko, na wyciągnięcie ręki. Pogubiliśmy się gdzieś na granicy czasu i własnych potrzeb. A może to ja zgubiłam Ciebie?
Postawiłam poczucie bliskości na pierwszym miejscu i tym samym zburzyłam relacje, która powinna trwać dłużej niż kilkanaście dni. Pociąg osobowy TLK wjedzie na tor czwarty- czekam. Wsiadam do środka i z niecierpliwością odliczam czas- czas, który grał główną rolę w naszym życiu- doc celu. Moim celem byłeś Ty. Twoja twarz, dłonie, ciepłe ramiona i obecność. Smak ust, kilka słów, uniesień miłosnych i perwersyjnych doznań. Byłam wypełniona po brzegi Tobą, chociaż ból coraz częściej dawał się we znaki.Przymykałam oczy i nieudolnie starałam się utrzymać równowagę i być szczęśliwa. Kolejny raz wsiadłam do pociągu. Bałam się. Cholernie się bałam, że za kilka stacji mogę Cię stracić. Nie pomyliłam się. Traciłam Cię z każdą minutą, z każdym kolejnym przystankiem i każdym kilometrem.
Jestem w domu i popełniam kolejny błąd. Tęsknię za Tobą. Myślę gdzie jesteś, co robisz, jak się czujesz? Jesteś dla mnie pułapką, niespełnionym marzeniem, bólem. Jesteś dla mnie zagadką, obawą. Jednak przede wszystkim jesteś dla mnie piękną różą, do której bólu kolców można się przyzwyczaić. To podłe, ale wiem, że prawdziwe i jedyne w tym momencie.
Cokolwiek się stanie, gdziekolwiek będę Ty będziesz w moim sercu.
Kolejną dobę poczekam tu na Ciebie, a Ty proszę bądź szczęśliwy.
A Ty proszę przyjdź.
A Ty proszę nie zapomnij o mnie.
A Ty proszę...

poniedziałek, 11 sierpnia 2014

Do końca świata, na zawsze

"Niektórzy ludzie po prostu nie potrafią mówić o swoich miłościach, ale to wcale nie znaczy, że nie kochają."
Pamiętam nasz pierwsze spotkanie. Pamiętam pierwsze pożegnanie. Pamiętam pierwsze spojrzenie, przytulenie, pocałunek. Nie potrafiłam powiedzieć Ci tego co do Ciebie czuję, nie miałam którędy. Każdy pretekst był dobry lub po prostu wystarczający. Nie umiałam patrzeć na Ciebie obojętnie. Chciałam Cię przytulać,dotykać i mieć na wyłączność. Nie widziałeś mnie, bo stałam pod ścianą- ścianą strachu i niepewności. Jednak mimo wszystko czując po raz pierwszy smak Twych ust obiecałam sobie, że cokolwiek się stanie będę czekać.Czekałam, czekałam bardzo długo. Czekałam jak zamykały się drzwi pociągu,a ja odjeżdżałam patrząc przez szybę na pusty dworzec. Nie było Ciebie,chociaż nie mam pojęcia czy powinieneś tam być. Czekałam leżąc w swoim łóżku, kilkaset kilometrów od Ciebie. Czekałam płacząc do poduszki. Czekałam pisząc każdą wiadomość do Ciebie i czekałam ja kochałam kogoś bardziej niż Ciebie. Czekałam dłużej niż myślisz i czuję do Ciebie coś wyjątkowego. Napisałam do Ciebie kilkanaście listów, ale żadnego nigdy nie wysłałam. Bałam się, zawszę czuję lekką obawę. Teraz wszystko się zmieniło.Wywróciłeś moje życie do góry nogami. Kilka dni zmieniło moje dotychczasowe życie. Teraz żegnałam Cię drugi raz i wiem, że nie pozwolę Ci odejść i nie pozwolę,żeby dworzec następnym razem był pusty. Chciałabym dać Ci wszystko to co mam w sobie najlepsze, chciałabym Cię uszczęśliwić i być dla Ciebie choć trochę ważna.Chciałabym, żebyś wrócił do mnie,bo nigdy nie zapomnę Twojego spojrzenia, smaku ust, zapachu i dotyku. Dzisiaj nie liczy się dla mnie odległość i nikt inny. Dzisiaj na pierwszym miejscu jesteś Ty i będę czekać na Ciebie tyle ile będzie trzeba bo chcę, bo mogę. Do końca świata.

wtorek, 24 czerwca 2014

Powiedz czy czujesz?

Powiedz mi proszę, powiedz gdzie jest wszystko to co budowaliśmy od lat?
Powiedz mi proszę, powiedz gdzie jest wszystko to co było pomiędzy nami?
Powiedz mi proszę, powiedz czy Ty też czujesz dziwny ucisk w sercu?
Powiedz mi proszę, powiedz kochanie czy pamiętasz o mnie jeszcze?
Nie wiem jak podejść do niektórych spraw. Szczerze mówiąc nie potrafię pogodzić się z porażką, utratą. Nie potrafię i nie chce. Za dużo chwil, momentów, sekund i wspomnień musiałabym wyrzucić z siebie, przepuścić przez palce. Nigdy nie wyobrażałam sobie życia na granicy pomiędzy nienawiścią, a miłością. Dzisiaj wszystko się zmieniło. Dzisiaj Cię kocham, wczoraj Cię nienawidziłam. Widzisz, dzisiaj potrafię stanąć pomiędzy, ponieważ nie potrafię wybrać. Nie potrafię zdecydować kim dla mnie jesteś. Nie potrafię powiedzieć sobie czy jesteś dla mnie wszystkim, całym światem, czy niczym. Ty nie potrafisz mi na to odpowiedzieć.
Przynieś dwa krzesła, albo nie. Przynieś jedno dla siebie. Ja swoje przyniosę sama. Jestem przecież niezależna. Usiądź proszę i opowiedz mi spokojnie jak żyjesz? Opowiedz mi jak Twoje serce czuje się bez mojego? Jak zasypiasz każdej nocy? Opowiedz mi jak mają się Twoje myśli? Czy też masz ich taki natłok? Czy pęka Ci każdej samotnej nocy głowa? Czy serce chce się wyrwać ze środka Ciebie i chce uciec do drugiego-mojego? No powiedz mi proszę.
Czasami, a ostatnio coraz częściej czuję się źle. Czuję się podle, bo nie ma Ciebie obok mnie. Dziwne prawda? Jestem chora na Ciebie, a mimo to moje serce chce do Twojego serca. Moje ciało chce do Twojego ciała. Moje spojrzenie chce zatopić się w Twoim spojrzeniu.
Codziennie próbuję odpowiedzieć sobie na pytanie dlaczego ode mnie uciekłeś?
Dlaczego zrobiłeś to jak tchórz? Bez słowa, pożegnania…
Chciałabym wykrzyczeć Ci w twarz, że Cię nienawidzę, że już nigdy mnie nie zobaczysz, ale nie mogę. Potrafię, ale nie mogę.
Nie wiem jak mogłabym tak powiedzieć skoro codziennie mijamy się na dworcu. Ty udajesz, że mnie na ma tam, że mnie nie widzisz, że nigdy nie kochałeś. Natomiast ja stoję tam i moje oczy stają się wielkim oceanem łez. Nie potrafię ich powstrzymać. Stoję tam i czekam aż podejdziesz, bo sama Cię nie zaczepię, nie dam się kolejny raz odtrącić poniżyć, A Ty co?
Zapomniałeś już o czasach, w których byłam Twoim słoneczkiem, maluszkiem, kochaniem, kotkiem, misiem? Zapomniałeś?
Powiedz mi więc proszę czy Ty masz jeszcze to serce co kiedyś?

Powiedz mi więc proszę czy Ty jesteś osobą, którą kocham? 

wtorek, 10 czerwca 2014

Dwanaście

To kolejny, dwunasty, nowy początek. Znowu stanęłam na nogi, po ciężkim upadku i jest to kolejna próba. Nie wiem co tym razem sobie udowodnię, ale chcę doświadczyć czegoś nowego. Nawet jeśli będzie to kolejny upadek. Muszę coś osiągać, tak samo jak wy. Muszę, bo inaczej oszaleję. Szukam wschodów słońca w swoim życiu. Żyję dla kilku uśmiechów. Staram się nie płakać, więcej słuchać niż mówić, nie olewać, walczyć o swoje, doceniać, śmiać się. Chciałabym wyjść w końcu na prostą i utrzymać się na niej tak długo, jak do niej dążę. Strach opuścił moje ciało i czuję się o wiele lepiej, chociaż i tak czegoś mi jeszcze brakuję.  Przestałam gonić za sensem porażek. Zaczęłam go zmywać z siebie- stopniowo. Wszystko staram się sobie wytłumaczyć. Codzienne sprawy nie muszą być wcale męczarnią czy złą karmą. Każda sytuacja może być czymś zabawnym.  Wcale nie trzeba kląć pod nosem, gdy nie przyjeżdża autobus, wystarczy sprawdzić czy nie pomyliliśmy przystanku. Wszystko można w racjonalny sposób wytłumaczyć, nie nazywając porażką. Dwanaście łez- otrzyj je. Dwanaście problemów- odrzuć je. Dwanaście spraw- załatw je. Dwanaście marzeń- spełnij je. Dwanaście słów- powiedz głośniej, krzycz.

sobota, 7 czerwca 2014

Ucieczki

Powiedz mi proszę jak mam nazwać uczucie, którym Cię darze? Powiedz mi proszę jak mam nazwać stan, w którym nieustannie tkwię?  Spójrz na mnie. Nie potrafię dłużej uciekać. Stałam się dla siebie pułapką, wielką niewiadomą. Straciłam wszystko. Straciłam poczucie własnej wartości, czasu i Ciebie chyba też. Kto wie? Mam w głowie chaos, bałagan. Nie potrafię stanąć przed Tobą, wyciągnąć ręki i pójść bliżej. Chowam się, chociaż powinna zrobić pierwszy krok, później następny i następny. Powinnam podjeść bardzo blisko Ciebie. Powinnam przytulić Cię mocno- tak abyś zapomniał o całym bólu. Powinnam czuć bicie Twojego serca- Twojego niezdolnego do walki serca. Nie potrafię, albo się nie staram. Szukałam wolności gdzieś pomiędzy biegunami strachu i zła. Znalazłam, ale nie czuję się szczęśliwsza. Czuję jedynie zapach Twojego ciała, a raczej jego brak. Każda noc jest przepełniona samotnością, a łzy wydobywają się z moich spuchniętych oczu, sprawiając coraz większy ból. Gdzie podziała się jakakolwiek emocja. Nie  potrafię patrzeć, słuchać, mówić. Nie wyglądam już jak Twoja księżniczka. Nie jestem nią. Czy kiedykolwiek byłam? Jestem wrakiem człowieka, ponieważ wszystko co piękne i dobre zostawiłam w Tobie-  na samym dnie Twojej duszy i serca. Żal mi wszystkiego co przeżyłeś ze mną. Żal mi słów, które wydobyły się z Twoich ust. Żal mi łez, które wydobyły się z Twoich oczu. Żal mi miłości, która wydobyła się z Twojego serca. Nie wiem gdzie iść, ale tak bardzo chce do Ciebie, do Twoich ciepłych ramion, pod Twoją kołdrę.

Czy dotkniesz mnie dzisiaj? Czy uszczęśliwisz mnie znowu?

niedziela, 6 kwietnia 2014

Mając plan jest o wiele lepiej

Kilka chwil zmieniło moje podejście do całej sytuacji. Kilka sekund, uśmiechów, minięć, otarć w drzwiach, spojrzeń, słów zmieniły cały mój pogląd na wszystko to co dzieje się teraz. Mam w głowie niezły burdel i dopiero dzisiaj doszło do mnie, że nie potrafię go poukładać. Myślałam, że w ciągu kilku dni-daleko od tego chaosu- wszystko powróci na swoje miejsce. Jednak teraz patrze na to jeszcze inaczej, nie chcę tak patrzeć, bo bardzo mnie to boli, ale nie potrafię wymazać tego z mojej głowy. Nie potrafię w żaden sposób skasować. Właściwie mogłoby być cały czas tak samo, ale żeby tylko moja wyobraźnia przestała tworzyć coraz to nowsze historie, bo oszaleję. Chciałabym, żeby było normalnie w moim życiu. Chciałabym, żeby te sprawy, które niszczą mnie wewnętrznie przestały na siebie narastać, bo utonę we własnym oceanie łez. Układam sobie to jakoś w jedną całość, ale po chwili wszystko mi upada i tłucze się na milion drobnych kawałeczków. Jestem bezsilna na to co się teraz dzieje ze mną, we mnie. Chciałabym wrócić do takiego trybu życia jak trzy lub cztery lata, kiedy nie miałam czasu na myślenie. Nie miałam czasu na rozmyślanie o tym co jest złe, a co dobre. Żyłam w takim tempie, z takim planem, że nie musiałam o nic się martwić. Kończyło się jedno, zaczynało drugie i tak w kółko. Było mi dobrze. A teraz? Teraz żyję w chorym stanie i żyć chyba będę bardzo długo.Dopóki nie uwolnię się od myśli i od Ciebie. Powinno być dobrze. BĘDZIE DOBRZE

czwartek, 6 lutego 2014

Będę czekać nawet jak Ci się znudzę

„Ci którzy odchodzą naprawdę, odchodzą bez pożegnania.”

Boję się, że któregoś dnia obudzę się, wezmę telefon do ręki i nie zobaczę sms od Ciebie.
Boję się, że któregoś dnia obudzę się i poczuję  ogromny ucisk w sercu z poprzedniego dnia.
Boję się, że któregoś dnia obudzę się i będę żyć tylko dla siebie.
Boję się, że któregoś dnia obudzę się, a Ty o mnie zapomnisz.
Nieustannie walczę z własnymi myślami, bo boję się. Naprawdę boję się, że znikniesz z mojego życia. Boję się, że miejsce na moim łóżku, które jest zarezerwowane tylko dla Ciebie, zastąpi samotność. Samotność wygryzie niepewność. Niepewność zabiją paranoje.

Strach też w pewnie sposób zabija lub zniewala. Więc jestem niewolnikiem własnego strachu. Już dawno przestałam być sama sobie panem, albo panem swego losu. Nie wiem co stanie się za godzinę, jutro, za tydzień czy za miesiąc, ale wiem, że Cię kocham. Wiem, że jutro Cię będę kochać i za miesiąc też. Wiem, że jesteś dla mnie wszystkim, co mam, albo co chce mieć. Wiem również to, że nie oddam Cę nikomu, za nic, pod żadnym pozorem. Nigdy. I nawet gdybym to ja zawaliła, przegrała walkę ze światem, ze sobą to kochać Cię będę do samego końca. I każde uczucie, którym Cię obdarzyłam, będę we mnie bardzo długo. Bo uwierz mi, nie potrafię z dnia na dzień przestać kochać czy uwielbiać. Jak dojdziesz kiedyś do wniosku, że to jednak nie to, albo, że masz mnie dosyć to wiedz, że ja będę czekać. Nawet gdybym miała czekać bardzo długo, to będę czekać, bo chce. Wcale nie muszę, wcale się do Ciebie nie przyzwyczaiłam, bo sam wiesz, że przyzwyczajenie jest podłe. Nie mam nic więcej do powiedzenia, na pewno nie teraz. Może dopiszę coś, za godzinę, albo jutro, bo w tym momencie zrobiło mi się jakoś smutno i potrzebuję Cię tutaj.