czwartek, 29 listopada 2012

zatracenie i bezsens


Poczułam , że bezsens sięgnął zenitu. Próbuję coś ze sobą zrobić. Próbuję jakoś żyć. Wszystko się na mnie wali. Każda ściana, każdy mur. To najokrutniejsze momenty mojego życia, o ile mogę nazwać to w ogóle życiem. Zatracenie sięga dalej niż moje marzenia. Każdy wieczór jest przepełniony obawami. Nie wiem czym to jest spowodowane. Nie wiem również kim ja jestem, kim oni są , kim jesteście wy. Unicestwiam kolejno swoje zmysły. Wszystko straciło swój posmak.  Stałam się jakaś taka inna. Ktoś mówi coś co należało do mnie. Pomimo tego , że jestem ponad to wszystko  to zupełnie nie mogę zebrać moich myśli w jedną całość. Każda z osobna ucieka mi i każde  udać się w bezsensowną pogoń. Pogoń, która tak naprawdę w niczym mi nie pomoże. Moja dusza wyrzuciła z siebie kawałek mojego cierpienia. Wyrzuciła coś co i tak nie pomoże jej na nowo odżyć. Zawalił się jakiś spokój. Rozleciało się coś co trzymało mnie stabilnie w porządku, w pionie. Ja i moja dusza- dzieli nas kolosalna przepaść , która  i tak nie ma dna.  Wszędzie taka pustka. W słowach , myślach. Płacze, po prostu płaczę. Nie wiem dlaczego i nie wiem po co. Nic do mnie nie dociera przez barierę, którą sama tworzę. Smutno się uśmiecham i jeszcze smutniej się śmieję. Żyję głębiej w swoim świecie , a jakakolwiek próba stania na nogi jest jak budowanie domku z kart. Przestałam walczyć o siebie. Okrutnie daleko mi do dojrzałości, którą zrzucają na mnie dorośli. Jedyne co mnie w owej chwili ratuję to uczucie…

Zapytam siebie jak przestanę czuć


Znowu zalał mnie ocean łez. Znowu smutek rozszedł się po moim ciele. Znowu czuję się taka samotna. W końcu nadszedł ten moment. Historia lubi się powtarzać. Nienawidzę lustra. Nienawidzę ludzi. Nienawidzę siebie. Nie chce mi się z nikim rozmawiać, nie chce mi się myśleć, a tym bardziej nie chce mi się nic czuć. Taka znieczulica na cały świat. Przestałam się śmiać, żyć, mówić. Bardzo chcę przespać ten okropny stan. To mnie meczy i niszczy. Ostatnio wszystko mnie niszczy i drażni. Każdego dnia chodzę jakaś nerwowa. Nie mam pojęcia co się dzieje.  Właściwie to już nic nie jest takie samo. I nic już mnie nie cieszy. Może jeszcze ratuje mnie to czekanie. Choć na pozór też jest okrutne. Czekając  unicestwiam samą siebie. Zawodzę się, wmawiam sobie, planuję i wszystko upada. Upadają nadzieję i upadam  ja. Porażki uderzają we mnie z ogromną siłą. Co z tego , że zależy mi na czymś , na kimś jak i tak wszystko traci cały swój urok i sens? No co z tego ? Chyba potrzebuję jakiejś przerwy. Dłuższej przerwy od życia, ludzi , od siebie. Musze po prostu odetchnąć, wypłakać się, porozmawiać ze sobą i wyjaśnić kilka sprawa. Niestety teraz nie mogę pozwolić sobie na takową przerwę od życia. Nie w tym momencie. Muszę unormować sytuację w domu, w szkolę , w sobie. Owszem , wiem , że nie podołam, że to co mnie wykańcza nie da mi absolutnie chwili spokoju. Chyba przestałam wierzyć we własne możliwości. A co z ambicjami? One już chyba dawno znikły z mojego życia. Nie ma ich, albo ja nie chce żeby były. Potrzebuję zmiany, potrzebuję przerwy, potrzebuję jakiejś chwili, która wyzwoli mnie od tego pieprzonego świata. Już nawet nie potrafię wtopić się w pseudo normalne życie. Nic mi nie wychodzi. Kompletnie nic. Pozostawiam wszystko pod wielkim znakiem zapytania. 

wtorek, 20 listopada 2012

Nie wiedziałam, a pragnęłam

Niepokój rósł w moich snach. Obudziłam się napełniona krzykiem. Nie wiedziałam co się ze mną dzieje. Szukałam równowagi próbując nabrać nowych sił. Podążałam przed siebie. Między drogami, które znam. Bez tchu , bez sił, bez wiary. Umierałam w sobie. Niedorzeczność i bezsilność sięgały zenitu. Nie wiedziałam dokąd iść, nie miałam dokąd iść. Zalała mnie rzeka niespełnionych marzeń, zwyczajnych spraw. Ukrywałam strach, nie chciałam tulić brudnych ciał. Wybuchłam płaczem… trwałam w zgubionej przestrzeni. I pojawiłeś się Ty. Wszystko wokół zamilkło. Odrzuciłam moje życie w przeświadczeniu, że przez kilka chwil nic nie może się zmienić. Owszem może. Wiem, że zrozumiesz, to co czuję i co mówię. Jesteś tu dla mnie ,a ja na pewno chcę, na pewno mogę, na pewno pragnę być tu dla Ciebie. Potrzebuję tego. Tylko jeden oddech, jeden najcieplejszy szept. Nie próbuj do mnie dzwonić i nie próbuj szukać drogi. Daj mi swoje usta- usta od pocałunków, od czułych słów. Nie brakuje mi słów i snów. Uczucia stały się silniejsze, ważniejsze. A Ty przy mnie śpij i żyj. Ja przyjdę zanim zaśniesz. Nie zabraknie mi sił.

niedziela, 18 listopada 2012

Walczę póki mogę


Jestem szczęśliwa. Najlepsze w tym wszystkim jest to , że owe szczęście dają mi wyjątkowi ludzie , przyjemna  rozmowa i śmiech. Odrzuciłam wszelkie pragnienia,  problemy i niepowodzenia dla jednej chwili. Chwili, która znaczy dla mnie bardzo dużo , a może i nawet wszystko.  Wszystko jest w perfekcyjny sposób idealne. Nienaciągane, niesztuczne, nieproste. Wspaniałe i urokliwe.  Potrafię docenić, że to właśnie poprzez najlepszych ludzi na mojej twarzy uśmiech przestał być tylko imitacją. Odnajduję siebie, zmieniam,  buduję się , doświadczam, podnoszę, wierzę, walczę, jestem. Wyruszyłam w daleką podróż i już się nie boję. Nie boję się dlatego , że jesteś obok mnie. Mogłaby nazywać to przeznaczeniem,  zrządzeniem losu, ale po co ? Nie potrzebuję nazwy. Potrzebuję  tej podróży, drogi, która nie musi być  prosta. I wiem, że prowadzi mnie ona ku szczęści, w które przestałam wierzyć , a dzisiaj znowu o nie walczę.

piątek, 16 listopada 2012

Szczęście i siła spokoju


Motywem całej zabawy jest szczęście. Szczęście, które nie zawsze pokrywa się z rzeczywistością. Najważniejsze jest to żebyśmy doceniali wszystko co nas otacza i tu i tam. Każdą chwilę, każdy gest i nawet uśmiech osoby, która jest dla nas obojętna. Co z tego , że jesteśmy na jednym polu bitwy. Nieważne w jakim miejscu się znajdziemy i o jakiej porze, ważne żebyśmy zawsze stawiali poprzeczkę szczęścia wyżej.  Pamiętajmy o tym , że w kilka sekund może obrócić się cały bieg ziemi. To właśnie my możemy być szczęśliwsi, lepsi i spełnieni. Ludzie , którzy nas otaczają potrafią zmieniać nas i nasze życie o 180 stopni. Potrafią dać nam pełnię prawdziwego szczęścia i najpiękniejsze wspomnienia. Ja, chciałabym chociaż raz zamknąć uszy, oczy i usta na cały świat- fantastyczny i realny. W takowym momencie moje szczęście wzrosłoby kilkakrotnie. A wiecie dlaczego ? Dlatego , że cały ten układ pseudo szczęśliwego życia mnie męczy. Chyba nie potrafię udawać człowieka silnego emocjonalnie. Nie potrafię również uśmiechać się za każdym razem gdy moje życie obraca się w piekło. Od lat szukam w sobie siły spokoju, a owe poszukiwania jak zwykle kończą się porażką. Oczywiście mam wielką nadzieję, że wszystko się zmieni… już się zmienia. Mam nadziej, że wasze przemyślenia po przeczytaniu , będą choć trochę bogatsze. 

sobota, 10 listopada 2012

Musimy


Gdziekolwiek zapragniesz ujrzeć mój uśmiech, ujrzysz go. Gdziekolwiek zapragniesz dotknąć mojego ciała, dotkniesz go. Gdziekolwiek zapragniesz usłyszeć mój głos, usłyszysz go. Jestem bardzo blisko Ciebie… Oboje żyjemy złudzeniami. Oboje przekraczamy swoje granice bólu. Obawiamy się sięgać po swoje największe marzenia. Nasz strach przed cierpieniem jest większy niż samo cierpienie. Nasz strach ogranicza nas w każdy możliwy sposób. Przegrywamy zanim zaczynamy grać. Poddajemy się na starcie. Niszczy nas absurd codzienności. Pomijamy to głębokie piękno zawarte w drobiazgach. Ogarnia nas wielka rozpacz. Mamy ochotę rzucić wszystko i uciec donikąd. Zdarza nam się to coraz częściej. Zgubiliśmy wolę walki i tą siłę. Siłę, która pozwalała nam władać swoimi ciałami, umysłami i duszami wzajemnie. I we mnie jest taka pustka. I w Tobie jest taka pustka. W nas jest pustka. Czujemy to doskonale, chociaż tak naprawdę nie chcemy tego czuć. Przecież najważniejszy jest fakt istnienia. Najważniejsze jest to, że istniejemy właśnie dla siebie. Ja dla Ciebie, Ty dla mnie. Musimy odmienić bieg naszej smutnej historii, w którą wkradło się tyle zła. Musimy w końcu wziąć odpowiedzialność za nasze słowa, czyny, przytulenie, spontaniczny dotyk czy też niewypowiedziane myśli. Musimy znowu być szczęśliwi. 

piątek, 9 listopada 2012

Nie mówię o tym


Czasami zależy mi bardziej niż powinno. Czasami  przywiązuję się, chociaż wiem , ze nie powinnam.  Każde słowo staje się ważniejsze. Każdy śmiech staje się piękniejszy. Każde uczucie staje się głębsze.  Wyczekuję tej jedynej chwili, która będzie tylko dla nas. Dla mnie i dla Ciebie. Zatapiam się w Twoim wnętrzu, pomimo tego, że nie jestem pewna Ciebie i Twoich uczuć. Ślepo brnę przed siebie. Szukam twoich dłoni i szukam Twojego ciepła. Napawam się radością i nie zważam no konsekwencje owego szczęścia. Liczy się dla mnie tylko chwila. Jedna chwila, druga chwila… każda spędzona z Tobą. To niesamowite, że ktoś taki jak Ty potrafi w sposób nieświadomy zawładnąć moim sercem. Moim kruchym serce. Mogłabym powiedzieć tyle ile chcesz. Mogłabym nie zamykać ust. Być tylko dla Ciebie i tylko  z Toba. Mogłabym… jednak milczę. Zamykam w sobie to co powinno pływać po powierzchni naszych świadomości.  Nie dopuszczam do siebie myśli, że możesz być jeszcze ważniejszy. Nie potrafię, nie mogę, nie potrafię.  Wszystko co mogłoby być  mierzone miarą nieograniczonego szczęścia jest schowane. Wiesz dlaczego? Ponieważ boję się. Boje się, że wszystko runie jak domek z kart. Boję się, że wszystko zniknie. Ale przede wszystkim boję się utraty. Utraty, która spowoduję upadek. Nie wiem czy potrafiłabym pogodzić się z kolejną porażką. Czuję, że przerósłby mnie owy ból. Czasami wolę walczyć o szczęście, niż rozkoszować się nim w niewłaściwy sposób. Mój umysł zmusił mnie do podjęcia ważnej decyzji, a moje serce zmusiło mnie do postawienie Cię na ważniejszym miejscu.  To taki bezpośredni zwrot, a przecież jesteśmy sobie tak obcy.  Wiem doskonale, że serce nie pyta. Podąża własnymi drogami. Czy chcę, czy nie muszę iść razem z nim. Właśnie tu dopada mnie ogromne szczęście lub uczucie okropnego bólu . To nie jest przypadek. Poniekąd sama wytyczam te miejsca, w które podążamy. Sama się uszczęśliwiam i ranię. Jednak najgorsze w tym wszystkim jest to, że nie potrafię mówić o swoich uczuciach. 

Czasami


Ze skrajności w skrajność.  Odizolowałam się od całego świata. Od krainy, która w sposób idealny manipulowała moim umysłem. Boję się, ale strach nie jest teraz najważniejszy. Ważniejsze są moje uczucia , które stały się nikłe. Moje wyobrażenia o pięknym, spokojnym życiu legły w gruzach. Stałam się zimna na problemy ludzi, na nich samych. To przykre, bo zawsze chciałam być wspaniała, a teraz jestem obca. Jestem oddalona od rzeczywistości , w której toczy się cała gra. Jak zwykle dominuje samotność, o której kiedyś marzyłam, a teraz mam dosyć. Ranię sama siebie. Szczerze powiedziawszy jestem masochistką. Emocjonalną masochistką i było mi z tym dobrze, kiedyś… teraz jestem na skraju wyczerpania. Potrzebuję odrobiny światła, ciepłego uśmiechu i miłego słowa. Jestem na dnie. Na dnie, które w okrutny sposób potrafi pokazać mi , że jestem we właściwym czasie, w niewłaściwym miejscu.  Próbuję odnaleźć siebie w całym tym koszmarze. Śmieję się , płaczę i nienawidzę. Nienawidzę siebie. Setki myśli-niepotrzebnych myśli wciąż ciągną się za mną. Jestem słaba. Opadam z sił.  Musze pomału zacząć się odbijać od owego dna, ponieważ jeszcze chwila i mnie zniszczy. Ostatecznie zniszczy .

środa, 7 listopada 2012

Będę inna


Czekam na pogodną noc, żeby zobaczyć gwiazdy. Marzę i żyję.Niespodziewanie zalał mnie strumień myśli. Pomyślałam o sobie , o swoim istnieniu, o swoim bycie w dzisiejszej rzeczywistości. Moje serce jest rozerwane na strzępy i ocieka bólem.Każdego dnia  mnożą się we mnie niespełnione marzenie, klęski i wszelakie porażki. Pomimo tego wiem , ze dżemie we mnie ogromna siła, która pozwoli mi kiedyś zdobyć szczyt. Pokonam przeciwności i będę najszczęśliwsza na świecie. Mój uśmiech stracił swój blask już dawno temu, ale staram się go na nowo ożywić.  Próbuję odnajdywać w sobie szczęście. Kawałek po kawałku. Układam je niczym rozsypane puzzle. Nie przekraczam swoich granic, nie pozwalam sobie na to. Nie mogę znowu wpaść w obłęd,w rozpacz. Jestem odważna i potrafię wracać do przeszłości , która tak bardzo mnie wyniszczyła. Potrafię stanąć z nią twarzą w twarz. Jedyne co teraz mogę zrobić to otrzeć łzy i stać się innym człowiekiem- lepszym człowiekiem.

wtorek, 6 listopada 2012

Zaprzeczenia


Nadal tracę swój czas. Jednak dzisiaj pozwoliłam sobie  na odrobinę szaleństwa. Puściłam wodzę fantazji i rozpłynęłam się we własnych marzeniach.  Jego dotyk rozgrzewał mnie maksymalnie. Zamknęłam oczy i otworzyłam ramiona wraz z sercem. Przyjęłam go z wielką radością. Tak jak gdyby nic się nie stało.  Spojrzał mi w oczy i ujrzał w nich nieziemską siłę. Byłam tak odważna, a zarazem taka słaba. Czułam się wolna od własnego lęku. Wypłynęła ze mnie wielka lawina szczęścia. Szczęścia, które pozwalało mi na byt w tutejszym wymiarze. Owszem, mam więcej łez niż ocean, ale nie pozwalam im ujrzeć światła dziennego. Czekam na spokojną noc, która pozwala mi oczyścić swoje ciało, duszę i umysł. Już nikt nie spisuję mnie na tortury- na samotność. Jestem pełna wiary w siebie i swoje możliwości. Jednak najdotkliwszym cierpieniem znowu okazała się strata.  Moje życie jest pełne niespodzianek- przykrych niespodzianek.  Kolejny raz moje szczęście upada. Upada wraz ze mną. Jestem słabsza, mniejsza, wrażliwsza i podlejsza.  Jestem jednym wielkim zaprzeczeniem człowieka. 

poniedziałek, 5 listopada 2012

Płać za wszystko co masz


Odrzuciłam rzeczywistość. Nagle wszelkie problemy przestały istnieć. Zostałam sama tak jak tego chciałam. Poczułam ucisk w sercu. Nie wiedziałam co może być przyczyną. Czułam się jakby ktoś wyrwał mi kawałek serca i kazał żyć dalej. To możliwe , przecież każdego dnia byłam zmuszana do cierpienia. Każdego dnia wystawiali mnie na jakąś próbę. Z każdej strony słyszałam drwiące śmiechy, ale nie poddawałam się. Wierzyłam w siebie i wierzyłam w to , że wszystko się z czasem zmieni. Nie było żadnych zasad. Były tylko martwe uczucia i emocje.  W końcu doszło do mnie, że tak naprawdę nie miałam szans. Zbyt wiele ode mnie oczekiwali. Zbyt wiele na mnie zrzucali. Widzieli jak upadam. Widzieli i nie zrobili nic. Każdy zajęty był sobą, każdy miał coś ważniejszego. Serce biło mi coraz mocniej , aż któregoś razu pękło. Zalał mnie ocean łez i pragnęłam odejść.  Moja walka o własny byt przeplatała się z odwieczną rezygnacją.Po jakimś czasie zaczęłam rezygnować nawet z siebie.  Na chwilę obecną mogę powiedzieć, że jest lepiej. Każde wspomnienie pozalepiałam żalem, który nie przepuszcza zła. Jest stabilnie , ale za ową stabilność muszę płacić wysoką cenę.  Jeszcze staram się jakoś żyć. Staram się chociaż uśmiechać. 

niedziela, 4 listopada 2012

Czekając


Czekałam, prosiłam , czekałam, płakałam, czekałam. Kolejny raz się zawiodłam. Nie podejrzewałam , że moje serce znowu będzie musiało cierpieć. Nie podejrzewałam , że wszystko znowu obróci się w  niekończący się ból.  Mimo wszystko próbowałam być silna. Szukałam sensownego wyjaśnienia tego wszystkiego. To było niepotrzebne, to było smutniejsze niż myślałam.  I to co mnie trzymało, co nadawało sensu mojemu życiu runęło. Zniszczyło mnie.  W tej chwili chciałabym być obojętna na to co się dzieje ze mną, na sytuację i na ludzi , ale nie potrafię. Walczę o sens , którego nie ma. Zatraciłam się. Zatraciłam się w tym pieprzonym świecie. Znowu zaczęłam się bać.  Owy strach sparaliżował moje ciało i kaleczył serce wbijając tępe szpileczki.  Zniszczyła mnie miłość. Zaufanie przeminęło. Przyjaźń stała się tylko imitacją. Przesz chwilę poczułam się samotna , wierzyłam w to , że zaraz się obudzę, że to tylko koszmar. Niestety to rzeczywistość , od której nie potrafię uciec. Rzeczywistość, która dorzuca cierpień na moje barki.  Chce szukać szczęścia , ale nie mam już siły. Wykończył mnie czas, próby, kłamstwa i emocje.  Teraz jest mi już wszystko jedno. Nadal zostaję na swoim dnie . Na tym pieprzonym dnie, której trzyma mnie w swoich sidłach.

piątek, 2 listopada 2012

Nad rzeczywistością


Strach przeszył mnie na wskroś. Każdy podmuch wiatru wydawał się taki obcy. Moje serce przeraźliwie wołało o pomoc. Wpadłam w sidła własnej rozpaczy. Z każdą kolejną chwilą ponosiłam  coraz większą porażkę. Przegrywałam sama z sobą. Pomimo tego  pragnęłam wygrać ową walkę. Pragnęłam zbuntować się przeciw wszystkiemu . Przeciw wszelkim zasadom i regułom. Wlałam w siebie odrobinę szaleństwa. Musiałam poczuć smak życia, chociaż przez chwilę.  Niesamowite uczucie…  Uniosłam się ponad tym wszystkim. Uniosłam się i znowu zaczęłam płakać . Jednak to już nie były smutek. Płakałam ze szczęścia, ponieważ tak naprawdę już nic mnie nie dotyczyło. Czułam się wolna. Wiatr , który kilka chwil wstecz był mi tak odległy stał się przyjazny i delikatnie kołysał moje ciało. Wszystko było  idealne. Wszystko tak lekkie ,a zarazem piękne. Moja egzystencja stała się czymś ważniejszym. Przestałam tylko istnieć ,a zaczęłam również żyć. Marzenia powróciły. Świat się zmieniał na moich oczach. Byłam zachwycona nietuzinkowością i ogromną siłą, która znajdowała się w całym otoczeniu.  I poczułam się silniejsza. Byłam silniejsza.