Poczułam , że bezsens
sięgnął zenitu. Próbuję coś ze sobą zrobić. Próbuję jakoś żyć. Wszystko się na
mnie wali. Każda ściana, każdy mur. To najokrutniejsze momenty mojego życia, o
ile mogę nazwać to w ogóle życiem. Zatracenie sięga dalej niż moje marzenia.
Każdy wieczór jest przepełniony obawami. Nie wiem czym to jest spowodowane. Nie
wiem również kim ja jestem, kim oni są , kim jesteście wy. Unicestwiam kolejno
swoje zmysły. Wszystko straciło swój posmak.
Stałam się jakaś taka inna. Ktoś mówi coś co należało do mnie. Pomimo
tego , że jestem ponad to wszystko to
zupełnie nie mogę zebrać moich myśli w jedną całość. Każda z osobna ucieka mi i
każde udać się w bezsensowną pogoń.
Pogoń, która tak naprawdę w niczym mi nie pomoże. Moja dusza wyrzuciła z siebie
kawałek mojego cierpienia. Wyrzuciła coś co i tak nie pomoże jej na nowo odżyć.
Zawalił się jakiś spokój. Rozleciało się coś co trzymało mnie stabilnie w
porządku, w pionie. Ja i moja dusza- dzieli nas kolosalna przepaść , która i tak nie ma dna. Wszędzie taka pustka. W słowach , myślach.
Płacze, po prostu płaczę. Nie wiem dlaczego i nie wiem po co. Nic do mnie nie
dociera przez barierę, którą sama tworzę. Smutno się uśmiecham i jeszcze
smutniej się śmieję. Żyję głębiej w swoim świecie , a jakakolwiek próba stania
na nogi jest jak budowanie domku z kart. Przestałam walczyć o siebie. Okrutnie
daleko mi do dojrzałości, którą zrzucają na mnie dorośli. Jedyne co mnie w owej
chwili ratuję to uczucie…
czwartek, 29 listopada 2012
Zapytam siebie jak przestanę czuć
Znowu zalał mnie ocean łez. Znowu smutek rozszedł się po
moim ciele. Znowu czuję się taka samotna. W końcu nadszedł ten moment. Historia
lubi się powtarzać. Nienawidzę lustra. Nienawidzę ludzi. Nienawidzę siebie. Nie
chce mi się z nikim rozmawiać, nie chce mi się myśleć, a tym bardziej nie chce
mi się nic czuć. Taka znieczulica na cały świat. Przestałam się śmiać, żyć,
mówić. Bardzo chcę przespać ten okropny stan. To mnie meczy i niszczy. Ostatnio
wszystko mnie niszczy i drażni. Każdego dnia chodzę jakaś nerwowa. Nie mam
pojęcia co się dzieje. Właściwie to już
nic nie jest takie samo. I nic już mnie nie cieszy. Może jeszcze ratuje mnie to
czekanie. Choć na pozór też jest okrutne. Czekając unicestwiam samą siebie. Zawodzę się, wmawiam
sobie, planuję i wszystko upada. Upadają nadzieję i upadam ja. Porażki uderzają we mnie z ogromną siłą.
Co z tego , że zależy mi na czymś , na kimś jak i tak wszystko traci cały swój
urok i sens? No co z tego ? Chyba potrzebuję jakiejś przerwy. Dłuższej przerwy
od życia, ludzi , od siebie. Musze po prostu odetchnąć, wypłakać się,
porozmawiać ze sobą i wyjaśnić kilka sprawa. Niestety teraz nie mogę pozwolić
sobie na takową przerwę od życia. Nie w tym momencie. Muszę unormować sytuację
w domu, w szkolę , w sobie. Owszem , wiem , że nie podołam, że to co mnie
wykańcza nie da mi absolutnie chwili spokoju. Chyba przestałam wierzyć we
własne możliwości. A co z ambicjami? One już chyba dawno znikły z mojego życia.
Nie ma ich, albo ja nie chce żeby były. Potrzebuję zmiany, potrzebuję przerwy,
potrzebuję jakiejś chwili, która wyzwoli mnie od tego pieprzonego świata. Już
nawet nie potrafię wtopić się w pseudo normalne życie. Nic mi nie wychodzi.
Kompletnie nic. Pozostawiam wszystko pod wielkim znakiem zapytania.
wtorek, 20 listopada 2012
Nie wiedziałam, a pragnęłam
Niepokój rósł w moich snach. Obudziłam się napełniona krzykiem. Nie wiedziałam co się ze mną dzieje. Szukałam równowagi próbując nabrać nowych sił. Podążałam przed siebie. Między drogami, które znam. Bez tchu , bez sił, bez wiary. Umierałam w sobie. Niedorzeczność i bezsilność sięgały zenitu. Nie wiedziałam dokąd iść, nie miałam dokąd iść. Zalała mnie rzeka niespełnionych marzeń, zwyczajnych spraw. Ukrywałam strach, nie chciałam tulić brudnych ciał. Wybuchłam płaczem… trwałam w zgubionej przestrzeni. I pojawiłeś się Ty. Wszystko wokół zamilkło. Odrzuciłam moje życie w przeświadczeniu, że przez kilka chwil nic nie może się zmienić. Owszem może. Wiem, że zrozumiesz, to co czuję i co mówię. Jesteś tu dla mnie ,a ja na pewno chcę, na pewno mogę, na pewno pragnę być tu dla Ciebie. Potrzebuję tego. Tylko jeden oddech, jeden najcieplejszy szept. Nie próbuj do mnie dzwonić i nie próbuj szukać drogi. Daj mi swoje usta- usta od pocałunków, od czułych słów. Nie brakuje mi słów i snów. Uczucia stały się silniejsze, ważniejsze. A Ty przy mnie śpij i żyj. Ja przyjdę zanim zaśniesz. Nie zabraknie mi sił.
niedziela, 18 listopada 2012
Walczę póki mogę
Jestem szczęśliwa. Najlepsze w tym wszystkim jest to , że
owe szczęście dają mi wyjątkowi ludzie , przyjemna rozmowa i śmiech. Odrzuciłam wszelkie
pragnienia, problemy i niepowodzenia dla
jednej chwili. Chwili, która znaczy dla mnie bardzo dużo , a może i nawet
wszystko. Wszystko jest w perfekcyjny
sposób idealne. Nienaciągane, niesztuczne, nieproste. Wspaniałe i
urokliwe. Potrafię docenić, że to
właśnie poprzez najlepszych ludzi na mojej twarzy uśmiech przestał być tylko
imitacją. Odnajduję siebie, zmieniam, buduję
się , doświadczam, podnoszę, wierzę, walczę, jestem. Wyruszyłam w daleką podróż
i już się nie boję. Nie boję się dlatego , że jesteś obok mnie. Mogłaby nazywać
to przeznaczeniem, zrządzeniem losu, ale
po co ? Nie potrzebuję nazwy. Potrzebuję
tej podróży, drogi, która nie musi być prosta. I wiem, że prowadzi mnie ona ku
szczęści, w które przestałam wierzyć , a dzisiaj znowu o nie walczę.
piątek, 16 listopada 2012
Szczęście i siła spokoju
Motywem całej zabawy jest szczęście. Szczęście, które nie
zawsze pokrywa się z rzeczywistością. Najważniejsze jest to żebyśmy doceniali
wszystko co nas otacza i tu i tam. Każdą chwilę, każdy gest i nawet uśmiech
osoby, która jest dla nas obojętna. Co z tego , że jesteśmy na jednym polu
bitwy. Nieważne w jakim miejscu się znajdziemy i o jakiej porze, ważne żebyśmy zawsze
stawiali poprzeczkę szczęścia wyżej.
Pamiętajmy o tym , że w kilka sekund może obrócić się cały bieg ziemi.
To właśnie my możemy być szczęśliwsi, lepsi i spełnieni. Ludzie , którzy nas
otaczają potrafią zmieniać nas i nasze życie o 180 stopni. Potrafią dać nam
pełnię prawdziwego szczęścia i najpiękniejsze wspomnienia. Ja, chciałabym
chociaż raz zamknąć uszy, oczy i usta na cały świat- fantastyczny i realny. W
takowym momencie moje szczęście wzrosłoby kilkakrotnie. A wiecie dlaczego ?
Dlatego , że cały ten układ pseudo szczęśliwego życia mnie męczy. Chyba nie
potrafię udawać człowieka silnego emocjonalnie. Nie potrafię również uśmiechać
się za każdym razem gdy moje życie obraca się w piekło. Od lat szukam w sobie
siły spokoju, a owe poszukiwania jak zwykle kończą się porażką. Oczywiście mam
wielką nadzieję, że wszystko się zmieni… już się zmienia. Mam nadziej, że wasze
przemyślenia po przeczytaniu , będą choć trochę bogatsze.
sobota, 10 listopada 2012
Musimy
Gdziekolwiek zapragniesz ujrzeć mój uśmiech, ujrzysz go.
Gdziekolwiek zapragniesz dotknąć mojego ciała, dotkniesz go. Gdziekolwiek zapragniesz
usłyszeć mój głos, usłyszysz go. Jestem bardzo blisko Ciebie… Oboje żyjemy
złudzeniami. Oboje przekraczamy swoje granice bólu. Obawiamy się sięgać po
swoje największe marzenia. Nasz strach przed cierpieniem jest większy niż samo
cierpienie. Nasz strach ogranicza nas w każdy możliwy sposób. Przegrywamy zanim
zaczynamy grać. Poddajemy się na starcie. Niszczy nas absurd codzienności. Pomijamy
to głębokie piękno zawarte w drobiazgach. Ogarnia nas wielka rozpacz. Mamy ochotę
rzucić wszystko i uciec donikąd. Zdarza nam się to coraz częściej. Zgubiliśmy
wolę walki i tą siłę. Siłę, która pozwalała nam władać swoimi ciałami, umysłami
i duszami wzajemnie. I we mnie jest taka pustka. I w Tobie jest taka pustka. W
nas jest pustka. Czujemy to doskonale, chociaż tak naprawdę nie chcemy tego
czuć. Przecież najważniejszy jest fakt istnienia. Najważniejsze jest to, że
istniejemy właśnie dla siebie. Ja dla Ciebie, Ty dla mnie. Musimy odmienić bieg
naszej smutnej historii, w którą wkradło się tyle zła. Musimy w końcu wziąć odpowiedzialność
za nasze słowa, czyny, przytulenie, spontaniczny dotyk czy też niewypowiedziane
myśli. Musimy znowu być szczęśliwi.
piątek, 9 listopada 2012
Nie mówię o tym
Czasami
zależy mi bardziej niż powinno. Czasami przywiązuję się, chociaż wiem , ze nie
powinnam. Każde słowo staje się
ważniejsze. Każdy śmiech staje się piękniejszy. Każde uczucie staje się głębsze. Wyczekuję tej jedynej chwili, która będzie
tylko dla nas. Dla mnie i dla Ciebie. Zatapiam się w Twoim wnętrzu, pomimo
tego, że nie jestem pewna Ciebie i Twoich uczuć. Ślepo brnę przed siebie. Szukam
twoich dłoni i szukam Twojego ciepła. Napawam się radością i nie zważam no
konsekwencje owego szczęścia. Liczy się dla mnie tylko chwila. Jedna chwila,
druga chwila… każda spędzona z Tobą. To niesamowite, że ktoś taki jak Ty
potrafi w sposób nieświadomy zawładnąć moim sercem. Moim kruchym serce.
Mogłabym powiedzieć tyle ile chcesz. Mogłabym nie zamykać ust. Być tylko dla
Ciebie i tylko z Toba. Mogłabym… jednak
milczę. Zamykam w sobie to co powinno pływać po powierzchni naszych
świadomości. Nie dopuszczam do siebie
myśli, że możesz być jeszcze ważniejszy. Nie potrafię, nie mogę, nie
potrafię. Wszystko co mogłoby być mierzone miarą nieograniczonego szczęścia
jest schowane. Wiesz dlaczego? Ponieważ boję się. Boje się, że wszystko runie
jak domek z kart. Boję się, że wszystko zniknie. Ale przede wszystkim boję się
utraty. Utraty, która spowoduję upadek. Nie wiem czy potrafiłabym pogodzić się
z kolejną porażką. Czuję, że przerósłby mnie owy ból. Czasami wolę walczyć o
szczęście, niż rozkoszować się nim w niewłaściwy sposób. Mój umysł zmusił mnie
do podjęcia ważnej decyzji, a moje serce zmusiło mnie do postawienie Cię na
ważniejszym miejscu. To taki bezpośredni
zwrot, a przecież jesteśmy sobie tak obcy.
Wiem doskonale, że serce nie pyta. Podąża własnymi drogami. Czy chcę,
czy nie muszę iść razem z nim. Właśnie tu dopada mnie ogromne szczęście lub
uczucie okropnego bólu . To nie jest przypadek. Poniekąd sama wytyczam te
miejsca, w które podążamy. Sama się uszczęśliwiam i ranię. Jednak najgorsze w
tym wszystkim jest to, że nie potrafię mówić o swoich uczuciach.
Czasami
Ze skrajności w skrajność. Odizolowałam się od całego świata. Od krainy,
która w sposób idealny manipulowała moim umysłem. Boję się, ale strach nie jest
teraz najważniejszy. Ważniejsze są moje uczucia , które stały się nikłe. Moje wyobrażenia
o pięknym, spokojnym życiu legły w gruzach. Stałam się zimna na problemy ludzi,
na nich samych. To przykre, bo zawsze chciałam być wspaniała, a teraz jestem obca.
Jestem oddalona od rzeczywistości , w której toczy się cała gra. Jak zwykle
dominuje samotność, o której kiedyś marzyłam, a teraz mam dosyć. Ranię sama
siebie. Szczerze powiedziawszy jestem masochistką. Emocjonalną masochistką i
było mi z tym dobrze, kiedyś… teraz jestem na skraju wyczerpania. Potrzebuję
odrobiny światła, ciepłego uśmiechu i miłego słowa. Jestem na dnie. Na dnie,
które w okrutny sposób potrafi pokazać mi , że jestem we właściwym czasie, w
niewłaściwym miejscu. Próbuję odnaleźć
siebie w całym tym koszmarze. Śmieję się , płaczę i nienawidzę. Nienawidzę
siebie. Setki myśli-niepotrzebnych myśli wciąż ciągną się za mną. Jestem słaba.
Opadam z sił. Musze pomału zacząć się
odbijać od owego dna, ponieważ jeszcze chwila i mnie zniszczy. Ostatecznie
zniszczy .
środa, 7 listopada 2012
Będę inna
Czekam na pogodną noc, żeby zobaczyć gwiazdy. Marzę i żyję.Niespodziewanie zalał mnie strumień
myśli. Pomyślałam o sobie , o swoim istnieniu, o swoim bycie w dzisiejszej
rzeczywistości. Moje serce jest rozerwane na strzępy i ocieka bólem.Każdego
dnia mnożą się we mnie niespełnione
marzenie, klęski i wszelakie porażki. Pomimo tego wiem , ze dżemie we mnie
ogromna siła, która pozwoli mi kiedyś zdobyć szczyt. Pokonam przeciwności i
będę najszczęśliwsza na świecie. Mój uśmiech stracił swój blask już dawno temu,
ale staram się go na nowo ożywić.
Próbuję odnajdywać w sobie szczęście. Kawałek po kawałku. Układam je
niczym rozsypane puzzle. Nie przekraczam swoich granic, nie pozwalam sobie na
to. Nie mogę znowu wpaść w obłęd,w rozpacz. Jestem odważna i potrafię wracać do
przeszłości , która tak bardzo mnie wyniszczyła. Potrafię stanąć z nią twarzą w
twarz. Jedyne co teraz mogę zrobić to otrzeć łzy i stać się innym człowiekiem-
lepszym człowiekiem.
wtorek, 6 listopada 2012
Zaprzeczenia
Nadal tracę swój czas. Jednak dzisiaj pozwoliłam
sobie na odrobinę szaleństwa. Puściłam
wodzę fantazji i rozpłynęłam się we własnych marzeniach. Jego dotyk rozgrzewał mnie maksymalnie.
Zamknęłam oczy i otworzyłam ramiona wraz z sercem. Przyjęłam go z wielką radością.
Tak jak gdyby nic się nie stało.
Spojrzał mi w oczy i ujrzał w nich nieziemską siłę. Byłam tak odważna, a
zarazem taka słaba. Czułam się wolna od własnego lęku. Wypłynęła ze mnie wielka
lawina szczęścia. Szczęścia, które pozwalało mi na byt w tutejszym wymiarze.
Owszem, mam więcej łez niż ocean, ale nie pozwalam im ujrzeć światła
dziennego. Czekam na spokojną noc, która pozwala mi oczyścić swoje ciało,
duszę i umysł. Już nikt nie spisuję mnie na tortury- na samotność. Jestem pełna
wiary w siebie i swoje możliwości. Jednak najdotkliwszym cierpieniem znowu okazała
się strata. Moje życie jest pełne
niespodzianek- przykrych niespodzianek. Kolejny raz moje szczęście upada. Upada wraz
ze mną. Jestem słabsza, mniejsza, wrażliwsza i podlejsza. Jestem jednym wielkim zaprzeczeniem
człowieka.
poniedziałek, 5 listopada 2012
Płać za wszystko co masz
Odrzuciłam rzeczywistość. Nagle wszelkie problemy
przestały istnieć. Zostałam sama tak jak tego chciałam. Poczułam ucisk w sercu.
Nie wiedziałam co może być przyczyną. Czułam się jakby ktoś wyrwał mi kawałek
serca i kazał żyć dalej. To możliwe , przecież każdego dnia byłam zmuszana do
cierpienia. Każdego dnia wystawiali mnie na jakąś próbę. Z każdej strony
słyszałam drwiące śmiechy, ale nie poddawałam się. Wierzyłam w siebie i
wierzyłam w to , że wszystko się z czasem zmieni. Nie było żadnych zasad. Były tylko
martwe uczucia i emocje. W końcu doszło
do mnie, że tak naprawdę nie miałam szans. Zbyt wiele ode mnie oczekiwali. Zbyt
wiele na mnie zrzucali. Widzieli jak upadam. Widzieli i nie zrobili nic. Każdy
zajęty był sobą, każdy miał coś ważniejszego. Serce biło mi coraz mocniej , aż
któregoś razu pękło. Zalał mnie ocean łez i pragnęłam odejść. Moja walka o własny byt przeplatała się z odwieczną
rezygnacją.Po jakimś czasie zaczęłam rezygnować nawet z siebie. Na chwilę obecną mogę powiedzieć, że jest
lepiej. Każde wspomnienie pozalepiałam żalem, który nie przepuszcza zła. Jest
stabilnie , ale za ową stabilność muszę płacić wysoką cenę. Jeszcze staram się jakoś żyć. Staram się
chociaż uśmiechać.
niedziela, 4 listopada 2012
Czekając
Czekałam, prosiłam , czekałam, płakałam, czekałam.
Kolejny raz się zawiodłam. Nie podejrzewałam , że moje serce znowu będzie
musiało cierpieć. Nie podejrzewałam , że wszystko znowu obróci się w niekończący się ból. Mimo wszystko próbowałam być silna. Szukałam sensownego
wyjaśnienia tego wszystkiego. To było niepotrzebne, to było smutniejsze niż
myślałam. I to co mnie trzymało, co
nadawało sensu mojemu życiu runęło. Zniszczyło mnie. W tej chwili chciałabym być obojętna na to co
się dzieje ze mną, na sytuację i na ludzi , ale nie potrafię. Walczę o sens ,
którego nie ma. Zatraciłam się. Zatraciłam się w tym pieprzonym świecie. Znowu
zaczęłam się bać. Owy strach sparaliżował
moje ciało i kaleczył serce wbijając tępe szpileczki. Zniszczyła mnie miłość. Zaufanie przeminęło.
Przyjaźń stała się tylko imitacją. Przesz chwilę poczułam się samotna ,
wierzyłam w to , że zaraz się obudzę, że to tylko koszmar. Niestety to
rzeczywistość , od której nie potrafię uciec. Rzeczywistość, która dorzuca
cierpień na moje barki. Chce szukać
szczęścia , ale nie mam już siły. Wykończył mnie czas, próby, kłamstwa i
emocje. Teraz jest mi już wszystko jedno.
Nadal zostaję na swoim dnie . Na tym pieprzonym dnie, której trzyma mnie w
swoich sidłach.
piątek, 2 listopada 2012
Nad rzeczywistością
Strach przeszył mnie na wskroś. Każdy podmuch wiatru wydawał
się taki obcy. Moje serce przeraźliwie wołało o pomoc. Wpadłam w sidła własnej
rozpaczy. Z każdą kolejną chwilą ponosiłam coraz większą porażkę. Przegrywałam sama z sobą.
Pomimo tego pragnęłam wygrać ową walkę.
Pragnęłam zbuntować się przeciw wszystkiemu . Przeciw wszelkim zasadom i
regułom. Wlałam w siebie odrobinę szaleństwa. Musiałam poczuć smak życia,
chociaż przez chwilę. Niesamowite uczucie… Uniosłam się ponad tym wszystkim. Uniosłam
się i znowu zaczęłam płakać . Jednak to już nie były smutek. Płakałam ze
szczęścia, ponieważ tak naprawdę już nic mnie nie dotyczyło. Czułam się wolna. Wiatr
, który kilka chwil wstecz był mi tak odległy stał się przyjazny i delikatnie
kołysał moje ciało. Wszystko było
idealne. Wszystko tak lekkie ,a zarazem piękne. Moja egzystencja stała
się czymś ważniejszym. Przestałam tylko istnieć ,a zaczęłam również żyć.
Marzenia powróciły. Świat się zmieniał na moich oczach. Byłam zachwycona nietuzinkowością
i ogromną siłą, która znajdowała się w całym otoczeniu. I poczułam się silniejsza. Byłam silniejsza.
Subskrybuj:
Posty (Atom)