poniedziałek, 8 grudnia 2014

Na zawsze

Umierałeś we mnie kilkanaście dni i nocy. Później były kolejne dni i jeszcze więcej nocy. W końcu nastał wielki rozpad- uczuć, myśli i pragnień. Nie byłam pewna czy tak jest dobrze, ale przestałam płakać przez Ciebie i przez różne inne błahostki. Leżałam w łóżku, owinięta grubym kocem z kubkiem ciepłej herbaty  i nie płakałam już za Tobą. Starałam się nie płakać w ogóle, ale czasami przychodziła samotna i chłodna noc i wtedy coś we mnie pękało. Bardzo się bałam. Bałam się samotności i życia w przeświadczeniu, że żyję tutaj tylko i wyłącznie dla siebie. Nie chciałam tak, nie byłam w stanie budzić się z myślą, że nikt na mnie nie czeka. Nie byłam w stanie pogodzić się z utratą Ciebie, chociaż wiele razy uświadamiałam sama sobie, że Ty jesteś moją przeszłością, rozlanym mlekiem czy zamkniętym rozdziałem. Nieudolnie próbowałam uciekać przed czymś co tak naprawdę było silniejsze ode mnie. Przed czymś co było złe, a ja starałam się tego nie zauważać. Zamykałeś moje usta na ból i moje oczy na krzywdę, a ja świadomie Ci na to pozwalałam. Odszedłeś, a ja otworzyłam oczy na brutalną rzeczywistość tego świata. Starając się być przy Tobie straciłam przynależność do świata i tym samym straciłam poczucie prawdy. Nie potrafiłam zauważyć przy Tobie niczego złego, bo byłam zaślepiona kilkoma rzuconymi nieświadomie spojrzeniami. Uśmiechem, który paraliżował moje ciało i pocałunkiem, który zabił we mnie trzeźwe myślenie. Byłam zauroczona Tobą. Byłam w stanie dopasować się do Ciebie, pomimo tego, że byłam dla Ciebie jak poniedziałkowe śniadanie. Chciałam być kimś lub czymś ważniejszym. Chciałam być chociaż problemem, który uciążliwie męczyłby Twoją głowę. Myślałbyś o mnie nieustannie, ponieważ szukałbyś rozwiązania. Nie miałam okazji być kimś. Nie miałam okazji być nawet czymś co by Cię zainteresowało. Nie dałeś mi prawa do szczęścia- nie przy sobie. Starałam się szukać szczęścia na siłę. Kilka nic nie znaczących pocałunków, magicznych spojrzeń, chwil i momentów. To na marne, bo cały czas chciałam znaleźć się w Twoich ciepłych ramionach. Próbowałam Cię znienawidzić albo chociaż zapomnieć, ale zostawiłeś niewielki ślad w moim sercu, który mi na to nie pozwolił. Czułam się bezsilna, czułam się nikomu niepotrzebna, bo nie mogąc być przy Tobie, nie potrafiłam być przy nikim innym. To Ty byłeś moim światem, minutami szczęścia, spełniającym snem, marzeniami, każdym krokiem.
Dzisiaj mam Cię na wyłączność, mam Twoje serce, ponieważ podałeś mi je na dłoni.
Ale dzisiaj nie potrafię przyjąć tego tak jak chciałam przyjąć kilka lat temu. Jestem wypełniona po brzegi strachem przed utratą i bólem.  Brakiem zaufania do mężczyzn, bo pozwoliłeś innym zranić moje kruche serce. Nie potrafię walczyć, bo  wciąż czuję wszystkie sztylety wbite prosto w moje plecy.
Jeżeli jesteś w stanie pokochać mnie jako ofiarę własnego  serca i nauczysz mnie śmiać się bez powodu to zostań.
Natomiast jeżeli poprzez to, że niespodziewanie w Twojej obecności wpadnę w rozpacz bez powodu i rzucę Ci się na szyję będziesz chciał odejść, to proszę nie zawracaj mi głowy.

Mimo wszystko zawsze Cię kochałam, kocham i kochać będę…