Umierałeś we mnie kilkanaście
dni i nocy. Później były kolejne dni i jeszcze więcej nocy. W końcu nastał
wielki rozpad- uczuć, myśli i pragnień. Nie byłam pewna czy tak jest dobrze,
ale przestałam płakać przez Ciebie i przez różne inne błahostki. Leżałam w
łóżku, owinięta grubym kocem z kubkiem ciepłej herbaty i nie płakałam już za Tobą. Starałam się nie
płakać w ogóle, ale czasami przychodziła samotna i chłodna noc i wtedy coś we
mnie pękało. Bardzo się bałam. Bałam się samotności i życia w przeświadczeniu,
że żyję tutaj tylko i wyłącznie dla siebie. Nie chciałam tak, nie byłam w
stanie budzić się z myślą, że nikt na mnie nie czeka. Nie byłam w stanie pogodzić
się z utratą Ciebie, chociaż wiele razy uświadamiałam sama sobie, że Ty jesteś
moją przeszłością, rozlanym mlekiem czy zamkniętym rozdziałem. Nieudolnie
próbowałam uciekać przed czymś co tak naprawdę było silniejsze ode mnie. Przed
czymś co było złe, a ja starałam się tego nie zauważać. Zamykałeś moje usta na
ból i moje oczy na krzywdę, a ja świadomie Ci na to pozwalałam. Odszedłeś, a ja
otworzyłam oczy na brutalną rzeczywistość tego świata. Starając się być przy
Tobie straciłam przynależność do świata i tym samym straciłam poczucie prawdy.
Nie potrafiłam zauważyć przy Tobie niczego złego, bo byłam zaślepiona kilkoma
rzuconymi nieświadomie spojrzeniami. Uśmiechem, który paraliżował moje ciało i
pocałunkiem, który zabił we mnie trzeźwe myślenie. Byłam zauroczona Tobą. Byłam
w stanie dopasować się do Ciebie, pomimo tego, że byłam dla Ciebie jak
poniedziałkowe śniadanie. Chciałam być kimś lub czymś ważniejszym. Chciałam być
chociaż problemem, który uciążliwie męczyłby Twoją głowę. Myślałbyś o mnie
nieustannie, ponieważ szukałbyś rozwiązania. Nie miałam okazji być kimś. Nie
miałam okazji być nawet czymś co by Cię zainteresowało. Nie dałeś mi prawa do
szczęścia- nie przy sobie. Starałam się szukać szczęścia na siłę. Kilka nic nie
znaczących pocałunków, magicznych spojrzeń, chwil i momentów. To na marne, bo
cały czas chciałam znaleźć się w Twoich ciepłych ramionach. Próbowałam Cię
znienawidzić albo chociaż zapomnieć, ale zostawiłeś niewielki ślad w moim sercu,
który mi na to nie pozwolił. Czułam się bezsilna, czułam się nikomu
niepotrzebna, bo nie mogąc być przy Tobie, nie potrafiłam być przy nikim innym.
To Ty byłeś moim światem, minutami szczęścia, spełniającym snem, marzeniami,
każdym krokiem.
Dzisiaj mam Cię na wyłączność,
mam Twoje serce, ponieważ podałeś mi je na dłoni.
Ale dzisiaj nie potrafię
przyjąć tego tak jak chciałam przyjąć kilka lat temu. Jestem wypełniona po brzegi
strachem przed utratą i bólem. Brakiem zaufania
do mężczyzn, bo pozwoliłeś innym zranić moje kruche serce. Nie potrafię
walczyć, bo wciąż czuję wszystkie
sztylety wbite prosto w moje plecy.
Jeżeli jesteś w stanie
pokochać mnie jako ofiarę własnego serca
i nauczysz mnie śmiać się bez powodu to zostań.
Natomiast jeżeli poprzez to,
że niespodziewanie w Twojej obecności wpadnę w rozpacz bez powodu i rzucę Ci
się na szyję będziesz chciał odejść, to proszę nie zawracaj mi głowy.
Mimo wszystko zawsze Cię
kochałam, kocham i kochać będę…