niedziela, 13 października 2013

Właściwie to mogłabym

Mogłabym tyle zrobić, ale będę siedzieć i nie zrobię nic. Nie zobaczysz mnie nigdy więcej. Nie dotkniesz mnie nigdy więcej. I nie odezwiesz się do mnie nigdy więcej. To zabawne jak szybko i jak skutecznie zło  może zmienić człowieka. A może to człowiek jest zbyt słaby by walczyć. Walka z obojętnością bezradnością niszczy. Dociera głęboko, na samo dno serca, a później bez litości je wyrywa. Nie pomoże nic. Można się już tylko przyzwyczaić, chociaż nie ma do czego- bo jest się już tylko jednym wielkim znieczuleniem na świat- zarówno rzeczywisty, jak i fikcyjny. Więc okazuje się, że warto walczyć. Walczyć do samego końca. Tylko jaki jest sens, dla kogo? Człowiek potrafi wątpić i męczyć się każdej nocy z niespełnionymi planami czy marzeniami. Potrafi również zazdrościć drugiemu tego co ma lub cieszyć się z tego co stracił. To nie ma sensu, nie walka, ale ta cholerna zazdrość czy fałszywa radość. To boli nas najbardziej, bo sami to dajemy, a w wyniku otrzymujemy ten sam fałszywy gest i jesteśmy nieszczęśliwi. Tak bardzo chciałabym karmić was dużą dawką kłamstwa, po to byście mogli słyszeć to co chcecie, ale nie potrafię. Za każdym razem gdy próbuję napisać coś co tak naprawdę nigdy nie miało miejsca lub coś czego nigdy nie czułam, wypala się mały kawałek mojej duszy- duży kawałek mnie jako osoby.
W tym momencie czuję, że moja dusza jest nieszczęśliwa tylko dlatego, że ten świat i Ci ludzie stają się coraz bardziej źli, a ja popadam w paranoję.

czwartek, 10 października 2013

Wymyśl słowo, a ja się schowam

Było dobrze- było całkiem nieźle, a teraz jest w porządku, okej. Tak naprawdę tęsknię,a tęsknota sprawia mi ból. Ból jest coraz silniejszy. Każda chwila, która mogłaby wydawać się przyjemna jest gorsza od tej poprzedniej. Nadal nienawidzę, ale staram się to ukrywać. Staram się mówić do siebie spokojnie i od czasu do czasu schować język za zębami. Nie pomaga i wcale nie jest mi lepiej, ale unikam konsekwencji. Milczenie rani, a to zabija motylki. Nie jestem wolna. Jestem uwięziona we własnych paranojach.
Wymyślę słowo, a słowo będzie wybawieniem. Wybawię cały świat z opresji, albo wyniszczę do końca siebie. Miałam niezawodny plan jak uciec, jak zostawić wszystko za sobą, ale nie jestem jeszcze dość silna by móc postawić krok do przodu. Leżę i patrzę w sufit. Czuję jak spływa mi po twarzy upokorzenie. Wczoraj czułam nienawiść, dziś czuję tylko bezradność. Wszystko mi się pomieszało, ale to już nie ma znaczenia. Ukryłam się- schowałam głęboko w sobie.

wtorek, 8 października 2013

Zanim spali mnie

Nic nie jest tak jak powinno, ponieważ wylewa się ze mnie nienawiść. Ileż można mówić, żeby dotarło? Nie wiem czy tylko ze mną tak źle się dzieje, ale chyba tak. Albo inni tak dobrze to maskują. Zazdroszczę. Mam ochotę uciec, zrobić sobie przerwę- krótkie wakacje, na których odpocznę. Odpocznę od wszystkich. Nie mam żadnego pomysłu na siebie. Mam ochotę, wielką ochotę napisać coś mądrego, ale nie wiem co. Żadne zdanie nie ma sensu, bo żadnej z tych literek nienawidzę.
Ostatnio niczego i nikogo nienawidzę. Walczę nieudolnie ze światem. Chcę wszystkich pozabijać i nie wiem czy to tylko chwilowe i zaraz przejdzie. Mam dosyć. Dosyć siebie, innych, szkoły, domu. Mam dosyć wszystkiego co kiedyś było fajne, albo choć trochę przyjemne. Chyba będę musiała oswoić się z cierpliwością, trochę poćwiczyć i pobyć ze sobą sam na sam. Jestem ciekawa ile tak wytrzymam.
A tak na marginesie ten świat głupieje, tak samo jak ja i wy- co do jednego- wszyscy.
Mam nadzieję, że przejdzie mi, zanim spali mnie nienawiść, bo jak nie to zabiję wszystkich. Cześć