wtorek, 5 lutego 2013

Zostaw mnie


Tęskniłam, bo nie miałam. Nie miałam Twoich oczu, ust, dłoni , ciała. Moja egzystencja wisiała na włosku. Stałam w samym centrum własnego strach, bo zgubiłeś mnie gdzieś po drodze. A może to ja zgubiłam Ciebie, nie wiem. Samotność, która obezwładniała moje serce, za każdym razem kiedy byłam dalej niż kilkanaście kroków  nie pozwalała mi spać. Wciąż  towarzyszyła mi panika, bo zależało mi bardziej niż powinno.  Z ową paniką przeplatały się bezradność i bezsilność. Tonąc w oceanie własnych łez doszło do mnie, że tak naprawdę nie byliśmy sobie potrzebni. To było coś w stylu wyścigów, konkurencji kto powie więcej, kto bardziej kocha. To nie o to w tym wszystkim chodzi, nigdy nie chodziło. Byłam nieświadoma. Byłam również naiwna. Dopiero teraz widzę , że to właśnie Ty zamknąłeś mi oczy na otoczenie. Zamknąłeś mi usta na ból, który zadawałeś. Zapominałam się. Starałam się stawać obok zła. Starałam się żyć tylko tymi dobrymi chwilami, których było coraz mniej. Jak wielką klęskę musi ponieść człowiek, żeby w końcu się otrząsnął?
Niszczyłam siebie… toczyłam wojny sama z sobą i sama w sobie. To niedorzeczne. Dzisiaj wiem, że pomimo tego, że każde kocham było szczere to nie chce mieć z Tobą nic wspólnego. Nie obwiniam Cię za nic. Nie proszę Cię o nic. Odejdź, zostaw mnie w spokoju.