niedziela, 9 listopada 2014

bez tytułu

"Kochać coś co Cię zabija to jest słaba opcja, bo idąc za miłością zwykle kończysz na manowcach"

Do dzisiaj miałam czuć wyjątkowość tamtego dnia. Do dzisiaj miałam czuć potrzebę robienia czegoś dla Ciebie albo z Tobą. Jednak dzisiaj czuje tylko bezsilność. Stoję w epicentrum własnego strachu przed utrata czegoś co tak naprawdę nigdy nie istniało. Trzymając w ręce Twoje zdjęcie tonę w morzu łez, a każda łza spływająca po moich policzkach wypala dziurę w moim sercu. Zostawiłeś za dużo siebie w mojej głowie i niezdolnym do walki sercu. Jesteś moja pierwsza myślą od razu po przebudzeniu. Jesteś moja ostatnia myślą przed zaśnięciem. Jesteś każdą moja myślą- w każdym miejscu i o każdej porze.
Nie mogę napisać, ze tego nienawidzę, ponieważ byłoby to kłamstwo, ale mogę napisać, że chciałabym żyć tak jak Ty.
Chciałabym być obojętna, albo przynajmniej stwarzać takie pozory. Byłabym obojętna na wszystkie nasze pocałunki, kilka wspólnych nocy, na spojrzenia, które wydawały mi się magiczne, na Twoje cieple ramiona, w których lubiłam zasypiać, na barwę głosu i to co ze mną robisz-  świadomie lub nie. To wszystko jest teraz nieistotne, bo jestem słaba i nie potrafię się od Ciebie uwolnić. Nie potrafię stanąć obok tego, przestać czuć, płakać przez Ciebie albo za Tobą.
Nikogo tutaj nie obwiniam, może jedynie siebie, ponieważ to ja wykreowałam  cały ten obraz nas. Dzisiaj nie ma nas- jesteś Ty i ja. Nigdy nie było żadnych NAS.
I kolejny raz popełniam błąd, ponieważ chce zapominać na sile. Nieudolnie próbuję  zapomnieć o Tobie i o tym co w tak krótkim czasie z Tobą przeżyłam. Tym samym pogrążam się w chorobliwej rozpaczy, ale wciąż twierdze, ze to nie jest przywiązanie...