"Kochać coś co Cię zabija
to jest słaba opcja, bo idąc za miłością zwykle kończysz na manowcach"
Do dzisiaj miałam czuć wyjątkowość
tamtego dnia. Do dzisiaj miałam czuć potrzebę robienia czegoś dla Ciebie albo z
Tobą. Jednak dzisiaj czuje tylko bezsilność. Stoję w epicentrum własnego
strachu przed utrata czegoś co tak naprawdę nigdy nie istniało. Trzymając w ręce
Twoje zdjęcie tonę w morzu łez, a każda łza spływająca po moich policzkach
wypala dziurę w moim sercu. Zostawiłeś za dużo siebie w mojej głowie i
niezdolnym do walki sercu. Jesteś moja pierwsza myślą od razu po przebudzeniu.
Jesteś moja ostatnia myślą przed zaśnięciem. Jesteś każdą moja myślą- w każdym
miejscu i o każdej porze.
Nie mogę napisać, ze tego
nienawidzę, ponieważ byłoby to kłamstwo, ale mogę napisać, że chciałabym żyć
tak jak Ty.
Chciałabym być obojętna, albo
przynajmniej stwarzać takie pozory. Byłabym obojętna na wszystkie nasze
pocałunki, kilka wspólnych nocy, na spojrzenia, które wydawały mi się magiczne, na Twoje cieple ramiona, w których lubiłam zasypiać, na barwę głosu i to co
ze mną robisz- świadomie lub nie. To
wszystko jest teraz nieistotne, bo jestem słaba i nie potrafię się od Ciebie
uwolnić. Nie potrafię stanąć obok tego, przestać czuć, płakać przez Ciebie albo
za Tobą.
Nikogo tutaj nie obwiniam, może
jedynie siebie, ponieważ to ja wykreowałam cały ten obraz nas. Dzisiaj nie ma nas- jesteś
Ty i ja. Nigdy nie było żadnych NAS.
I kolejny raz popełniam błąd,
ponieważ chce zapominać na sile. Nieudolnie próbuję zapomnieć o Tobie i o tym co w tak krótkim
czasie z Tobą przeżyłam. Tym samym pogrążam się w chorobliwej rozpaczy, ale wciąż
twierdze, ze to nie jest przywiązanie...