niedziela, 6 kwietnia 2014

Mając plan jest o wiele lepiej

Kilka chwil zmieniło moje podejście do całej sytuacji. Kilka sekund, uśmiechów, minięć, otarć w drzwiach, spojrzeń, słów zmieniły cały mój pogląd na wszystko to co dzieje się teraz. Mam w głowie niezły burdel i dopiero dzisiaj doszło do mnie, że nie potrafię go poukładać. Myślałam, że w ciągu kilku dni-daleko od tego chaosu- wszystko powróci na swoje miejsce. Jednak teraz patrze na to jeszcze inaczej, nie chcę tak patrzeć, bo bardzo mnie to boli, ale nie potrafię wymazać tego z mojej głowy. Nie potrafię w żaden sposób skasować. Właściwie mogłoby być cały czas tak samo, ale żeby tylko moja wyobraźnia przestała tworzyć coraz to nowsze historie, bo oszaleję. Chciałabym, żeby było normalnie w moim życiu. Chciałabym, żeby te sprawy, które niszczą mnie wewnętrznie przestały na siebie narastać, bo utonę we własnym oceanie łez. Układam sobie to jakoś w jedną całość, ale po chwili wszystko mi upada i tłucze się na milion drobnych kawałeczków. Jestem bezsilna na to co się teraz dzieje ze mną, we mnie. Chciałabym wrócić do takiego trybu życia jak trzy lub cztery lata, kiedy nie miałam czasu na myślenie. Nie miałam czasu na rozmyślanie o tym co jest złe, a co dobre. Żyłam w takim tempie, z takim planem, że nie musiałam o nic się martwić. Kończyło się jedno, zaczynało drugie i tak w kółko. Było mi dobrze. A teraz? Teraz żyję w chorym stanie i żyć chyba będę bardzo długo.Dopóki nie uwolnię się od myśli i od Ciebie. Powinno być dobrze. BĘDZIE DOBRZE