czwartek, 3 stycznia 2013

Własne bitwy

Każdy kawałek szczęścia rozsypuje się jak potłuczone lustro. Każdy uśmiech odbija się od ścian. Chciałabym wrócić do przeszłości, bądź znaleźć się w przyszłości. Teraźniejszość przytłacza mnie z każdej strony. Czuję na swoim karku chłodny i obcy oddech. Boję się. Boję się, bo moja egzystencja kolejny raz zawisła na włosku. Nie potrafię zrozumieć dlaczego, gdy człowiekowi najbardziej zależy, czas płynie na niekorzyść. Kolejny raz próbuję uciec, próbuję rzucić się na głębokie wody, odległe mojemu sercu. Owszem, strach przeszywa mnie na wskroś, ale tym razem próbuję walczyć. Ze sobą i własnymi niepohamowanymi emocjami. Dobrze, że chociaż czynniki wpływające na moje szczęście są tak ogromne, że same w sobie napełniają mnie siłą.
                                          Kiedy powiem sobie dość

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz