Ostatni pocałunek stał się pierwszy. Najgorsze pożegnanie stało się najlepsze. Pomimo tego, że teraz tonę w oceanie własnych łez, że nie mogę spojrzeć w szybę tylko dlatego, że czuję ucisk w sercu, bo oddalam się od tego co było lub wydawało mi się najlepsze. Od osoby, która w jakiś sposób swoim podejściem zmieniła również moje podejście to mogę sobie powiedzieć, że oddałabym znowu wszystko żeby jeszcze raz znaleźć się w tym samym miejscu z tą samą osobą. Jednak kolejny raz nie mogę zrobić nic. To uczucie obezwładniło mnie w tej samej chwili, w której zamykały się drzwi pociągu. Teraz zostały mi jedynie cierpienie i tęsknota.Od nowa zaczynam toczyć walkę między sobą , a swoimi emocjami. Ale wszystko ma swoje plusy. Bo myślę, że warto czekać na chwilę, w której kolejny raz znajdę się w jego ramionach. O tak !
Kamila, nie spieprz tego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz