środa, 9 stycznia 2013

Ważni ludzie błądzą w moim rozpadzie

Wszystko było idealne. Wszystko to co trzymałam w rękach. Nie wiem, w której chwili, ani w jaki sposób straciłam to. Traciłam systematycznie. Z każdym słowem, zdaniem, rozmową, chwilą. To się czuję. Ciężko jest mi kolejny raz podążać z plecakiem wypełnionym po brzegi porażką, smutkiem i bólem. Nie wiem gdzie chce się teraz znaleźć, nie wiem co chce ze sobą zrobić, ale wiem, że zmieniłam się pod wpływem kilku minut, godzin i dni w kłębek nerwów. Nie potrafię powiedzieć głośno o tym co we mnie siedzi, a nawet jak zdobędę się na owy krok to i tak nie jest mi wcale lepiej. Cały czas próbuję się wyzbyć przeświadczenia, że to wszystko dookoła szczypie. Że wszystko jest złe i nastawione przeciwko mnie. Nie mam ochoty żyć w ciągłym poczuciu winy. Nie mam ochoty również patrzeć na świat tymi pustymi oczyma, do których nieustannie napływają łzy. Kolejny raz dochodzę do wniosku, że następuję rozpad- uczuć, myśli i pragnień. Wiem , że zepsułam tyle rzeczy i jest mi strasznie wstyd. Nigdy więcej. I nawet to spędzanie czasu sam na sam ze sobą nie przynosi żadnego ukojenia, złagodzenia sytuacji. Nie wiem co to ma znaczyć. Nic już nie wiem. czuję, że tkwię w czymś co nie ma końca. Nadal ukrywam się pod jakąś maską, bo kolejny raz boję się sięgnąć po coś i kogoś cholernie ważnego. Strach znowu opanował moje ciało. I pomimo tego, że lubię Twoje dłonie i właśnie za nimi tęsknię to i tak przepraszam. Za wszystko, naprawdę.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz