niedziela, 21 czerwca 2020
Pomiędzy bądź, a spierdalaj
Chciałam być bohaterem dla siebie. Chciałam, dać sobie cały świat na dłoni, ale nie wiem kiedy i kto mnie zatrzymał. W tych milisekundach łapię się na tym, że pogrywam już tylko ze sobą. Tkwię w miejscu, z którego nie potrafię się wydostać. To cholernie boli, bo nic bardziej nie boli od samotności, od której nie można uciec. Potrafię kochać bezgranicznie, ale zaraz uciekam. Potrafię ufać bezgranicznie, ale kolejny raz uciekam. Myślałam, że mam moje wszystko tu i byłam najszczęśliwsza na świecie. Bo była wolna, uśmiechałam się- jak prawie nigdy. Myślałam, że moje "wszystko" było tylko moje, ale w praktyce wygląda to wręcz przeciwnie. Moje "wszystko" jest wszystkich tylko nie moje. Życie tu i teraz jest odważniejsze niż jutro czy pojutrze, ale odwaga puściła moją dłoń. Kontrola też przestała stać obok, tracę grunt pod nogami i czuję jak tonę. Tonę w tym całym gównie. Chcę uciekać, bez planów, celów czy marzeń. Od zawsze jestem dla siebie zagadką. Nie wiem kim jestem, czego tak naprawdę pragnę i czy moje życie ma sens. Chce wrócić do domu i siedzieć w objęciach spokoju, wiary i siły. Ale żadna z dróg nie prowadzi do domu. Ja nie wiem gdzie on jest. Nie wiem gdzie jest moje miejsce.
Subskrybuj:
Posty (Atom)