Powiedz
mi proszę, powiedz gdzie jest wszystko to co budowaliśmy od lat?
Powiedz
mi proszę, powiedz gdzie jest wszystko to co było pomiędzy nami?
Powiedz
mi proszę, powiedz czy Ty też czujesz dziwny ucisk w sercu?
Powiedz
mi proszę, powiedz kochanie czy pamiętasz o mnie jeszcze?
Nie
wiem jak podejść do niektórych spraw. Szczerze mówiąc nie potrafię pogodzić się
z porażką, utratą. Nie potrafię i nie chce. Za dużo chwil, momentów, sekund i
wspomnień musiałabym wyrzucić z siebie, przepuścić przez palce. Nigdy nie
wyobrażałam sobie życia na granicy pomiędzy nienawiścią, a miłością. Dzisiaj
wszystko się zmieniło. Dzisiaj Cię kocham, wczoraj Cię nienawidziłam. Widzisz,
dzisiaj potrafię stanąć pomiędzy, ponieważ nie potrafię wybrać. Nie potrafię
zdecydować kim dla mnie jesteś. Nie potrafię powiedzieć sobie czy jesteś dla
mnie wszystkim, całym światem, czy niczym. Ty nie potrafisz mi na to
odpowiedzieć.
Przynieś
dwa krzesła, albo nie. Przynieś jedno dla siebie. Ja swoje przyniosę sama.
Jestem przecież niezależna. Usiądź proszę i opowiedz mi spokojnie jak żyjesz?
Opowiedz mi jak Twoje serce czuje się bez mojego? Jak zasypiasz każdej nocy?
Opowiedz mi jak mają się Twoje myśli? Czy też masz ich taki natłok? Czy pęka Ci
każdej samotnej nocy głowa? Czy serce chce się wyrwać ze środka Ciebie i chce
uciec do drugiego-mojego? No powiedz mi proszę.
Czasami,
a ostatnio coraz częściej czuję się źle. Czuję się podle, bo nie ma Ciebie obok
mnie. Dziwne prawda? Jestem chora na Ciebie, a mimo to moje serce chce do
Twojego serca. Moje ciało chce do Twojego ciała. Moje spojrzenie chce zatopić
się w Twoim spojrzeniu.
Codziennie
próbuję odpowiedzieć sobie na pytanie dlaczego ode mnie uciekłeś?
Dlaczego
zrobiłeś to jak tchórz? Bez słowa, pożegnania…
Chciałabym
wykrzyczeć Ci w twarz, że Cię nienawidzę, że już nigdy mnie nie zobaczysz, ale
nie mogę. Potrafię, ale nie mogę.
Nie
wiem jak mogłabym tak powiedzieć skoro codziennie mijamy się na dworcu. Ty
udajesz, że mnie na ma tam, że mnie nie widzisz, że nigdy nie kochałeś.
Natomiast ja stoję tam i moje oczy stają się wielkim oceanem łez. Nie potrafię
ich powstrzymać. Stoję tam i czekam aż podejdziesz, bo sama Cię nie zaczepię,
nie dam się kolejny raz odtrącić poniżyć, A Ty co?
Zapomniałeś
już o czasach, w których byłam Twoim słoneczkiem, maluszkiem, kochaniem,
kotkiem, misiem? Zapomniałeś?
Powiedz
mi więc proszę czy Ty masz jeszcze to serce co kiedyś?
Powiedz
mi więc proszę czy Ty jesteś osobą, którą kocham?