wtorek, 24 czerwca 2014

Powiedz czy czujesz?

Powiedz mi proszę, powiedz gdzie jest wszystko to co budowaliśmy od lat?
Powiedz mi proszę, powiedz gdzie jest wszystko to co było pomiędzy nami?
Powiedz mi proszę, powiedz czy Ty też czujesz dziwny ucisk w sercu?
Powiedz mi proszę, powiedz kochanie czy pamiętasz o mnie jeszcze?
Nie wiem jak podejść do niektórych spraw. Szczerze mówiąc nie potrafię pogodzić się z porażką, utratą. Nie potrafię i nie chce. Za dużo chwil, momentów, sekund i wspomnień musiałabym wyrzucić z siebie, przepuścić przez palce. Nigdy nie wyobrażałam sobie życia na granicy pomiędzy nienawiścią, a miłością. Dzisiaj wszystko się zmieniło. Dzisiaj Cię kocham, wczoraj Cię nienawidziłam. Widzisz, dzisiaj potrafię stanąć pomiędzy, ponieważ nie potrafię wybrać. Nie potrafię zdecydować kim dla mnie jesteś. Nie potrafię powiedzieć sobie czy jesteś dla mnie wszystkim, całym światem, czy niczym. Ty nie potrafisz mi na to odpowiedzieć.
Przynieś dwa krzesła, albo nie. Przynieś jedno dla siebie. Ja swoje przyniosę sama. Jestem przecież niezależna. Usiądź proszę i opowiedz mi spokojnie jak żyjesz? Opowiedz mi jak Twoje serce czuje się bez mojego? Jak zasypiasz każdej nocy? Opowiedz mi jak mają się Twoje myśli? Czy też masz ich taki natłok? Czy pęka Ci każdej samotnej nocy głowa? Czy serce chce się wyrwać ze środka Ciebie i chce uciec do drugiego-mojego? No powiedz mi proszę.
Czasami, a ostatnio coraz częściej czuję się źle. Czuję się podle, bo nie ma Ciebie obok mnie. Dziwne prawda? Jestem chora na Ciebie, a mimo to moje serce chce do Twojego serca. Moje ciało chce do Twojego ciała. Moje spojrzenie chce zatopić się w Twoim spojrzeniu.
Codziennie próbuję odpowiedzieć sobie na pytanie dlaczego ode mnie uciekłeś?
Dlaczego zrobiłeś to jak tchórz? Bez słowa, pożegnania…
Chciałabym wykrzyczeć Ci w twarz, że Cię nienawidzę, że już nigdy mnie nie zobaczysz, ale nie mogę. Potrafię, ale nie mogę.
Nie wiem jak mogłabym tak powiedzieć skoro codziennie mijamy się na dworcu. Ty udajesz, że mnie na ma tam, że mnie nie widzisz, że nigdy nie kochałeś. Natomiast ja stoję tam i moje oczy stają się wielkim oceanem łez. Nie potrafię ich powstrzymać. Stoję tam i czekam aż podejdziesz, bo sama Cię nie zaczepię, nie dam się kolejny raz odtrącić poniżyć, A Ty co?
Zapomniałeś już o czasach, w których byłam Twoim słoneczkiem, maluszkiem, kochaniem, kotkiem, misiem? Zapomniałeś?
Powiedz mi więc proszę czy Ty masz jeszcze to serce co kiedyś?

Powiedz mi więc proszę czy Ty jesteś osobą, którą kocham? 

wtorek, 10 czerwca 2014

Dwanaście

To kolejny, dwunasty, nowy początek. Znowu stanęłam na nogi, po ciężkim upadku i jest to kolejna próba. Nie wiem co tym razem sobie udowodnię, ale chcę doświadczyć czegoś nowego. Nawet jeśli będzie to kolejny upadek. Muszę coś osiągać, tak samo jak wy. Muszę, bo inaczej oszaleję. Szukam wschodów słońca w swoim życiu. Żyję dla kilku uśmiechów. Staram się nie płakać, więcej słuchać niż mówić, nie olewać, walczyć o swoje, doceniać, śmiać się. Chciałabym wyjść w końcu na prostą i utrzymać się na niej tak długo, jak do niej dążę. Strach opuścił moje ciało i czuję się o wiele lepiej, chociaż i tak czegoś mi jeszcze brakuję.  Przestałam gonić za sensem porażek. Zaczęłam go zmywać z siebie- stopniowo. Wszystko staram się sobie wytłumaczyć. Codzienne sprawy nie muszą być wcale męczarnią czy złą karmą. Każda sytuacja może być czymś zabawnym.  Wcale nie trzeba kląć pod nosem, gdy nie przyjeżdża autobus, wystarczy sprawdzić czy nie pomyliliśmy przystanku. Wszystko można w racjonalny sposób wytłumaczyć, nie nazywając porażką. Dwanaście łez- otrzyj je. Dwanaście problemów- odrzuć je. Dwanaście spraw- załatw je. Dwanaście marzeń- spełnij je. Dwanaście słów- powiedz głośniej, krzycz.

sobota, 7 czerwca 2014

Ucieczki

Powiedz mi proszę jak mam nazwać uczucie, którym Cię darze? Powiedz mi proszę jak mam nazwać stan, w którym nieustannie tkwię?  Spójrz na mnie. Nie potrafię dłużej uciekać. Stałam się dla siebie pułapką, wielką niewiadomą. Straciłam wszystko. Straciłam poczucie własnej wartości, czasu i Ciebie chyba też. Kto wie? Mam w głowie chaos, bałagan. Nie potrafię stanąć przed Tobą, wyciągnąć ręki i pójść bliżej. Chowam się, chociaż powinna zrobić pierwszy krok, później następny i następny. Powinnam podjeść bardzo blisko Ciebie. Powinnam przytulić Cię mocno- tak abyś zapomniał o całym bólu. Powinnam czuć bicie Twojego serca- Twojego niezdolnego do walki serca. Nie potrafię, albo się nie staram. Szukałam wolności gdzieś pomiędzy biegunami strachu i zła. Znalazłam, ale nie czuję się szczęśliwsza. Czuję jedynie zapach Twojego ciała, a raczej jego brak. Każda noc jest przepełniona samotnością, a łzy wydobywają się z moich spuchniętych oczu, sprawiając coraz większy ból. Gdzie podziała się jakakolwiek emocja. Nie  potrafię patrzeć, słuchać, mówić. Nie wyglądam już jak Twoja księżniczka. Nie jestem nią. Czy kiedykolwiek byłam? Jestem wrakiem człowieka, ponieważ wszystko co piękne i dobre zostawiłam w Tobie-  na samym dnie Twojej duszy i serca. Żal mi wszystkiego co przeżyłeś ze mną. Żal mi słów, które wydobyły się z Twoich ust. Żal mi łez, które wydobyły się z Twoich oczu. Żal mi miłości, która wydobyła się z Twojego serca. Nie wiem gdzie iść, ale tak bardzo chce do Ciebie, do Twoich ciepłych ramion, pod Twoją kołdrę.

Czy dotkniesz mnie dzisiaj? Czy uszczęśliwisz mnie znowu?