poniedziałek, 28 stycznia 2013

Myślę, więc jestem...


 Nie muszę sobie niczego udowadniać , nie muszę nawet sobie pokazywać w jak cholernym miejscu w swoim życiu się znajduję. Zasady, zasadami, szacunek za szacunek. Nie wiem jak ja sobie z tym poradzę, ale moją mini konstytucje muszę w końcu wprowadzić w życie i trzymać się szczególnie punktu czwartego, a mianowicie; „ Jeżeli ktoś ma Cię w dupie, zrób to samo.” Naprawdę, nie mogę wiecznie ulegać i wiecznie dawać tą przysłowiową drugą szansę, bo tak daleko nie zajdę. Bo właściwie ile tak naprawdę wart jest drugi człowiek?
Trzeba jakoś unicestwić w sobie te uczucia, które nie pozwalają zastosować się do zasad i zacząć żyć na takim poziomie na jakim dawno powinnam się znaleźć. Pewnie, że nie potrafię zapominać na siłę i nawet nie chcę, no bo po co? Ale chciałabym potrafić mieć w dupie ludzi, którzy robią to samo ze mną. Tak właściwie, to dlaczego oni to robią? Przecież w żaden sposób im nie umniejszyłam . Szanowałam ich, poświęcałam każdą wolną chwilę.  Przynajmniej teraz mogę sobie powiedzieć, że dałam z siebie wszystko i starałam się jak mogłam. Nie wiem, może i popełniałam błędy, ale punkt 18 mówi o tym, że trzeba uczyć się na własnych błędach. Faktycznie, może i nie zawsze starałam się naprawić wyrządzoną krzywdę, nie zawsze próbowałam podłapać jakąś tam fazę zmiany.  Nie chciałam się zmieniać i sama wiem, że na tym trochę straciłam. Może i więcej niż trochę, ale czy to ważne?
Czekam chyba już tylko na potępienie, bo w sumie to co ma znaczyć to każde uginanie się, każda łza, złe słowo i to poczucie winy, które sama w sobie wywołuję.  Nie wiem czy celowo, czy nieświadomie dążę do samozagłady, ale to i tak w jakiś sposób jest poniżające. Każdy plan jest w tym momencie zbędny, ponieważ wiem, że i tak wyląduje tam gdzie powinnam. Moje uczucia stały się ostatnio chłodniejsze. Tak, zauważyłam to , nikt nie musiał mi o tym mówić, bo nie jestem ślepa i chyba chociaż trochę znam siebie, ażeby zauważyć jakieś zmiany.
Pomijając to, wciąż są osoby, na których mi strasznie zależy i emocje kierowane w ich stronę wciąż palą się żywym ogniem. Są prawdziwe, ale to właśnie jest w tym wszystkim najsmutniejsze. Cały czas stoi pomiędzy nami jakiś mur, który oddziela nas od siebie, czy tego chcemy, czy też nie.  Pod względem wyznawania im uczuć jestem okrutnie słaba, a każdy ich brak reakcji jest dla mnie jak kolejny wbity sztylet prosto w serce.
Właściwie nie wiem dlaczego , wciąż kocham , dlaczego mi zależy. Przecież zło, które wpuściła w swoje wnętrze powinno już dawno wygasić ogień uczuć i zamrozić serce. Nic nie jest tak jak powinno. Nic nie jest nawet na tyle dobre, żeby było w jakiś sposób pocieszające.  Ale powoli nabieram dystansu i powoli zaczynam się przy tym nawet dobrze bawić , bo dlaczego to ja mam wiecznie tracić na tym swoim emocjonalnym podejściu. To, że mi w jakiś sposób bardziej, tudzież miej zależy nie oznacza, że to ja muszę siedzieć i łączyć się z własnymi paranojami.
Wiem, że to nie jest łatwe, tak po prostu odpuścić , zapomnieć czy też dać sobie siana, ale muszę w końcu przyznać się przed sobą, że każda historia kiedyś się kończy i ludzie też odchodzą. Musze uświadomić samą siebie, że każdy krok, który będę stawiać razem z poczuciem winy nie wyjdzie mi na dobre i  prędzej czy później cofnie mnie daleko w tył.
Tak szczerze mówiąc nie lubię tak rozmawiać sama ze sobą, nie lubię uświadamiać siebie, utwierdzać w tym, że ten drugi głos we mnie miał rację. Nie lubię tego, bo w takich momentach wychodzi ile zgubiłam po drodze, która i tak okazała się porażką.
Może i mam już skończone te swoje szesnaście lat, ale jestem gdzieś w głębi jeszcze pięcioletnim dzieckiem. Rzeczywistość jest dla mnie ciężkim orzechem do zgryzienie, bo ilekroć coś bardziej szczypie ja chce zamknąć oczy i nie wiedzieć, zamknąć usta i nie mówić, zatkać uszy i nie słyszeć. Zwyczajnie chce uciec od czegoś co i tak w końcu mnie dopadnie i zmusi do podjęcia jakiejś decyzji. Nie potrafię jeszcze sama decydować o sobie, choć bardzo często pokazuję wszystkim wokół jaka to ja jestem dorosła i jak potrafię zadbać o siebie. Owszem, radzę sobie , nawet całkiem nieźle, ale życie jest brutalniejsze niż myślałam i tak naprawdę coraz częściej czuję się jak pies, który dostał gumowym kablem. Nie jestem już ponad tym wszystkim , ponad wami, bo brakuje mi sił. Brakuje mi nawet chęci, żeby podnieś się i pokazać, że to nie koniec, że ja chcę, mogę i  potrafię.  Zwyczajnie odmawiam sama sobie posłuszeństwa i nie chce mi się w jakikolwiek normalny sposób żyć, poważnie.
Może i to wydaje się śmieszne, ale zasady, którymi powinnam się kierować nie są wcale tak proste. Przynajmniej nie dla mnie. I co z tego, że dwa lata będę osoba w pełni odpowiedzialną za siebie? Co z tego, skoro nie potrafię sobie poradzić nawet ze zwykłymi emocjami, uczuciami?
Boję się przyszłości. Boję się tego w jaki sposób będę żyć  i funkcjonować. To nie może kolejny raz zawisnąć pod wielkim znakiem zapytania. Nie mogę zamieść tego pod dywan. Nie mogę, bo to wszystko mnie zniszczy.
Kto pytanie nie błądzi? Myślę więc jestem ?  Cholera, nie chce być tylko istnieniem. Nie chce być otoczona samymi pytaniami, które wciąż pozostają bez odpowiedzi.
Marsz żałobny i kolejna łza. Wiesz co tracisz? A może czegoś żałujesz ?  Zapomniałeś powiedzieć ?
Kochałeś przynajmniej? Przeprosiłeś ?  Byłeś w każdym złym momencie?
Może najwyższa pora zadać to jedno właściwe pytanie i  zastanowić się nad sensem, który zawiera w sobie wszystko, który pomoże wydostać  się z pułapki.
Fundamenty poczucia wartości zostały zniszczone. Gubię się już nawet na słowach , które są szczere, które próbują trafić w moje zmarznięte serce. Nie zgadzam się? Nie pozwalam?
Zaufanie , które powinno grać pierwsze skrzypce odeszło tez na bok.
Wszystko, dosłownie wszystko jest napełnione lękiem.
Mogłabym zrobić tak wiele, ale nie zrobię nic, bo nie wiem czego chce. Ale wiem na pewno, że chcę żeby ktoś mówił. Dużo mówił, bo nie wierzę w to co się dzieje. Normalne mówił.
Wydaje mi się, że zostawiłam siebie w każdym z was. W każdym, który był warty mojej uwagi.
To mnie zgubiło. Właśnie to chyba wy jesteście przyczyną.
Znowu czuję coś dziwnego. A podobnie czułam się wczoraj, przedwczoraj, tydzień temu.  Więc  znowu jestem naiwna, ale mam nadzieję, że już będzie dobrze.

niedziela, 20 stycznia 2013

Zamiana nie wchodzi w grę

Masz jeden dzień, jedną szansę i jedno słowo. Co powiesz? Przeprosisz, podziękujesz? Można też uciec, ale ucieczka nie da Ci satysfakcji. Wcale nie poczujesz się lepiej. Może ogarnie Cię poczucie winy, stan euforii, a może zwyczajna rozpacz. A wiesz dlaczego? Dlatego, że nie potrafisz podjąć decyzji. Nie chodzi tutaj o trafną czy też nie. Chodzi o zwykłe złapanie szansy, pokierowanie zdarzeniami. Samemu trzeba wziąć szansy w swoje ręce i żyć tak jak się chce. Spójrz na mnie... człowiek uczy się na własnych błędach. A Ty? Jesteś szczęśliwy?
Lubię siedzieć sama i lubię patrzeć na tą ludzką nieporęczność. Te wszystkie próby obrotu, nie zmiany, obrotu sytuacji są nawet śmieszne. O ile niebanalnie nabierze się do tego dystansu. Moje sceptyczne podejście do świata stało się przerażające. Odłożyłam emocje i uczucia na bok i napełniłam spojrzenie pogarda oraz ironią . Dziwne? Raczej powiedziałabym, że smutne, bo gdybym cofnęła się wstecz ujrzałabym człowieka dobrego, pełnego pozytywnych emocji. Człowieka, któremu zależało, i który kochał. Tak, byłam tam. To byłam ja. Dzisiaj wszystko stało się inne. I już nie powiem, że obce. Po prostu zakończyłam rozdział wypełniony po brzegi rutyną. Bo przecież jak długo można się starać? Jak długo człowiekowi zależy? I jak długo trzeba dochodzić do wniosku, że trwało się w bezsensie? A ile leczy się złamane serce? Nie liczyłam czasu, ale wiem , że otworzyłam przed sobą nowe drzwi. Podjęłam próbę zmiany. Teraz nie jestem już taka miękka. Nie rozpływam się w spojrzeniach i nie uginam się pod słowami. Sama dla siebie jestem panem i jest mi o niebo lepiej. W owej chwili z nikim nie zamieniłabym się moim życiem na jego własne.

wtorek, 15 stycznia 2013

Teraz Twoja kolej

Zrobiłam kilka kroków do przodu. Moje serce zaczęło mocniej bić, a każdy oddech stał się bardziej przerażający od tego poprzedniego. To zabawne, bo ilekroć człowiek stara się i daje z siebie najwięcej to wszystko mu ucieka. Tak zwyczajnie upada, odchodzi. I co wtedy robi taka osoba? Poddaje się? Walczy dalej? To wszystko zależy od człowieka, to wszystko zależy od jego siły i chęci. Ja osobiście poddałam się i już chyba nie będę walczyć. Nie chce wchodzić w coś, co dla jednej strony ma sens, a dla drugiej już chyba nie. Najgorsze jest poczucie kompletnej niewiedzy, bezradności i samotności. Bo właściwie co z tego, że chce odpuścić? Co z tego, że wmawiam sobie, że tak musi być , że tak zostanie? Przecież i tak cały czas o tym wszystkim myślę. Trwam w czymś co wydaje mi się bez końca... właśnie koniec. Najwyższy czas już wszystko zakończyć. Odłożyć to na bok, żeby mniej szczypało i zamknąć owy rozdział. I nieważne jest już to co czuję w tym momencie, to że tęsknie, i to że boli. Wszystko musi mieć swoje pięć minut, nawet ból. Chciałabym tylko szybko się do tego przyzwyczaić i jeszcze szybciej przestać wciąż myśleć.
Jednak i tak bardzo się cieszę, że to wszystko akurat mnie spotkało. Że to ja mogłam być obok i czuć się bardziej wyjątkowa niż zwykle. Kolejny raz zbiera mi się na płacz, a tylko dlatego , że właśnie przyznałam się przed sobą, że trzeba odpuścić, trzeba się znowu ugiąć pod ciężarem słów. Może i tak będzie lepiej, chociaż dla Ciebie. Może tak właśnie ma być... nie wiem.
A teraz im bliżej do wyjazdu, tym bardziej jest mi lżej. Wiecie dlaczego? Dlatego, że odległość, która nas dzieli pozwoli mi szybciej się przyzwyczaić. Że to nie będzie kilka minut, tylko kilka godzin. To nie będzie kilka kroków, tylko kilkaset kilometrów.
Cholera, nie wiem kogo ja okłamuję. Doskonale wiem, że to wszystko przewróciło moje życie do góry nogami. Doskonale wiem, że strasznie mocno mi zależy i nie potrafię od tak odpuścić. Nawet to pisanie straciło w jakiś sposób swój sens. Wszystko traci...
Mogę sobie powiedzieć jedynie, "KAMILA JESTEŚ SŁABA" i to tyle. Bo każde inne słowo, sprzeczne z poprzednim zdaniem wprowadza mnie w stan budowany wyłącznie na kłamstwach. Ale tak naprawdę ja chyba sama nie wiem czego chce, więc nie powinnam się dziwić. Sprawy toczą się zbyt szybko, po nieswoim torze, więc... kurcze jak ja mam się przystosować? Wszystko wyleciało mi z rąk i chyba zostawię to tak jak jest. Teraz Twoja kolej.

poniedziałek, 14 stycznia 2013

Dzisiaj

Siedziałam w swoje rozpaczy kilkanaście dni, a może miesiąc. Przeczekany okres nie zaleczył jeszcze ran, a ja już wiem, że żadna łza nie miała sensu. Nie powinna wypłynąć z pod powieki tylko dlatego, że coś za bardzo kopie. Miło budować własne fundamenty na obietnicach, nadziejach, kłamstwach. Chciałam znaleźć się wysoko i daleko od tego przepełnionego brudem miasta. Od niepewnych spojrzeń, które potrafią tylko ranić. Nie wiem czy to było tylko chwilowe marzenie, nie do spełnienia? Nie wiem w ogóle co to było. Sny, które powinny w jakiś sposób dawać chwilę wytchnienia, męczą mnie. Wciąż ta sama twarz, ten sam głos i to samo spojrzenie. Dziwne, prawda?  Chciałam, żebyś Ty się nie zmieniał, żeby nic się nie zmieniało i wszystko zostało na swoim miejscu. Niestety, czas ucieka nieubłaganie i zmienia wszystko na swojej drodze. Nienawiść wchodzi we mnie jak drzazga pod skórę. Dzisiaj tone w dymie kłamstw, sztuczność i ironii. Dzisiaj chcę pierwszy raz zapaść się pod ziemię. Razem z drzazgami, dymem i całą rozpaczą.
Nie wyciągaj mnie, nie krzycz i nie patrz. Chodź ze mną... razem wejdźmy pod ziemię i dajmy upust własnym emocjom.

niedziela, 13 stycznia 2013

Przyznaj się w końcu przed sobą

Trzeba wstać i iść. Bez powrotu... odwracam się, ale i tak przysięgam sobie, że to ostatni raz. Pewnie i tak za chwilę zrobię to drugi raz. Drugi, trzeci i kolejny. Odwracam się i stoję z oczami pełnymi łez. A cały obraz wbija się w moje serce niczym tępe szpileczki. Wciąż szukam cienia tamtych dni. Potrzebuję wewnątrz ciszy. Wznoszę ciężar mokrych powiek i szukam czegoś. W sumie już nawet nie wiem czego  i po co. To wszystko stało się wielką niewiadomą. W końcu dochodzi do rezygnacji. Najpierw z małych rzeczy, następnie z coraz to większych, a na końcu ze wszystkiego. Płomień uczuć wygasa. We wszystkich, tylko chyba nie we mnie. Nie oddychaj, nie patrz, nie słuchaj. Odejdź, nie zbliżaj się, przecież jesteśmy sobie tak obcy, jesteśmy inni. Chyba nie. Wbijam się w jakieś tam poczucie wartości, chociaż tak naprawdę wiem jak ma się rzeczywistość. Smutek rozlał się po całym ciele , zatracenie sięga zenitu. Ale to po prostu jedna z tych rzeczy, które trzeba przyjąć i jakoś przejść.

sobota, 12 stycznia 2013

Nie chce się poddawać

Gorzkie łzy niszczą spojrzenia. Słowa wypełnione po brzegi emocjami wypalają w sercu dziury. Sens, który trzymał mnie jakoś w stanie normalności. Sens, którym okazałeś się w jakiś sposób Ty po prostu mi uciekł. Zwiał, odpłynął, zapadł się pod ziemię. Nie potrafię pohamować rozpaczy w żaden sposób. Niby jestem silna i niby do wszystkiego mogę przywyknąć. Niby jest mi wszystko jedno i niby nie chce podejmować żadnych decyzji. Co to ma być, co to ma znaczyć? Niby jest też dobrze , ale tak naprawdę zgubiłam gdzieś w tym wszystkim siebie. Swój urok, uśmiech, spojrzenie pełnie nadziei i blasku. Z każdą chwilą żal odbija się ode mnie, a marzenia, które unosiły się tak wysoko spadły... Ja uginam się pod tym wszystkim. Pod każdym słowem, każda decyzją. Pod ciężarem codzienności. Jestem silna, dam radę. Kiedyś, bo kiedyś, ale dam. Pokażę chociaż sobie, że potrafię stawić czoło trudom, nienawiści i każdemu zamieszaniu. Mam świadomość, że nie będzie łatwo, a każdy krok będzie wgniatał mnie głębiej w ziemię, ale dam radę, muszę, naprawdę. Nie chce kolejny raz poddawać się, odpuszczać , zostawić coś na czym mi cholernie zależy. Już stałam w miejscu gdzie wszystko się na mnie wali. Dzisiaj znowu tu stoję. Jestem sama i strasznie się boję... jednak nadal naiwnie wierzę, we wszystko co mnie otacza. Z każdą chwilą coraz bardziej unicestwiam siebie. Dążę do samozagłady, a wiecie dlaczego? Dlatego, żeby chociaż jeszcze raz znaleźć się w Twoich ciepłych ramionach...

To stało się ostatecznością


Miało być tak pięknie, a wszystko spłonęło. Potok słów, okazał się jedynie ciężarem. Moje drogi nie są już tak proste, ale sama tego chciałam. Co się ze mną dzieje? Gdzie ta nieczułość i obojętność? Moje serce nie potrafi w żaden sposób porozumieć się z rozumem. Każda prób złączenia ich w jedność kończy się porażką. Kolejny raz ktoś lub coś wymierza cios w twarz. Kolejny raz tonę w oceanie własnych łez. Mój krzyk nie współgra z całym światem. Wszystko się odwróciło. Spojrzenie wbite w ziemie- pustka. Spod powiek wypływa żal… puste nadzieje. Nadzieje, które niosłam i chciałam każdą spełnić. Chciałam, ale nie mogę? Czy chciałam, ale nie chcę? Dostałam powód, by marzyć, śnić. Wszystko skończyło się jedynie masą niewykorzystanych szans, które umierają we mnie, ze mną. Sprawy same w sobie kazały się przyzwyczaić, wyróżnić, przywiązać, doceniać. Miotam się bez celu i rzucam w bezsilność…to przykre, bo chyba każdy potrzebuję chwili odpoczynku, chwili wytchnienia. Odskoczni od problemów, ludzi i smutku. Już nie chce tracić minut na strach , nie chce podtapiać się w bagnie niepewności czy fałszywości. Ból ściska moje gardło, bo teraz walczę już tylko z ostatecznością. A słowa, które były tak ważne. A słowa, które były niewypowiedziane, bolą najbardziej. Zgubiłam się, nie wiem co robić...tyle pomyłek. Ile jeszcze znaków zapytania zawiśnie nad moim życie ?

Chwila, moment, podnoszę się

Ciepły szept i niewinne słowa. Tak łatwo jest zatopić się w czyimś umyśle, rozpłynąć w sercu i zanurzyć w spojrzeniu. Przyjemny zapach unosi się w powietrzu. Już nie czuję się taka samotna. Wszystko układa się pomału w jedną całość. Wszystko układa się kawałek po kawałku, niczym małe cegiełki. Buduję w sobie wielki mur uczuć i emocji. Buduję w sobie ścianę, która w jakiś sposób uchroni mnie od całego zła. Od każdego źle wypowiedzianego słowa, nieprzyjemnego spojrzenia, uniesienia ręki. Strach nie ma prawa dominować w moim życiu, na ma prawa burzyć we mnie spokoju, na który pracowałam wiele minut, godzin, dni, miesięcy czy lat. Dzisiaj to nie lęk przed jutrem , ludźmi lub czymś niewiadomym paraliżuje moje ciało. Dzisiaj mną zawładnęły emocje. I całe szczęście, że nie są już te negatywne. Całe szczęście, że w porę zdążyłam otrzeć łzy, że zdążyłam otrząsnąć się. Ten niesamowity uśmiech, który rozbraja na łopatki każdego, kto spojrzy okazuje się prawdziwy. Nie wiem czy chce słuchać, czuć, mówić i być , ale wiem, że na pewno uwolniłam się od czarnej strony swojego umysłu. Nareszcie znalazłam się tu, po drugiej stronie lustra. Jestem szczęśliwa i liczy się już tylko chwila, bo i planowanie i zakładanie z góry zrujnuje mnie, zniszczy. Nie mogę do tego dopuścić, bo właśnie się podniosłam...

piątek, 11 stycznia 2013

Wszystko od nowa


„TRZEBA MIEĆ ODWAGĘ BY ZAMIAST BIEC ZACZĄĆ COFAĆ
I MIMO ROZDARTYCH SERC WSZYSTKO ZBUDOWAĆ OD NOWA”
Wszystkie spojrzenia skierowanie na mnie. Wszystkie przepełnione ironią. Los, który unosi się w powietrzu, śmieje mi się w oczy. Snuję się po ulicach i właściwie czuję się dobrze. Ktoś chce kierować  moim życiem, moimi drogami. Zastanawiam się czy nie skasować przeszłości i nigdy więcej nie wracać do wspomnień. Kolejny raz wbiłam się w poczucie winy. Kolejny raz strach przeplata się z euforią. Coś wygina mi serce i wszystko wraca. Każda zbudowana nadzieja, każde słowo, spojrzenie, uśmiech- uczucia, które nie były tylko imitacją. Ludzie mnie nienawidzą, a droga jest długa. Każą wierzyć w każde wypowiedziane słowa, które okazały się tylko jadem. Robią to ze mną i z Tobą. Serce gotowe było oddać tak wiele. Teraz zamienia się w stal. Staje się tak zimne i puste. Tak , czas minął bezpowrotnie, a stan sytuacji jest przykry, ale wszystko leży pośrodku. Jest dobrze, musi być dobrze. Jestem człowiekiem i jedno jest pewne- czuję wewnętrzny ból. Gorzka prawda zmusza do zmiany priorytetów i postrzegania świata. Czuje się ostatnia i nadal błądzę w strumieniach myśli, pytań bez odpowiedzi. Jednak dzisiaj, pomimo tego, że sumienie wydało mi werdykt, to ja unoszę się kilka centymetrów nad chodnikami. Więc podejdź na moment. Patrz mi w twarz. Chce spojrzeć w Twoje oczy- oczy bez nienawiści.

środa, 9 stycznia 2013

Ważni ludzie błądzą w moim rozpadzie

Wszystko było idealne. Wszystko to co trzymałam w rękach. Nie wiem, w której chwili, ani w jaki sposób straciłam to. Traciłam systematycznie. Z każdym słowem, zdaniem, rozmową, chwilą. To się czuję. Ciężko jest mi kolejny raz podążać z plecakiem wypełnionym po brzegi porażką, smutkiem i bólem. Nie wiem gdzie chce się teraz znaleźć, nie wiem co chce ze sobą zrobić, ale wiem, że zmieniłam się pod wpływem kilku minut, godzin i dni w kłębek nerwów. Nie potrafię powiedzieć głośno o tym co we mnie siedzi, a nawet jak zdobędę się na owy krok to i tak nie jest mi wcale lepiej. Cały czas próbuję się wyzbyć przeświadczenia, że to wszystko dookoła szczypie. Że wszystko jest złe i nastawione przeciwko mnie. Nie mam ochoty żyć w ciągłym poczuciu winy. Nie mam ochoty również patrzeć na świat tymi pustymi oczyma, do których nieustannie napływają łzy. Kolejny raz dochodzę do wniosku, że następuję rozpad- uczuć, myśli i pragnień. Wiem , że zepsułam tyle rzeczy i jest mi strasznie wstyd. Nigdy więcej. I nawet to spędzanie czasu sam na sam ze sobą nie przynosi żadnego ukojenia, złagodzenia sytuacji. Nie wiem co to ma znaczyć. Nic już nie wiem. czuję, że tkwię w czymś co nie ma końca. Nadal ukrywam się pod jakąś maską, bo kolejny raz boję się sięgnąć po coś i kogoś cholernie ważnego. Strach znowu opanował moje ciało. I pomimo tego, że lubię Twoje dłonie i właśnie za nimi tęsknię to i tak przepraszam. Za wszystko, naprawdę.

niedziela, 6 stycznia 2013

Patrz na mnie

Wielki deszcz emocji zalał moje serce. Właściwie to wszystko jest w normie. Chociaż sytuacje, które miały miejsce w ostatnim czasie wniosły w moje życie mały chaos. Słowa wprowadziły mnie w niepewność- w stan, w którym nie lubię tkwić. Jest mi trochę smutno, bo znowu do uśmiechu dzielą mnie setki kilometrów. Nie potrafię przebić się przez mur wielkiego nieporozumienia ogarnął mnie strach, jakiego nigdy dotąd nie dotarłam. Czuję, że tracę to co jest dla mnie najcenniejsze. Jednak odległość robi swoje. Przed oczyma mam cały czas te same twarze, te same słowa i to wszystko przeplata się z wątpliwościami. Boję się, że jeszcze kilka chwili i wypadnie mi z rąk skarb, którym są ludzie. Ważni, wyjątkowi i niepowtarzalni. Może i piękne chwile nie zostaną tylko odległym wspomnieniem. Może i serce pozostawi mnie w końcu w miejscu gdzie upadają moje łzy. Na końcówkach moich rzęs znowu zatrzymała się niepewność. Jednak moje oczy nadal szukają spojrzenia pełnego radości. Jeszcze kilka dni, kilkadziesiąt godzin, tysiące kropli łez i odzyskam swoje szczęście i oczy pełne nadziei.

sobota, 5 stycznia 2013

Najpierw zacznij od siebie


Nigdy nie podejrzewałam, że ktoś będzie chciał zniszczyć moje szczęście. Od tak, jednym słowem, jednym ruchem ręki. Pomimo tego , że to dla mojego dobra to nie chce tak. Przecież doskonale wiem, że będę cierpieć, już cierpię to i tak cały świat kolejny raz odwrócił się przeciwko mnie. Sama chciałabym dokonywać wyborów. Sama chciałabym uczyć się na błędach. Ja wiem, że to wszystko jest napełnione troską, ale chyba jednak nie potrzebuję dobrych rad. Teraz kiedy czas zaleczył rany i pozwolił mi choć przez chwilę cieszyć się momentem, jednym, drugim , to ktoś musi w to wszystko wejść. Wejść w mój świat i moje życie. Najbardziej boli  niemoc i poczucie winy, choć tak naprawdę nic się nie zrobiło. Chciałam tylko być szczęśliwa, chciałam żeby komuś na mnie zależało. Czy to aż takie złe? Czy nie mam do tego prawa?
I jak tu być człowiekiem, skoro z każdej możliwej strony ktoś wbija we mnie ostry sztylet. Głuche słowa  topią moje serce we własnych lękach. Czy naprawdę na tym polega obawa i bezpieczeństwo?  Nie chce kolejny  raz odpuszczać, nie chce rzucić tym wszystkim na czym mi zależy. W takowych momentach moje uczucia potęgują się , ale również dużo tracę. Mogłabym odnieść się do każdego bezpośrednio. Mogłabym prosić o spokój, zaufanie, szanse, szacunek, ale nie będę. Nie będę tego robić, ponieważ znowu ktoś wdeptał mnie w ziemię. Znowu czuję się nikomu niepotrzebna. Chyba od zawsze jestem niczyja i na tym się gubię. Tracę siebie. Jednak uśmiech nadal pozostaje ten sam. Zastanawia mnie tylko jak długo? Jak długo będę ukrywać pod nim nienawiść, smutek, łzy i cały ból? Przecież tak naprawdę nawet życie, które nauczyło mnie radzić sobie w niemal każdej sytuacji nie potrafi odpowiedzieć mi na jedno pytanie, dlaczego? Cholera, jestem słaba.  A brak siły powoduję kolejne zatracenia. I chyba potrzebuję kogoś, kto złapie mnie za rękę i pociągnie ku górze. Już mogę mieć tylko cichą nadzieję…

czwartek, 3 stycznia 2013

Własne bitwy

Każdy kawałek szczęścia rozsypuje się jak potłuczone lustro. Każdy uśmiech odbija się od ścian. Chciałabym wrócić do przeszłości, bądź znaleźć się w przyszłości. Teraźniejszość przytłacza mnie z każdej strony. Czuję na swoim karku chłodny i obcy oddech. Boję się. Boję się, bo moja egzystencja kolejny raz zawisła na włosku. Nie potrafię zrozumieć dlaczego, gdy człowiekowi najbardziej zależy, czas płynie na niekorzyść. Kolejny raz próbuję uciec, próbuję rzucić się na głębokie wody, odległe mojemu sercu. Owszem, strach przeszywa mnie na wskroś, ale tym razem próbuję walczyć. Ze sobą i własnymi niepohamowanymi emocjami. Dobrze, że chociaż czynniki wpływające na moje szczęście są tak ogromne, że same w sobie napełniają mnie siłą.
                                          Kiedy powiem sobie dość

środa, 2 stycznia 2013

Początki i końce

Ostatni pocałunek stał się pierwszy. Najgorsze pożegnanie stało się najlepsze. Pomimo tego, że teraz tonę w oceanie własnych łez, że nie mogę spojrzeć w szybę tylko dlatego, że czuję ucisk w sercu, bo oddalam się od tego co było lub wydawało mi się najlepsze. Od osoby, która w jakiś sposób swoim podejściem zmieniła również moje podejście to mogę sobie powiedzieć, że oddałabym znowu wszystko żeby jeszcze raz znaleźć się w tym samym miejscu z tą samą osobą. Jednak kolejny raz nie mogę zrobić nic. To uczucie obezwładniło mnie w tej samej chwili, w której zamykały się drzwi pociągu. Teraz zostały mi jedynie cierpienie i tęsknota.Od nowa zaczynam toczyć walkę między sobą , a swoimi emocjami. Ale wszystko ma  swoje plusy. Bo myślę, że warto czekać na chwilę, w której kolejny raz znajdę się w jego ramionach. O tak !
Kamila, nie spieprz tego.

wtorek, 1 stycznia 2013

Szczęście łączy się z bólem


Dokonując różnych wyborów, tłamsząc w sobie największe emocje doszłam do wniosku, że naprawdę warto było. Warto było czekać, odliczać, denerwować się, przeklinać każde niepowodzenie, męczyć się, znosić każdą nienawiść do siebie i do innych. Na chwilę obecną mogę sobie spokojnie powiedzieć, że jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie i nie przeraża mnie nawet odległość, która nas dzieli. Albo ja udowodniłam sobie , albo to on mi udowodnił , że do szczęścia nie potrzeba wiele. Właściwie to nie wiedziałam , że wszystko potoczy się w tym kierunku. Jestem zadowolona z obrotu sytuacji i ze zdarzeń. Wszystkich razem i każdego z osobna. Cieszę się z miejsca , w którym się obecnie znajduję i nie zamieniłabym tego swojego pieprzonego życia na żadne inne, bo właśnie dzisiaj znowu unoszę się trzydzieści centymetrów nad ziemią i jestem zadowolona. Mam nadzieję, że moje poczucie i w jakiś sposób emocje przytrzymają mnie w takowym stanie dosyć długo. Żebym mogła się nacieszyć słowami i spojrzeniami, uśmiechem i dotykiem. I mogę w końcu wyjechać szczęśliwa. Pomimo tego, że wiem, że będę cholernie tęsknić i w jakimś momencie nie wytrzymam to i tak będę szczęśliwa. Będę i jestem, bo człowiek, któremu to zawdzięczam jest wspaniały. Jest lepszy niż podejrzewałam. Jednak nadal boli mnie fakt, że w jakiś sposób tęsknota rozrywa moje serce na strzępy. Boli mnie to, że każda łza wypala w policzkach dziury, które nie posiadają dna. Boli mnie, że wiatr, którym są inni ludzie, sytuacje, kilometry zdmuchnie mnie jak domek z kart- a kartami jestem ja.
Nie wiem po co piszę o tym co mnie boli skoro jestem szczęśliwa.  Lepiej zostawię jutro w spokoju, co ma być to będzie. Czy tego chcę czy nie.

Nie żałuj i nie żyj wspomnieniami


Lubię ciszę i lubię ciepłe łóżko. Lubię wspominać jak to było dobrze i  rozmyślać jak to mogłoby być lepiej. Właściwie żyjąc w taki sposób tracę mnóstwo czasu. Niepotrzebnie.  Staram się żyć tylko wspomnieniami i jest mi dobrze, aż do pewnego momentu. W pewnej chwili przychodzą do mnie te gorsze wspomnienie. Utraty, pożegnania, łzy i popełnione błędy. I nadal jest tak wesoło? Nadal jest tak dobrze? Już nie, nic nie jest dobrze, nie jest idealnie. Wymyślam coraz to nowsze historie jak mogłoby być  dobrze, lepiej gdybym… no właśnie gdybym. Poświęcam najwięcej czasu na gdybanie, a tak naprawdę nie myślę o tym co jest dla mnie dobre tu i teraz. Nie staram się naprawiać swoich błędów, uczyć się na nich. To przykre, bo właśnie przez to omija mnie najlepsze. Omija mnie to moje wymarzone, wygórowane szczęście. Omijają mnie chwile, które mogłyby być tylko wiecznością, a tylko dlatego, że zmuszam się do rozpamiętywania i nie uczę się niczego. Będę  tego żałować , już żałuje. Teraz muszę się za siebie wziąć. Musze wlać w siebie zmiany i muszę zacząć wszystko od początku. Muszę, bo inaczej całe moje życie będzie składało się tylko i wyłącznie z rozpamiętywania i wspomnień. Może i tych dobrych, ale to te złe mnie dobiją i doprowadzą do samozniszczenia. Znowu się boję, bo stoję w tym samym miejscu. Strach paraliżuję moje ciało od stóp do głów, a ja nie robię nic. Chce uciec, chce zapomnieć, chce być innym człowiekiem. Nauka, miłość, szczęście, poczucie własnej wartości. Tego potrzebuję, tego i całej masy emocji. Mogę być człowiekiem  słabym emocjonalnie, mogę nie radzić sobie z owymi emocjami, ale chce wyzbyć się przeświadczenia, że moje życie tak naprawdę nie ma jakiegoś sensu. Oczywiście, gdyby nie Ci ludzie mnie już dawno by tutaj nie było. Przecież zatracenie nieraz już sięgało zenitu. Już umierałam w sobie i nienawidziłam cały świat. Toczyłam wojny ze sobą i w sobie, ale dzisiaj mogę powiedzieć, że jest trochę lepiej. Oto dzięki wam , dzięki Tobie, dzięki marzeniom i planom. Potrzebuję jeszcze czasu i więcej siły, ale szczerze wierzę, że na wszystko przyjdzie pora. I pomimo tego, że każda nieudana próba zmiany boli to właśnie ona daje mi tą siłę i ona uczy mnie wstawać po każdym upadku. Cieszę się, że jestem tak zaparta jeżeli chodzi o własne pragnienia. Gdyby nie to, nie wiem co bym teraz robiła, w jakim miejscu bym się znajdowała w tym swoim życiu. W pewien sposób jestem z siebie dumna, bo małymi kroczkami zbliżam się do wymarzonego sukcesu. Zbliżam się do azylu spokoju i szczęścia. Tak też jest dobrze, bo wspomnienia nie mogą  przecież mną władać i dyktować jak mam żyć. Nie mogę marnować czasu na bezsensowne rozpamiętywanie, bo tym i tak nic nie wskóram, nic nie zmienię. A dzisiaj najważniejsi są dla mnie wyjątkowi ludzie i to mnie najbardziej cieszy. Dobrze, że coś dla mnie znaczą. O tak!