Nie muszę sobie
niczego udowadniać , nie muszę nawet sobie pokazywać w jak cholernym miejscu w
swoim życiu się znajduję. Zasady, zasadami, szacunek za szacunek. Nie wiem jak
ja sobie z tym poradzę, ale moją mini konstytucje muszę w końcu wprowadzić w
życie i trzymać się szczególnie punktu czwartego, a mianowicie; „ Jeżeli ktoś
ma Cię w dupie, zrób to samo.” Naprawdę, nie mogę wiecznie ulegać i wiecznie
dawać tą przysłowiową drugą szansę, bo tak daleko nie zajdę. Bo właściwie ile
tak naprawdę wart jest drugi człowiek?
Trzeba jakoś unicestwić w sobie te uczucia, które nie
pozwalają zastosować się do zasad i zacząć żyć na takim poziomie na jakim dawno
powinnam się znaleźć. Pewnie, że nie potrafię zapominać na siłę i nawet nie
chcę, no bo po co? Ale chciałabym potrafić mieć w dupie ludzi, którzy robią to
samo ze mną. Tak właściwie, to dlaczego oni to robią? Przecież w żaden sposób
im nie umniejszyłam . Szanowałam ich, poświęcałam każdą wolną chwilę. Przynajmniej teraz mogę sobie powiedzieć, że
dałam z siebie wszystko i starałam się jak mogłam. Nie wiem, może i popełniałam
błędy, ale punkt 18 mówi o tym, że trzeba uczyć się na własnych błędach.
Faktycznie, może i nie zawsze starałam się naprawić wyrządzoną krzywdę, nie
zawsze próbowałam podłapać jakąś tam fazę zmiany. Nie chciałam się zmieniać i sama wiem, że na
tym trochę straciłam. Może i więcej niż trochę, ale czy to ważne?
Czekam chyba już tylko na potępienie, bo w sumie to co ma
znaczyć to każde uginanie się, każda łza, złe słowo i to poczucie winy, które
sama w sobie wywołuję. Nie wiem czy
celowo, czy nieświadomie dążę do samozagłady, ale to i tak w jakiś sposób jest
poniżające. Każdy plan jest w tym momencie zbędny, ponieważ wiem, że i tak
wyląduje tam gdzie powinnam. Moje uczucia stały się ostatnio chłodniejsze. Tak,
zauważyłam to , nikt nie musiał mi o tym mówić, bo nie jestem ślepa i chyba
chociaż trochę znam siebie, ażeby zauważyć jakieś zmiany.
Pomijając to, wciąż są osoby, na których mi strasznie
zależy i emocje kierowane w ich stronę wciąż palą się żywym ogniem. Są
prawdziwe, ale to właśnie jest w tym wszystkim najsmutniejsze. Cały czas stoi
pomiędzy nami jakiś mur, który oddziela nas od siebie, czy tego chcemy, czy też
nie. Pod względem wyznawania im uczuć
jestem okrutnie słaba, a każdy ich brak reakcji jest dla mnie jak kolejny wbity
sztylet prosto w serce.
Właściwie nie wiem dlaczego , wciąż kocham , dlaczego mi
zależy. Przecież zło, które wpuściła w swoje wnętrze powinno już dawno wygasić
ogień uczuć i zamrozić serce. Nic nie jest tak jak powinno. Nic nie jest nawet
na tyle dobre, żeby było w jakiś sposób pocieszające. Ale powoli nabieram dystansu i powoli
zaczynam się przy tym nawet dobrze bawić , bo dlaczego to ja mam wiecznie
tracić na tym swoim emocjonalnym podejściu. To, że mi w jakiś sposób bardziej,
tudzież miej zależy nie oznacza, że to ja muszę siedzieć i łączyć się z
własnymi paranojami.
Wiem, że to nie jest łatwe, tak po prostu odpuścić ,
zapomnieć czy też dać sobie siana, ale muszę w końcu przyznać się przed sobą,
że każda historia kiedyś się kończy i ludzie też odchodzą. Musze uświadomić
samą siebie, że każdy krok, który będę stawiać razem z poczuciem winy nie
wyjdzie mi na dobre i prędzej czy później
cofnie mnie daleko w tył.
Tak szczerze mówiąc nie lubię tak rozmawiać sama ze sobą,
nie lubię uświadamiać siebie, utwierdzać w tym, że ten drugi głos we mnie miał
rację. Nie lubię tego, bo w takich momentach wychodzi ile zgubiłam po drodze,
która i tak okazała się porażką.
Może i mam już skończone te swoje szesnaście lat, ale
jestem gdzieś w głębi jeszcze pięcioletnim dzieckiem. Rzeczywistość jest dla
mnie ciężkim orzechem do zgryzienie, bo ilekroć coś bardziej szczypie ja chce
zamknąć oczy i nie wiedzieć, zamknąć usta i nie mówić, zatkać uszy i nie
słyszeć. Zwyczajnie chce uciec od czegoś co i tak w końcu mnie dopadnie i zmusi
do podjęcia jakiejś decyzji. Nie potrafię jeszcze sama decydować o sobie, choć
bardzo często pokazuję wszystkim wokół jaka to ja jestem dorosła i jak potrafię
zadbać o siebie. Owszem, radzę sobie , nawet całkiem nieźle, ale życie jest
brutalniejsze niż myślałam i tak naprawdę coraz częściej czuję się jak pies,
który dostał gumowym kablem. Nie jestem już ponad tym wszystkim , ponad wami,
bo brakuje mi sił. Brakuje mi nawet chęci, żeby podnieś się i pokazać, że to nie
koniec, że ja chcę, mogę i
potrafię. Zwyczajnie odmawiam
sama sobie posłuszeństwa i nie chce mi się w jakikolwiek normalny sposób żyć,
poważnie.
Może i to wydaje się śmieszne, ale zasady, którymi
powinnam się kierować nie są wcale tak proste. Przynajmniej nie dla mnie. I co
z tego, że dwa lata będę osoba w pełni odpowiedzialną za siebie? Co z tego,
skoro nie potrafię sobie poradzić nawet ze zwykłymi emocjami, uczuciami?
Boję się przyszłości. Boję się tego w jaki sposób będę
żyć i funkcjonować. To nie może kolejny
raz zawisnąć pod wielkim znakiem zapytania. Nie mogę zamieść tego pod dywan.
Nie mogę, bo to wszystko mnie zniszczy.
Kto pytanie nie błądzi? Myślę więc jestem ? Cholera, nie chce być tylko istnieniem. Nie
chce być otoczona samymi pytaniami, które wciąż pozostają bez odpowiedzi.
Marsz żałobny i kolejna łza. Wiesz co tracisz? A może
czegoś żałujesz ? Zapomniałeś powiedzieć
?
Kochałeś przynajmniej? Przeprosiłeś ? Byłeś w każdym złym momencie?
Może najwyższa pora zadać to jedno właściwe pytanie
i zastanowić się nad sensem, który
zawiera w sobie wszystko, który pomoże wydostać
się z pułapki.
Fundamenty poczucia wartości zostały zniszczone. Gubię
się już nawet na słowach , które są szczere, które próbują trafić w moje
zmarznięte serce. Nie zgadzam się? Nie pozwalam?
Zaufanie , które powinno grać pierwsze skrzypce odeszło
tez na bok.
Wszystko, dosłownie wszystko jest napełnione lękiem.
Mogłabym zrobić tak wiele, ale nie zrobię nic, bo nie
wiem czego chce. Ale wiem na pewno, że chcę żeby ktoś mówił. Dużo mówił, bo nie
wierzę w to co się dzieje. Normalne mówił.
Wydaje mi się, że zostawiłam siebie w każdym z was. W
każdym, który był warty mojej uwagi.
To mnie zgubiło. Właśnie to chyba wy jesteście przyczyną.
Znowu czuję coś dziwnego. A podobnie czułam się wczoraj,
przedwczoraj, tydzień temu. Więc znowu jestem naiwna, ale mam nadzieję, że już
będzie dobrze.