niedziela, 27 września 2015

przypudrowany krzyk

Może i taka jest kolej rzeczy. Najpierw nasze życie jest usłane różami. Pięknymi, czerwonym różami, a później umiera w nas poczucie wartości, przynależności do świata, do czegokolwiek. Piękna czerwona róża swoimi ostrymi kolcami przebija delikatną skórę aż do krwi i nic już nie jest takie piękne. Bo świat zmienia swoje znaczenie. Oczy patrzą w całkiem innym kierunku, a w dodatku są takie smutne i pozbawione całego blasku. Nic nie jest już nawet na tyle ładne, ażeby mogło cieszyć. Nie wiadomo kiedy,ani nie wiadomo gdzie uciekła cała radość i szczęście. I zaczynamy, żyć w oczekiwaniu czegoś lepszego. czegoś co zmieni bieg wydarzeń kolejnego dnia. Czekamy na niemożliwe, bo fakt faktem to naprawdę jest niemożliwe i nie tylko w głowie, ale i w życiu. Bo świat nie pozwala na możliwości w takim momencie. Bo nasz umysł jest zamknięty na nowości. Nasz umysł nie łapię się ręki, którą wyciąga do nas świat. Aż nagle tracimy kontrolę nad swoim życiem, a marzenia znikają milion razy szybciej niż się pojawiły . Nadzieje też umiera.
Cały sens istnienia odszedł wraz z uczuciami. I nagle nie ma nic, ale to przecież kolej rzeczy.
A może nie jest taka kolej rzeczy tylko to ja tak mam. 
To smutne, ale muszę się z tym pogodzić