niedziela, 5 października 2014

Nie wrócisz?

Stój- nie biegnij tylko dlatego, że boisz się moich łez. Jeżeli miałeś odwagę podbić moje serce w najmniej oczekiwanym momencie, to teraz odwróć się i wróć do mnie. Odrzuć swój strach. Odrzuć jakiekolwiek emocje i podejdź bliżej mnie. Bardzo blisko, na wyciągnięcie ręki. Pogubiliśmy się gdzieś na granicy czasu i własnych potrzeb. A może to ja zgubiłam Ciebie?
Postawiłam poczucie bliskości na pierwszym miejscu i tym samym zburzyłam relacje, która powinna trwać dłużej niż kilkanaście dni. Pociąg osobowy TLK wjedzie na tor czwarty- czekam. Wsiadam do środka i z niecierpliwością odliczam czas- czas, który grał główną rolę w naszym życiu- doc celu. Moim celem byłeś Ty. Twoja twarz, dłonie, ciepłe ramiona i obecność. Smak ust, kilka słów, uniesień miłosnych i perwersyjnych doznań. Byłam wypełniona po brzegi Tobą, chociaż ból coraz częściej dawał się we znaki.Przymykałam oczy i nieudolnie starałam się utrzymać równowagę i być szczęśliwa. Kolejny raz wsiadłam do pociągu. Bałam się. Cholernie się bałam, że za kilka stacji mogę Cię stracić. Nie pomyliłam się. Traciłam Cię z każdą minutą, z każdym kolejnym przystankiem i każdym kilometrem.
Jestem w domu i popełniam kolejny błąd. Tęsknię za Tobą. Myślę gdzie jesteś, co robisz, jak się czujesz? Jesteś dla mnie pułapką, niespełnionym marzeniem, bólem. Jesteś dla mnie zagadką, obawą. Jednak przede wszystkim jesteś dla mnie piękną różą, do której bólu kolców można się przyzwyczaić. To podłe, ale wiem, że prawdziwe i jedyne w tym momencie.
Cokolwiek się stanie, gdziekolwiek będę Ty będziesz w moim sercu.
Kolejną dobę poczekam tu na Ciebie, a Ty proszę bądź szczęśliwy.
A Ty proszę przyjdź.
A Ty proszę nie zapomnij o mnie.
A Ty proszę...