Dzisiaj rozpadł się mój świat. Rozpadł się też wczoraj i tydzień temu. Ostatnio rozpada się systematycznie. Nie w calosci, ale regularnie kawałek po kawałku. Codziennie kiedy przykrywam sie kołdra, czuję w sercu ucisk. Cieplo, które powinno otulić moje zmarznięte i zmęczone ciało zastępuje ból. Ból, który przeszywa moje chore, paranoiczne ciało na wskroś. I ja nie szukam już sensu, pomocnej dłoni. Nie szukam już chęci, pogody ducha czy też radości z tego co jest. Szukam zrozumienia, drogi w samej sobie. Nie zadaję pytań i nie łapie się każdej deski, no bo po co? Jestem, bo jestem. Nie jestem, bo jesteś. Nie jesteś, bo nie chcesz. Ból sprawia mi najmniejsza rzecz, najkrótsza myśl, najprostsze wspomnienie. Ból sprawia mi każda piosenka, zdjęcie, koszulka z zapachem Twoich perfum. Ból sprawia mi każde spojrzenie w lustro, każda myśl, że nie jestem wystarczająco piękna, wystarczająco mądra czy zabawna. Ból sprawia mi poduszka, na której co noc kładę głowę- głowę ciężka od problemów, zmartwień czasami od kaca, który poprzedza alkohol, a on sam w sobie nie daje mi żadnego ukojenia, odpowiedz ani zrozumienia. Płaczę kiedy wstaje i patrzę w lustro myjąc twarz, płaczę kiedy siedzę sama w swoich czterech ścianach, płaczę kiedy leżę w łóżku, a w ręku trzymam Twoje zdjęcie. I nie wiem po co to robię. Nie wiem dlaczego ja czuję cokolwiek. Nie wiem dlaczego wciąż chodzę sobie po głowie i oszukując sama siebie staram się myśleć o wszystkim tylko nie o Tobie. Wiem, że kocham Cię coraz mocniej i coraz bardziej, ale wiem że z każdym mocniej i każdym bardziej moje kruche serce, które jak by każdy powiedział, że z lodu, pęka na coraz mniejsze kawałki. I ja nie potrafię tego zebrać w całość. I ja nie potrafię zebrać w jedną część. Czuję, że umieram. Umieram nie dla Ciebie, nie dla ludzi, nie dla świata. Umieram w sobie. Ale dzisiaj wiem, teraz kiedy wszyscy śpią, że w końcu staje się sobą.
wtorek, 20 września 2016
niedziela, 18 września 2016
Idiotka
Tonę w oceanie łez i brudu całego świata. Tonę w swojej bezsilności bezradności. Tępo patrzę do przodu, przed siebie i szukam.. szukam Ciebie, chwili, momentu, kilku minut, których Tobie najwidoczniej jest żal. Z trudem mogę mówić, więc siedzę sama w czterech ścianach, bo teraz chyba najbezpieczniej jest milczeć. Boję się utraty, samotności, bólu. Ja chyba tak naprawdę nie mam nikomu nic do zaoferowania, ale pomimo tego szukam Cie w każdym kogo znam, bo Cie kocham. Kocham Cie tak mocno jak nikogo. Ale Ciebie nie ma, nie chcesz być. Nie chce myśleć, chcę uciec. Chcę zasnąć,przespać wszystko, ale nie mogę. Nie mogę spać, więc każda minuta nocy jest męką. A gdy już dopadnie mnie zmęczenie a ilość wylanych łez pozwala zamknąć oczy, zasypiam. Po chwili otwieram oczy i znów nie ma Cię przy mnie. Jedyna obecność jaką czuję to ból. Oszukiwałam cały świat, żeby poczuć Twój dotyk, a dzisiaj dla Ciebie nie znaczę nic więcej poza kilkoma nie wartymi nic wspomnieniami. Jestem dla Ciebie nikim...
wtorek, 23 lutego 2016
Przy Tobie
Kolejna bezsenna noc. To mnie
trochę przytłacza. Do mojej głowy napływa tysiąc myśli, a do oczu łzy. Nie wiem
dlaczego. Niczego nie wiem. Czuję wielki ucisk w sercu. Kiedyś znajdowałam się
na granicy- gdzieś pomiędzy jednym, a drugim. Nie było to super, ale gdzieś
byłam. Dzisiaj nie wiem gdzie jestem.
Żyję od momentu do momentu. Od chwili do chwili. Na moje obecne ja
składa się kilka chwil szczęścia, ale nic poza tym. Nie mogę powiedzieć, że
jestem ruiną, bo nią nie jestem. Nie mogę powiedzieć, że jestem kwiatem, nawet
pękiem kwiatu, który zaraz rozkwitnie, bo nim nie jestem. Nie mogę nawet
powiedzieć, że jestem kimś, bo tym kimś nie jestem. Nie potrafię być nawet
sobą. Pogubiłam się gdzieś. Jestem jedną wielką emocją, która nieustannie
się zmienia. Czuję się niepotrzebna
światu. Obserwuję jak ten świat pędzi do przodu, a ja stoję w miejscu. W tym miejscu tęsknię do ludzi, do dni, do
miejsc. Tęsknie i czuję się taka bezsilna. Popełniłam tyle błędów w swoim
krótkim życiu. Zraniłam tylu ludzi. Niczego w życiu nie osiągnęłam. Nic w życiu nie zrobiłam.
Zawinięta w gruby koc, z
słuchawkami na uszach i tą cholerną kartką siedzę i płaczę. Użalam się nad
sobą, a czas tak nieubłaganie ucieka.
Nie potrafię powiedzieć co
czuję w tym momencie, ale potrafię powiedzieć szczerze, że dzisiaj jestem
czysta. Od dłuższego czasu jestem czysta, bo na swój własny sposób naprawiam
błędy z przeszłości. Pomimo wszystkiego staram
się dojść do granicy, gdzieś pomiędzy, a stamtąd jeszcze dalej do przodu.
Pomimo wszystkiego potrafię kochać z całego mojego serca.
Pomimo wszystkiego chce być
sobą, przy Tobie.
sobota, 6 lutego 2016
pustka i ta przerażająca samotność
Kiedy widzę w lustrze swoją twarz nie potrafię powstrzymać łez. Kiedy mając prawie dwadzieścia lat czuję, że moje życie jest jednym wielkim bałaganem. Czuję, że wypadło mi z rąk już dawno, a ja tak samo dawno powinnam zacząć je zbierać, układać w całość. Od iluś lat nie robię nic, a od kilku następnych pogrążam się we własnych błędach, porażkach i złych wyborach. Dzisiaj patrząc na wszystko z perspektywy czasu wiem, że wiele razy powinnam już iść zupełnie inną drogą. Wiem, że wiele znajomości było wielką pomyłką. Wiele wyborów okazało się klęską, a wiele łez wylałam niepotrzebnie. Dzisiaj patrzę wstecz i trudno mi opisać co czuję. Tak naprawdę, w żaden sposób nie potrafię się wyzbyć całego zła, które w sobie mam. Wszystko to co przeżyłam dotychczas odcisnęło jakieś piętno wewnątrz mnie. Pomimo młodego wieku czuję się jak emocjonalny wrak człowieka. Za każdym razem staram się to w sobie ukryć, ale czuję, że coś pęka. Cały ból doświadczeń i przeszłości wywiera na mnie złe wspomnienia, które mnie zabijają. Czuję jak uciekają ze mnie resztki szczęścia.
Wypaliło się we mnie właściwie wszystko i pomimo tego, że dzisiaj wiem, że kocham z całego serca i mogę się zmienić to nie wiem czy świat da mi jeszcze tą szansę.
Subskrybuj:
Posty (Atom)