poniedziałek, 31 grudnia 2012

Zakończenia i plany na lepsze jutro


Nadzieja na lepsze jutro , na lepszy tydzień , na lepszy miesiąc i na lepszy rok. Każdy na coś czeka, każdy planuję wykorzystać możliwe perspektywy w nadchodzącym nowym roku. Każdy chce, żeby ten rok był jeszcze lepszy niż poprzedni. Każdy z wyjątkiem mnie ? Ja osobiście chciałabym być najszczęśliwszą kobietą na świecie. Chciałabym, żeby osoby, które są dla mnie ważne i najważniejsze zawsze były obok mnie. Żeby moje oczy w końcu nabrały jakiegoś blasku, żeby z mojego serca stopniał lód. Żebym częściej się uśmiechała i żebym spędzała czas w sposób taki jak chce z tymi ludźmi, którzy są tego warci. Żeby ktoś mnie kochał i czuł, że ja odwdzięczam się tym samym. Żeby każde słowo było szczere, a spojrzenie prawdziwe. Nie wiem, może oczekuję zbyt wiele, ale chciałabym powiedzieć sobie z ręka na sercu pod koniec tego nowego, nadchodzącego roku, że jestem szczęśliwa, że jestem cholernie szczęśliwa. I moje życie nabrało kolorowych barw dzięki ludziom. Żebym mogła sobie w końcu uświadomić ile oni dla mnie znaczą przed ostateczną utratą. Myślę, że może i mam jakieś wygórowane marzenia, pragnienia, ale cholernie mi zależy na ich spełnieniu. Bo tylko wtedy mogłabym powiedzieć, że warto żyć nawet dla tych kilku chwil. A właściwie teraz mogę to powiedzieć. A ten niesamowity uśmiech będzie zawsze we mnie. Tylko wtedy kiedy zapragnę go zobaczyć to go zobaczę. A wiecie co jest w tym najlepsze? Najlepsze jest to, że teraz właśnie mogę już zakończyć ten rok z uśmiechem na ustach. I to już nie jest uśmiech na pokaz, nie jest on imitacją. Jest najszczerszym i najprawdziwszym uśmiechem tylko dzięki paru słowom, kilku gestom i jednej osobie.

Główną rolę gra czas

Czasami ciężko jest powiedzieć to co wciąż chodzi po głowie. Czasami ciężko jest zdobyć się na odwagę i zrobić to na co ma się naprawdę ochotę. Czasami prosta rzecz, prosty gest czy proste słowo sprawia tyle trudności. Zadziwiający jest fakt, że człowiek przywiązuję się do kogoś w najmniej oczekiwanym momencie. Teraz, gdy już ten wspaniały czas dobiega końca ja czuję jakąś pustkę w sobie. Zaczyna mi zależeć, a szczególnie na tym, żeby cofnąć czas. Żeby to wszystko zawsze takie było. O tak!
Chyba jednak za dużo oczekuję od tego swojego życia. Za dużo dobrego. Przecież i tak wiem, że to nie może być tak cudowne i nie może być tak pięknie. Nie tu i nie teraz. I już nawet łzy nie pomagają. Nic...
A gdybym tak mogła to wszystko przespać, przemilczeć . Gdybym tak mogła zniknąć. Tak na jakiś czas. Zniknąć? Tak, tylko na chwilę. Albo przenieść się. Gdzie chce, z kim chce, kiedy chce. 
Tylko na moment, naprawdę.

niedziela, 30 grudnia 2012

Ostatni

Tak trudno jest mi zostawić to wszystko i tak po prostu wyjechać.Zalewa mnie ocean łez gdy tylko pomyślę, że to był ostatni uśmiech, ostatnie słowo, ostatnie spojrzenie. Najgorsze jest to czekanie i życie w przeświadczeniu, że to wszystko runie. Wszystko to na co czekałam. Boję się, że to przeminie. Boję się i bardzo chcę, żeby czas się zatrzymał. Chociaż na chwilę, żebym chociaż trochę dłużej mogła być szczęśliwa. Bo każda sekunda, minuta, chwila była i jest tego warta. Mogę łamać wszelkie prawa, nakazy, zakazy i nie obawiać się konsekwencji, żeby tylko tkwić w tym miejscu dłużej. Bo znowu czuję , że moim sercu gości radość i ciepło. Ale najgorsze dopiero przede mną. Przede mną to  ostatnie pożegnanie. Myślę, że to będzie jedno z gorszych, a tylko dlatego, że za szybko się przywiązuję, przyzwyczajam. Że w ogóle to robię. Tak, znowu wyjdzie na to, że będę toczyć nieustanną walkę między sercem, a rozumem aż do kolejnego przyjazdu. Na samą myśl, że znowu będę tęsknić odechciewa mi się żyć, być i jakoś funkcjonować. I szczerze mówiąc oddałabym wszystko żebym tylko mogła tu zostać. To było najlepsze jedenaście dni. A teraz znowu jest mi przykro, bo kolejny raz zostają mi tylko wspomnienia, a nie chwilę. Jedna, druga, trzecia. Codziennie... żal mi to  co jest tak zostawić i chciałabym żeby ten czas zapieprzał najszybciej jak potrafi , skoro nie może stać w miejscu. Do kolejnego, wyczekiwanego dnia , przyjazdu. Proszę

piątek, 28 grudnia 2012

Jest coraz ciężej


Nie potrafię radzić sobie z otaczającymi mnie zmianami. Każda wpływa na moje życie. Każda układa się w dowolny sposób. Również każda niszczy mnie i mój spokój. Wystarczająco mocno , abym mogła co noc tonąć w oceanie własnych łez. To trudne. Ciężko jest przyzwyczaić się do nowego miejsca. Ciężko i trudno, ponieważ wciąż żyję w przeświadczeniu, że w tym starym czekają na mnie wyjątkowi i wspaniali ludzie. Czasami poważnie myślę o każdym kroku postawionym przeze mnie. Myślę o tym i dochodzę do koszmarnych wniosków. Przytłacza mnie każdy spacer, każdy autobus, każde wyjście, rozmowa, słowo , spojrzenie. Czekałam na to , czekam na to cały czas, ale wciąż nie daję rady. Boję się. Już nawet nie wiem czego. Tam nie pasuję, a tu nie wrócę. Dlaczego ? ze strachu? Chyba nie… nie boję się wrócić, albo boję się. Sama nie wiem. Nie mam pojęcia co będzie najlepszym rozwiązaniem, bo każdy pomysł jest dobry, ale po dłuższych przemyśleniach i tak dochodzę do wniosku , że jedna strona na tym ucierpi. Nie potrafię dokonać wyboru , podjąć decyzji. A te uśmiechy, rozmowy, słowa, przytulenie zostaną w mojej głowie, w moim sercu na zawsze. Mam nadzieję, że Ci wszyscy ludzie też. Ci, których poznałam , polubiłam , pokochałam. Tak, Ci wszyscy, którzy coś znaczą lub znaczyli. Mam wielką nadzieję, że to wszystko pozostanie bez zmian. Chociaż to. I oddałabym wiele, żebym ja została taka sama- wciąż sobą. Oddałabym wszystko, żeby ten świat się uspokoił i ludzie wciąż byli. Albo we mnie , albo ze mną. Nieważne, ważne  żeby po prostu byli. Mogłabym zmienić wszystko, przenosić góry, ale nie chce więcej zmian. Nie przetrwam, a na końcu moich rzęs znowu pojawiły się kawałeczki emocji. Kolejny raz mogę powiedzieć , że moje źrenice stały się puste, a serce lodowate. Przykro mi. Tak bardzo mi przykro, bo kolejny raz słowa wypowiedziane w afekcie mnie zamykają. Nie pozwalają iść dalej, zatrzymują w miejscu. Tkwię tutaj i staram się wszystko naprawiać. Przepraszam , proszę, układam, żałuję, niszczę, przepraszam. To okrutne. Względem mnie samej i względem innych. Wciąż głównym celem jest samozagłada. I tak to ma wyglądać cały czas? Proszę, pomóż mi

środa, 26 grudnia 2012

Moje miasto i moje osiedle


To osiedle było całkiem inne. To miejsce zmieniło się. Jednak cały czas czułam je gdzieś w sercu. Próbowało się wydostać i próbowało powracać. Dzisiaj mogłam pozwolić sobie na chwilę, w której wyparowało ze mnie owe pragnienie. Chłodnym, ciemnym, wieczorem szłam chodnikiem. Byłam spokojna, bo miejsce, w którym się znajdowałam pozwoliło mi zaspokoić swój umysł i serce. Tak, mogłam nacieszyć oczy czymś co kiedyś było mi tak bliskie i czymś co kiedyś miałam na co dzień. Dzisiaj jest inaczej, dzisiaj nie jest dobrze, dzisiaj jestem daleko od tego co kocham. Od każdego bloku, od każdej ławki, od każdego skrawka ziemi- miejsca mojego dzieciństwa. Wszystko się kręci wokół mnie. Każde słowo, każdy czyn. Dosłownie wszystko jest teraz tylko moje. Jestem tu na chwilę. Zaraz to zostawię, zaraz ich zostawię. Będziemy znowu samotni, albo nie będziemy myśleć, bo lepiej jest udawać, że wszystko jest dobrze, że wszystko jest w porządku. Przynajmniej ja tak mam. Mam tak za każdym razem gdy tu jestem, gdy o tym myślę, gdy w tym tkwię. A tak jest coraz częściej, tak jest zawsze. Pustka, która znajduje się w moim ciele powoli wykrada się na zewnątrz. Nie mogę do tego dopuścić, staram się, ale za każdym razem, przy każdej próbie jestem słaba, słabsza i  w końcu upadam. Nie potrafię się podnieść , nie sama. A cały czas mam wrażenie, że jestem sama. Tylko ja. Ja i jeszcze moje paranoje, porażki, niespełnione marzenia, pragnienia.  Może kolejny raz mi się wydaje, że wszystko odwróciło się przeciwko mnie, i że zawsze tak będzie. Może… nie jestem już niczego pewna. Tracę grunt pod nogami. Wszystko przelatuje przez moje ręce jak piasek, a ja po prostu piszę i jestem szczęśliwa, bo mam ten dzień i mam tych ludzi i mam to moje miasto. 

czwartek, 6 grudnia 2012

Zmiany nie zawsze wychodzą nam na dobre


Moje spojrzenie stało się puste. Zielone oczy nie są już pełne blasku, radości  chęci do życia. Moja  egzystencja kolejny raz  zawisła na włosku. Moje serce przepełnione bólem. Staram się odnajdywać w sobie cierpliwość, chociaż odrobiną. Staram się nie myśleć o tym co było. Może faktycznie się zmieniłam. Może jestem egoistycznym potworem z wielkim ego. Może, ale przecież to nieważne. Najważniejsze jest to , że teraz zapanowała we mnie wielka pustka, a ja nie wiem co mam z tym zrobić . Jak się uporać z całym tym bałaganem. Wszędzie pusty śmiech odbija się od ścian, które również stały się takie złe. Nawet miejsca, w których czułam się tak dobrze i tak bezpiecznie stały się okrutne, zaczęły szczypać. Czekam na coś przyjemnego. Całe szczęście, że już za kilkanaście godzin nadejdzie ten dzień. Ten , w którym tylko jedna osoba jest mi  potrzebna do prawdziwego szczęścia.  Jego śmiech, głos , słowa. Wystarczy mi. Mogę czekać na niego wieczność, bo wiem, że warto. To ma sens. Czekając, tonąc w rozpaczy, w którejś chwili mam go tylko na wyłączność, tylko  dla siebie. I cały ten ból, ten okrutny ból mija. Od tak znika. Chciałabym żeby było zawsze tak samo, żeby on był tym moim ideałem. Mężczyzną, poza którym nie widzę świata. Chciałabym bardzo. Kamila, nie spieprz tego.

środa, 5 grudnia 2012

Chciałabym powiedzieć, że Cię kocham


Każda mała zmiana wpływa na wielki układ, który staram się utrzymywać od dłuższego czasu. Każdy mały błąd niszczy to wszystko. Moje histerie, paranoje i własny strach nie pozwala tak naprawdę żyć w jakimś porządku. Tak bardzo boję się powiedzieć o tym co czuję . Tak bardzo boję się, że wszystko runie. I co z tego, że wszystko mam już napisane? Co z tego , że jestem gotowa do wysłania? Coś ciągle mnie powstrzymuję. I tak naprawdę nie robię nic. Nie robię nic żeby przezwyciężyć strach  i lęk, który panuje we mnie. Szczerze mówiąc chciałabym powiedzieć Ci tak dużo. Chciałabym powiedzieć Ci, że jesteś wspaniały. Chciałabym powiedzieć , że Cię uwielbiam. Chciałabym powiedzieć, że Cię kocham.  Nie potrafię. Chciałabym powiedzieć , że każde Twoje słowo i głos- to jedyne co mnie teraz uszczęśliwia. Nie potrafię wykrztusić z siebie żadnego słowa, nic. Czekam coś co jest tylko wytworem mojej wyobraźni- chorej wyobraźni. Panuję we mnie również niepokój, który nocami zasypuje mnie tysiącami myśli. Owe myśli nie są ani przyjemne , ani złe. Nie mają sensu, przecież i tak nigdy nie powiem co tak naprawdę do Ciebie czuję. Cały czas skrywam to gdzieś w sobie i nakładam maski, które pozwalają mi jakoś przetrwać. Pozwalają mi nie rozpłakać się kiedy tylko Cię słyszę, kiedy rozmawiamy i Kiedy  mnie słuchasz. Coraz częściej mam taką wielką ochotę po prostu się do Ciebie przytulić i nie mówić nic. Myślę , że to akurat ma sens. Myślę również , że jesteś… 

niedziela, 2 grudnia 2012

Zapragnęłam wolności i zasnęłam


Pokazałam sobie, że to co jest nie zawsze musi być złe. Uświadomiłam sobie , że czekanie nie zawsze musi być bolesne. Dzisiejszej nocy poczułam jakiś dziwny ucisk w okolicy serca. To nie był zwykły ucisk. Ból przeplatający się ze strachem. Niewiedza również dawała o sobie znać. Bałam się, czułam się taka słaba. Myślałam, że nie wytrzymam. Już chciałam krzyczeć , ale nagle zawładnęły moim umysłem wspomnienia. Każda rozmowa, każde słowo, każdy miłe gest. Twarz i dłonie. Ciepło emanowało z mojego bolącego serca. Nie wiedziałam czy zacząć płakać , czy śmiać się. W pewnie sposób czułam się szczęśliwa w środku , bo widziałam coś co niegdyś sprawiało , że moje życie miało jakiś sens. Z drugiej strony nie chciałam tego widzieć. Wbrew sobie wróciło do mnie coś, o czym chciałam zapomnieć, co powinno być rozdziałem zamkniętym na wieki. W moim ciele panował dziwny zamęt. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Przeraziło mnie własne serce, a właściwie to jego bicie. Rozpłakałam się, jak małe dziecko. Poczułam się samotna. Nigdy wcześniej nie męczyło mnie to w taki sposób. Nigdy nie zmuszałam się do takowych przemyśleń. Nie chciałam pamiętać przeszłości i żyć w teraźniejszości. Została tylko przyszłość. Przyszłość, która jest wielką niewiadomą. Przyszłość, która może okazać się tak samo bolesna jak przeszłość czy teraźniejszość. I nagle coś mną targnęło. To nie był  strach , to też  nie było poczucie winy. To była zwykła chęć uwolnienia się od tych wszystkich wspomnień. Zapragnęłam wolność. Zapragnęłam jej tak jak nigdy jeszcze. Chciałam po prostu poszybować w górę jak ptak, wolna i czysta. Chciałam zacząć wszystko od początku. Bez przeszłości i bez tego co jest teraz. Zamknęłam oczy i z nadzieją na lepsze jutro spokojnie zasnęłam.

sobota, 1 grudnia 2012

Pisanie też jest życiem


I właśnie stało się coś wielkiego. Nastąpiła jakaś zmiana. To dzieje się we mnie , ze mną.  Uwierzyłam we wszystko od początku. Zaczynam od zera. Pomału wychodzę ze świata, do którego nie docierała rzeczywistość. Jestem silniejsza. Poznaję coś co do tej pory było mi tak obce i nieznane. Wszystko nabrało jakiegoś znaczenia . Jest mi po prostu dobrze. Przestałam  bać się życia i przestałam bać się siebie. Wyszłam w końcu z ukrycia. Z ciemnej, ponurej nory, która przysłaniała mi całe piękno . Wydaję mi się, że pisanie to jedyna forma, którą mogę porozumiewać się z rzeczywistością, o której wspomniałam chwilę temu. Pisanie sprawia, że wypływa ze mnie całe zło  i staję się wolna. Pisanie pozwala mi zrozumieć to co się dzieje wokół mnie. Już pomału uczę się godzić moje życie z tym drugim- pisaniem.  Właściwie zaczynam robić coś , na co miałam i mam odwieczną ochotę. To ma dla mnie wielkie znaczenie. Koszmarne noce przerodziły się w coś nad czym mogę zapanować. Ja , sama. Moje życie zmienia się z każdym słowem, każdym zdaniem. Lżej mi żyć. Bunt, który towarzyszmy mi od dłuższego czasu potrafię w tym swoim pisaniu zmienić na coś przyjemnego. Na coś , co mnie nie zniszczy. Walki, które toczę w sobie przelewam na kawałek kartki i czuję się czysta. Mur, który stoi pomiędzy moim sercem, a rozumem nabiera jako tako barw. Przestaję żyć w jakimś pieprzonym poczuciu winy. Pragnęłam by było inaczej i sama to zmieniłam. Długopis sprawia, że podróżujemy razem  w nieznane. Podróżujemy po wodach mojej wyobraźni , która jest o wiele większa niż myślałam. Przestało być tak smutno i zwyczajnie. W inny sposób widzę świat, poznaję go, dotykam. Przyglądam się ludziom i uśmiecham się. Uśmiecham się, bo potrafię napisać co do nich czuję. Zaczęłam czuć bardziej niż zwykle i zaczęłam żyć bardziej niż zwykle. Jestem szczęśliwa, bo dzięki owej czynności dzisiaj mogę być tu , a jutro tam. Mogę być gdzie tylko zechce. Mogę być tam gdzie poniesie mnie moja wyobraźnia.  Milczenie, które niegdyś górowało w moim życiu teraz pozwoliło mi na przelanie każdej nawet najgłębszej myśli na papier. Bezmyślne słowa, które nie miały sensu, teraz stały się mądrzejsze. Mogę pozwolić sobie na bliskość. Sama tworzę bliskość, której tak bardzo potrzebuję . Uszczęśliwiam się pisząc- o wielkiej miłości, prawdziwej przyjaźni, dobrym człowieku.  W takich chwilach uświadamiam sobie , że to całe życie i ci wszyscy ludzie nie są tacy źli. Jednak pisanie to nie wszystko. Jest to w pewnie sposób ucieczka od normalnego , zwykłego życia. Mam dwa światy, w których staram się jakoś żyć . Staram się połączyć je w jedność. Jednak jestem daleko, daleko od wszystkich i tego pragnienia. To nieważne. Przecież naprawdę kocham to co robię i dla tych kilku chwil przyjemności  jestem w stanie oddać wszystko. Jestem w stanie prowadzić podwójne życie.