wtorek, 23 lutego 2016

Przy Tobie

Kolejna bezsenna noc. To mnie trochę przytłacza. Do mojej głowy napływa tysiąc myśli, a do oczu łzy. Nie wiem dlaczego. Niczego nie wiem. Czuję wielki ucisk w sercu. Kiedyś znajdowałam się na granicy- gdzieś pomiędzy jednym, a drugim. Nie było to super, ale gdzieś byłam. Dzisiaj nie wiem gdzie jestem.  Żyję od momentu do momentu. Od chwili do chwili. Na moje obecne ja składa się kilka chwil szczęścia, ale nic poza tym. Nie mogę powiedzieć, że jestem ruiną, bo nią nie jestem. Nie mogę powiedzieć, że jestem kwiatem, nawet pękiem kwiatu, który zaraz rozkwitnie, bo nim nie jestem. Nie mogę nawet powiedzieć, że jestem kimś, bo tym kimś nie jestem. Nie potrafię być nawet sobą.  Pogubiłam się gdzieś.  Jestem jedną wielką emocją, która nieustannie się zmienia.  Czuję się niepotrzebna światu. Obserwuję jak ten świat pędzi do przodu, a ja stoję w miejscu.  W tym miejscu tęsknię do ludzi, do dni, do miejsc. Tęsknie i czuję się taka bezsilna. Popełniłam tyle błędów w swoim krótkim życiu. Zraniłam tylu ludzi. Niczego w życiu nie osiągnęłam. Nic w życiu nie zrobiłam.
Zawinięta w gruby koc, z słuchawkami na uszach i tą cholerną kartką siedzę i płaczę. Użalam się nad sobą, a czas tak nieubłaganie ucieka.
Nie potrafię powiedzieć co czuję w tym momencie, ale potrafię powiedzieć szczerze, że dzisiaj jestem czysta. Od dłuższego czasu jestem czysta, bo na swój własny sposób naprawiam błędy z przeszłości.  Pomimo wszystkiego staram się dojść do granicy, gdzieś pomiędzy, a stamtąd jeszcze dalej do przodu. Pomimo wszystkiego potrafię kochać z całego mojego serca.

Pomimo wszystkiego chce być sobą, przy Tobie. 

sobota, 6 lutego 2016

pustka i ta przerażająca samotność

Kiedy widzę w lustrze swoją twarz nie potrafię powstrzymać łez. Kiedy mając prawie dwadzieścia lat czuję, że moje życie jest jednym wielkim bałaganem. Czuję, że wypadło mi z rąk już dawno, a ja tak samo dawno powinnam zacząć je zbierać, układać w całość. Od iluś lat nie robię nic, a od kilku następnych pogrążam się we własnych błędach, porażkach i złych wyborach. Dzisiaj patrząc na wszystko z perspektywy czasu wiem, że wiele razy powinnam już iść zupełnie inną drogą. Wiem, że wiele znajomości było wielką pomyłką. Wiele wyborów okazało się klęską, a wiele łez wylałam niepotrzebnie. Dzisiaj patrzę wstecz i trudno mi opisać co czuję. Tak naprawdę, w żaden sposób nie potrafię się wyzbyć całego zła, które w sobie mam. Wszystko to co przeżyłam dotychczas odcisnęło jakieś piętno wewnątrz mnie. Pomimo młodego wieku czuję się jak emocjonalny wrak człowieka. Za każdym razem staram się to w sobie ukryć, ale czuję, że coś pęka. Cały ból doświadczeń i przeszłości wywiera na mnie złe wspomnienia, które mnie zabijają. Czuję jak uciekają ze mnie resztki szczęścia. 
Wypaliło się we mnie właściwie wszystko i pomimo tego, że dzisiaj wiem, że kocham z całego serca i mogę się zmienić to nie wiem czy świat da mi jeszcze tą szansę.