środa, 31 października 2012
Nie daję rady
Wszystko znikło. Znikła nadzieja, wiara, miłości przyjaźń. Czas szczęścia przeminął. To były tylko chwile, które odeszły tak szybko jak przyszły. Przytłaczające emocje... Łzy , które wywołują największy ból. Nie wiem dlaczego tęsknię za kimś kto nigdy już nie wróci. Ten rozdział już dawno powinien być zamknięty. Nie radzę sobie z tym. Nie potrafię zostawić wspomnień za sobą. Nie potrafię spalić zbędnych mostów. Nie ratujecie mnie nawet wy, ludzie. Wasz uśmiech nie jest dla mnie czymś nadzwyczajnym. Właściwie dla mnie to nic. Nie potrafię was docenić. Chciałabym uciec, tak na chwilę, ale to życie.. nie pozwoli mi odpocząć.Szczerze mówiąc męczy mnie ten stan. Męczy mnie każda noc, która jest gorsza od poprzedniej. Zawsze trzeba na coś czekać. Cierpliwość , której mi brakuje jest w życiu niezbędna. Muszę przeczekać ten trudny miesiąc listopad. Myślę, że coś się zmieni. Może chociaż, moje nieustanne paranoje dadzą mi złapać oddech. Tak bardzo chciałabym przespać te trzydzieści dni. Chciałabym już wyjechać i odpocząć od miejsc , które wywołują tyle niechcianych wspomnień. Gdybym tylko mogła... zmieniłabym wszystko. Zawodzę samą siebie. I te słowa , które na swój sposób są silne nie pomagają mi się podnieść. Leżę i umieram w sobie. Muszę coś zmienić. Muszę , bo nie dam rady. Nie daję rady...
wtorek, 30 października 2012
Wszystko tkwi w nas
Cały sens tkwi w nas. W naszych głowach, w naszych
dłoniach , w naszych oczach i w naszych sercach.
Szczęście można mierzyć różną miarą, ale nie można go
lekceważyć. Zawsze jest . W każdym momencie, w każdej chwili. Każdego dnia
budzę się z przeświadczeniem ,że właśnie dzisiaj będzie ten szczęśliwy dzień.
Każdej nocy zasypiam z przeświadczeniem , że właśnie jutro będzie ten
szczęśliwy dzień. I wiecie co? Każdy następny dzień jest szczęśliwszy. Pomimo
tego , że nikt mnie nie trzyma za rękę, cholernie tęsknię to jest dobrze.
Małymi kroczkami zbliżam się do samej siebie. Pomału spełniam swoje marzenia. I
najważniejsze to , że ciesze się z drobiazgów. Moje życie to jeden wielki
bałagan, ale na chwilę obecną nie zwracam na to najmniejszej uwagi. Dokonuję stopniowo małych zmian i poprawiam swoje niedoskonałości wewnętrzne. Wierzę w
siebie i wierzę w to , że wszystko co mnie otacza zmieni się na jeszcze lepsze
niż jest. Wszystko się zmienia. Ja się zmieniam, moje życie się zmienia, świat
się zmienia. Emocje odstawiłam na razie
na bok. Muszę odpocząć od ciągłego bóli i od łez, które ostatnimi czasy
górowały. Moje serce nie wytrzymywało, moje
serce wariowało. Teraz stawiam na prostotę , bo właśnie w niej znajduję się
największe piękno.
piątek, 26 października 2012
Gdzie jest?
Czasami chciałabym poczuć, że jest obok mnie ktoś komu na mnie zależy. Czasami chciałabym poczuć jak bardzo mnie kocha. Czasami chciałabym przestać płakać po nocach. Oddałabym wiele , ale nie mam nic. Moje serce wariuje, a rozum nie potrafi nad tym wszystkim zapanować. Wystarczy jedno słowo, jedna piosenka i zbiera mi się na płacz. Błądzę wśród własnych paranoi, wśród pięknych i bolesnych wspomnień. Pomimo tego, że nie wierzę w Boga codziennie modlę się o lepsze jutro. Modlę się o to, ażebym w końcu odsunęła się od przepaści , nad którą stoję. I szukając swojego bytu każdego dnia tracę wiarę. Po prostu unicestwiam siebie. Jeszcze liczą się nadzieje. Ja już dawno ich nie mam. Zwątpiłam w życie,w siebie, w dobro, w zło i we wszystko co większość określa mianem piękna. To przykre, ale prawdziwe. Miłość to kwiat. Mój kwiat więdnie, mój kwiat umiera, odchodzi. Moje oczy zrobiły się znowu szkliste. Już nawet nie ma w nich grama człowieczeństwa. Zamyka się w sobie i próbuję jakoś brnąć przez życie. Zakładam różnorakie maski. Każdy dzień ma swoją maskę. Co z tego, że potrafię się śmiać? Co z tego, jak w nocy męczą mnie własne łzy, własne paranoje, własne żale i wyrzuty sumienia. Emocje jak zwykle górują. Jak zwykle potrafią zrzucić mnie na dno. Na dno, z którego nie potrafię się odbić. Mogłabym żałować chwil, które wywołują łzy , ale właściwie po co ? To wszystko jest tak sztuczne, tak nieprawdziwe. Boję się siebie, Ciebie , tego co jest , co było i co będzie. Męczą mnie nawet własne sny. Sny, które zamieniają się w koszmar. To nie ma najmniejszego sensu. Ile można płakać, ile można żałować, ile można tęsknić, ile można cierpieć , ile można niszczyć siebie ? Ten bezsens dopada mnie wszędzie. Tu i tam. Cały czas jestem niczym, cały czas mój poziom wartości maleje. Wszystko wokół straciło swój urok, a szczęście przeleciało mi przez palce jak piasek. Mogłabym prosić o kolejną szansę, o odrobinę szczęścia, ale nie wiem czy jestem gotowa. Nie wiem czy poradziłabym sobie z tak wielkim darem.Podobno czas leczy rany. Do tego potrzeba wiele cierpliwości, której mi brakuję. Nie potrafię dostosować się danej sytuacji. Czy ona jest dobra, czy zła , ja i tak jestem w rozsypce. Jestem jak spadające liście z drzew jesienią. Zawsze coś lub ktoś wpłynie na nieład. Nigdy nie będzie idealnie. Każdy ma swój urok, ja chyba go gdzieś straciłam...
środa, 24 października 2012
Poczułam się kobietą
W jednej chwili zalałam się łzami. Wiatr rozwiał moje
włosy na wszelkie możliwe strony. Nie potrafiłam pohamować emocji. Nie
potrafiłam się uspokoić. Każdy kolejny dźwięk
potrafił poruszyć moje serce. Potrafił nakłonić je do łez, do emocji .
Nie miałam nic. Stałam w jednym miejscu i nie wiedziałam co ze sobą zrobić.
Ruszyłam. Próbowałam uciszyć swój płacz, próbowałam nałożyć inną maskę-maskę
szczęścia. To wszystko na nic. Szłam i nienawidziłam każdą napotkaną rzecz. Z
każdą kolejną chwilą robiło mi się coraz bardziej przykro. Doszłam do mostu.
Dużego niebieskiego mostu. Stanęłam przy barierce i spojrzałam w dół. Ujrzałam
rzekę. Piękną i czysta rzekę. Odbijało się w niej całe miasto , które kilka
minut temu tak bardzo nienawidziłam. Wszystko się zmieniło. Rzeka zmieniła mój
pogląd na ten brutalny świat. Musiałam
zejść niżej, musiałam usiąść u podnóża rzeki. Tak też się stało. Dotknęłam tafli
wody i w jednej chwili poczułam się
wyjątkowo. Poczułam się lekka, wolna od swoich paranoi. Moje łzy pomimo tego ,
że wciąż wypełzały spod powiek to tak bardzo nie piekły. Straciłam poczucie
czasu. Siedziałam na brzegu dosyć długo. Tak przynajmniej mi się wydaję.
Widziałam piękny zachód słońca, który rozpalił moje serce na dobre. Musiałam
iść, musiałam wrócić do domu. Wstałam, odwróciłam się i ujrzałam jego twarz. To
nie był sen. Całe moje ciało zesztywniało. Nie wiedziałam co się dziej. Nie
byłam już niczego pewna, ale to było naprawdę on. Rzuciłam mu się na szyję i zaczęłam
równocześnie śmiać się i płakać. On
chyba na to czekał , bo momentalnie przytulił mnie i wszeptał „tęskniłem”. To
była najcudowniejsza i najpiękniejsza chwila w moim życiu. Czułam się taka
bezpieczna, taka silna i kochana. W końcu poczułam się znowu kobietą.
wtorek, 23 października 2012
rzeka, której szukamy
Jest
taka rzeka wśród pięknych miejsc na
świcie. Prowadzi do niej droga, długa i ciężka droga. Pełna przeszkód, prób i
niespodzianek. Jest taki człowiek na świecie , który odważył się wyruszyć w ową podróż. On nie boi się walczyć
ze swoimi wadami, ułomnościami. Jest dzielny. Każdy z nas marzy o tym , żeby
usiąść na brzegu tej rzeki. Każdy, bez wyjątków. Możemy to osiągnąć. Możemy
usiąść i zamoczyć nogi w rzece, która pozwala nam oczyścić się ze złych
emocji,daje nam ukojenie i pozwala przekroczyć własne granice. Musimy tylko
pozwolić sobie zmierzyć się z rzeczywistością. Iść przez życie wyznaczonym
torem. Nie możemy bać się ryzyka i podejmowania decyzji. Musimy uczyć się żyć z
sobą i w sobie. Odnaleźć siłę i przełamać
się. Przejść ową drogę bez oszustw. Należy to zrobić w sposób najlepszy jaki możemy. Najlepszy i
najwłaściwszy. Owszem każdy z nas popełnia błędy, ale musimy starać się je
naprawiać. Nikt nie jest idealny, ale do idei każdy może dążyć. Musimy walczyć
o nas, nasz byt i naszą drogę. Rzeka jest wiecznym wybawieniem i oazą spokoju.
Jest azylem bezpieczeństwa. Nietuzinkowość i piękno to główne zalety naszej
rzeki. Wiara w siebie czyni cuda. Zaufanie to podstawa. Trzeba samemu sobie
ufać. Pilnować się, trzymać głowę wysoko. Stawić czoła niechcianym i trudnym
sytuacjom. Przecież jesteśmy ludźmi . Mamy wielkie możliwości co do swojej
osoby. Mamy poprzeczkę, którą to my stawiamy. To my ustalamy zasady. Każdy
sobie, każdy sam. Łzy , ból, gorycz, skrucha widnieją w tej podróży. Tak , to
emocje. To one wspierają nas, pomagają nam. I to nie jest oznaka słabości .
Musimy udowodnić sobie, że po każdym upadku, nawet po tym najboleśniejszym
możemy wstać i iść dalej. Emocje pomagają. Łzy oczyszczają, ból oczyszcza,
gorycz oczyszcza, skrucha oczyszcza. To
wspaniałe, sami o siebie dbamy. Pomagamy sami sobie i najważniejsze jest
to , że potrafimy. Potrafimy dojść tam gdzie chodzą zwycięzcy. Potrafimy
osiągnąć wyznaczony cel. Jeśli się bardzo chce to się da. Wierzę w to z całego
serce. Pragnę dojść do owej rzeki. Pragnę i walczę. Walczę, bo jest o co
walczyć. I nie mogę się poddać, nie
teraz. Nie gdy jestem tak daleko.
niedziela, 21 października 2012
Jestem spełniona.
Zaczęłam doceniać wszystko co mnie otacza. W końcu dostrzegłam piękno człowieczeństwo. Potrafię kochać, potrafię szanować , potrafię spojrzeć na ten azyl innym okiem. Pomimo tego , że moje miejsce jest tam, obok niego to jestem szczęśliwa tutaj. Moje marzenia wróciły, wróciły i rozgrzewają moje serce. Już nie zrzucają mnie z wysokości dziesiątego piętra na dół. Nie niszczą mnie. Pomijam złe wspomnienia. Pomijam, bo tylko wtedy nie opadam z sił. Moje ręce są silniejsze, moje nogi są silniejsze, moje oczy są silniejsze, moje serce jest silniejsze, ja jestem silniejsza. Moja egzystencja nie wisi na włosku jak dawniej. Moje pragnienie podbicia świata góruje we mnie. Strasznie mocno rozrywam mnie chęć i radość życia. Cieszę się, dzisiaj się cieszę. Przed moimi oczyma widnieją zdjęcia. zdjęcia z przeszłości. Już nie płaczę. Owe zdjęcia wywołują jedynie śmiech i ciepły przypływ szczęścia. Sebastian, Wiktoria, Anna. Te zdjęcia są naprawdę piękne, wspaniałe i nietuzinkowe. Moje szczęście leży w ich rękach. Mój uśmiech jest dzięki nim. Są ludźmi, których kochałam, kocham i zawsze będę kochać. Mogłabym rozpisywać się na ich temat, dziękować , przepraszać, ale to będzie zbędne. Wiedzą ile dla mnie znaczą, wiedzą i zapewne doceniają moje uczucia względem siebie. Dzisiaj są w moim sercu. Są i pocieszają mnie w najprostszy sposób, poprzez słowa. Jestem dzisiaj spełniona.
czwartek, 18 października 2012
szukając szczęścia, sztucznego szczęścia
Każdy dzień przebiegał tak samo. Te same twarze, te same
oczy, te same słowa, te same gesty. Nic nie potrzebne, nic niemądre. Nie
kochałam , nie czułam ,nie doceniałam. Znieczulica na świat, a kto mógł to
pojąć ? Byłam sama , a moje miasto spało. Moje kochane miasto i ten kochany dworzec. Kolorowe autobusy,
roześmiani ludzi. Wszystko zasypiało, zostawili mnie, zostawili mnie samą. Te pocałunki,
oczy i serca rozpalone. Chude dłonie i zmęczone nogi. Stopniowo umierałam i
rodziłam się na nowo. Noce były tak
nerwowe, były takie inne. Śmierć mnie doganiała cały czas. Bałam się, bałam się
, ale to było silniejsze. Ładowałam więcej. Ładowałam tyle ile miałam , ile
zdobyłam. Czułam się lepsza, byłam lepsza. Śmierć odchodziła szybko. Tak szybko
jak przyszła. Obudzili się, wszyscy się obudzili. Moja głowa stała się taka lekka, ja stałam
się taka lekka. Szarość zniknęła. Szczęście promieniowało z każdej części
mojego ciała. On stał obok mnie. On trzymał mnie za rękę. On kochał mnie jak
jeszcze nigdy. Moja wielka, wymarzona,
piękna miłość. Moja, tylko moja. Moja, moja, moja. Braliśmy razem, razem
braliśmy. Byliśmy razem. Nasz świat był inny, różny, wspaniały. Kochaliśmy się
jeszcze bardziej i mocniej. Wspólne łóżko i wspólna poduszka. Wspólna kołdra i
wspólne pobudki. I wkradło się zło . zabrakło naszego szczęścia i zabrakło nas.
I znowu moje miasto spało. Wszyscy zasnęli, on zasnął. Byłam jeszcze bardziej
samotna. Została krew i został brak sił. Byłam wykończona, byłam…nie byłam
sobą. Krzyki, nerwy, kradzieże, rozpacz. Wielka rozpacz, czarna rozpacz. Musiałam
za wszelką cenę zdobyć swoje szczęście i odzyskać jego i siebie i nas. Szczęśliwy
my, szczęśliwa i prawdziwa ja. A święta były już umarłe i nieżywe. Nie moje,
nieprawdziwe….
piątek, 12 października 2012
zagadki i ludzie
To miasto jest zagadką. Ty jesteś zagadką. Ja jestem
zagadką. wszystko co mnie otacza jest zagadką. Nigdy nie czułam się lepiej .
Nigdy też nie podejrzewałam, że będę mogła usiąść w fotelu i spojrzeć w
przeszłość nie zalewając się łzami. Teraz mogę spokojnie pomilczeć. Cisza mnie
już nie zabija. Promienny uśmiech na mojej twarzy zaczyna gościć coraz
częściej. Otaczająca nas rzeczywistość niszczy ludzie serca. Moje jest inne,
jest odporne. Odporne na okrutny świat. Jednak jestem wielką oazą spokoju.
Unoszę się ponad tym wszystkim. Nie szukam przeszłości, nie żyję już nią.
Codzienność sprawia , że moja egzystencja wisi na włosku, a pomimo tego nadal
czerpię radość i nadal napawam się szczęściem. Owe szczęście daje mi drugi
człowiek. Jego uśmiech, miły gest. Potrzebuję was. Potrzebuję waszych
uśmiechów, miłych słów, ciepłego spojrzenia . Jesteście moją podporą. Z wielkim poczuciem bezpieczeństwa, które
daje mi mieszkanie, drzwi , okna , firanki idę dalej przed siebie. Nie boję się
już o jutro, nie martwię się o jutro. Każdą chwilę przeżywam jakby była
ostatnią. Staram się, próbuję. Walczę, bo do tego zostałam stworzona. Moje
emocje jak wielki pierwiastek uderzają w ścianę i wracają do mnie . Moje serce
napawam owym pierwiastkiem-pierwiastkiem szczęścia. Potrafię się cieszyć
drobiazgami , rozpływam się i kocham każdy wdech oraz wydech. Dzisiaj pierwszy
raz od dawna mogę powiedzieć, że kocham to wszystko pomimo okrucieństwa i
kocham siebie. Kocham wszystkie, kwiatki, drzewa, kamienie, ławki. Rozpiera
mnie miłość. Odrzuciłam ból i gorycz, zaczynam nowe życie. Tu i teraz.
wtorek, 9 października 2012
On i jego dom
Już nie po raz pierwszy wchodziłam do tego mieszkania. Jednak dopiero w tej chwili zaczęłam się rozkoszować błogą atmosferą tego domu. Wszystko było w perfekcyjny sposób idealne. Stojąc u progu drzwi prowadzących do Jego pokoju zlękłam się. Nie wiedziałam co stanie się za chwilę. Czy będzie cieszył się z mojej wizyty , czy wykrzyczy mi w twarz słowa, których się tak bardzo obawiam. Weszłam i ujrzałam jego delikatną twarz i oczy pełne blasku skierowane ku otwierającym się drzwiom. Podeszłam bliżej i złapałam go za rękę. Otworzyłam usta i już prawię zdobyłam się na to, ażeby powiedzieć mu jak bardzo tęskniłam. Chciałam opowiedzieć mu o tym co działo się podczas nasze rozłąki, podczas naszych ciężkich prób rozłąki. Byłam na skraju wyczerpania, ale jednak dałam radę. Chyba mnie przejrzał. Zanim zdążyłam wydusić z siebie jakiekolwiek słowo on przyciągnął mnie do siebie i zaczął namiętnie całować . Czułam się jak w raju. Właśnie przy nim miałam swój własny azyl. Całym sobą, każdym pocałunkiem rozgrzewał mnie i moją duszę. Czułam się dobrze koło niego, czułam się tak ważna. W jednej chwili sprawy tego świat straciły znaczenie. Byłam tylko ja i on. Minuty, w których niczego więcej nie pragnęłam , niczego więcej nie oczekiwałam . Chciałam przeżywać z nim każdy moment mojego życia. Dzielić się marzeniami, troskami, problemami.Razem przenosiliśmy góry, razem byliśmy dla siebie oparciem. Jednak czar prysł, nie ma już nas. Jestem ja i jest on. Mogę zacząć krzyczeć, jednak mój krzyk postawi na nogi cały świat. Mogę zacząć płakać , jednak mój płacz zaleje cały świat. Rzeczywistość była silniejsza. Przyćmiła piękno wszystkich chwil. Teraz wracam do dnia , kiedy po raz pierwszy przyszłam do tego pokoju. Wracam do dnia kiedy pierwszy pocałowałaś mnie. Wracam do dnia kiedy pierwszy raz powiedziałeś mi „kocham Cię”. Nie była bym sobą, gdybym teraz mówiła, że to wszystko było niczym. Nie była bym sobą, gdybym mówiła, że już wszystko jest na miejscu. W oczach mam tylko strach , przykrywa go cała masa łez , które nocą wypływają regularnie. Nie jestem silna, nie jestem odważna , ale wiem ile warte są moje marzenia i wiem, ze jak kocham to całym sercem. Teraz proszę rzuć wszystko i znowu przywołaj mnie do życia. Bądź blisko i kochaj mnie.
piątek, 5 października 2012
kiedyś to było
Strumień myśli zalał cały mój umysł. Groteskowy uśmiech chwilowo gościł na mojej twarzy. Niecodzienne i niezwykłe widoki przepływały przeze mnie. Stopa prawdopodobieństwa, że owe przemyślenia wcielą się w rzeczywistość są nikłe. Coś pchnęło mnie na spotkanie z tajemnicą i niesamowitością. Moje dłonie drżały. Moje serce zaczęło mocniej bić, ujrzałam Ciebie. To niemożliwe. Zobaczyłam Ciebie obok . Nagle ogarnęło mnie przerażenie. Nie wiedziałam co mogę Ci powiedzieć. Nie miałam nic w sobie. Przepełniało mnie nieszczęście, gorycz, ból i pełno paranoi. Własnych paranoi. To okrutne, przecież niegdyś jeszcze Cię kochałam. To prawda, kochałam do samego końca i nadal kocham tak samo mocno. Po prostu nie wiedziałam co mogę Ci powiedzieć. Przecież nie mogę zadawać na próżno pytań. Nie mogę również oczekiwać odpowiedzi. Znam Cię , Odpowiedzi nie ma. Już nie chce czekać na pogodną noc żeby ujrzeć gwiazdy. Nie chce czekać na widok, który równie mocno mnie rozpala jak Ty. Chce mieć Ciebie przy sobie. Chce kochać i być kochaną. Chce dawać szczęście i je otrzymywać. Dla mnie to takie ważne. Dla mnie to najważniejsze.
środa, 3 października 2012
Idealni my w świecie idei
Żyłam w świecie idei. Wszystko było tak piękne i
rzeczywiste. Każda rzecz była na wyciągnięcie ręki. Każdy człowiek był miły dla
drugiego. Nie było obłudy czy też kłamstwa.
Nie musiałam tęsknić czy rozpaczać za swoim ideałem. Miałam Ciebie. Byliśmy
podobni, byliśmy wspólni. Właśnie w tym
świecie, właśnie przy Tobie dowiedziałam się co to znaczy miłość. Dowiedziałam się również, że nie
istnieje powód owej miłości. Wszystko
było idealne do czasu. Rzeczy idealne stały się normalne. Ludzie idealni stali
się okrutni i źli. Nie szanowali się , nie dbali o siebie. Coś pękło i nasze serca niegdyś połączone w jedność
stały się dwoma częściami. Teraz nie
wiem co znaczy miłość i nie wiem czy w ogóle istnieje. Coraz częściej powątpiewam w istnienie siebie
w tym świecie. W realnym świecie. Jeżeli
dopuściłabym myśl o bycie miłości w moim życiu to mogę mierzyć ją miarą bólu ,
nieszczęścia czy straty. Jedynym
ratunkiem są dla mnie łzy. I pomimo tego, że pieką, że ranią to potrafią mnie
oczyścić i potrafią ukoić moje serce choć na kilka chwil. Mogłabym znowu po stokroć mówić, że Cię
kocham, ale miłość to nie słowa lecz czyny.
wtorek, 2 października 2012
Kocham siebie
Moje oczy nabrały blasku. Mój uśmiech stał się promienny. Uderzył we mnie wielki pierwiastek szczęścia. Powoli zaczynałam uczyć się żyć sama ze sobą i sama w sobie. To dla mnie wychodzi słońce. To dla mnie rosną wszystkie kwiatki i drzewa. Nawet dla mnie leżą kamienie. Poczułam , że nadzieja przyszła mi towarzyszyć. Iść razem ramie w ramie i pokonywać przeciwności losu. Uświadomiłam sobie, że istnieję po to by walczyć. O siebie , o Ciebie , o marzenia. W jednej chwili zostawiłam wszystko w tyle i zaczęłam cieszyć się z drobiazgów. Nagle delikatny strumyk łez spłynął mi po policzku. Zaczęłam wspominać, ale nie zaczęłam żałować. Wszystko szło w dobrym kierunku. Może jeszcze nie jest najlepiej , ale wierzę w szczęśliwe zakończenie. I pomimo tego , ze jestem niczyja to kocham siebie. Tak,dziś kocham siebie .
Subskrybuj:
Posty (Atom)