Twój wczorajszy uśmiech jest
dla mnie sztyletem wbitym prosto w moje kruche, niezdolne do walki serce.
Dzisiaj siadam nad brzegiem rwącej rzeki i płaczę, bo uświadamiam sobie, że
skończyły się najszczęśliwsze dni mojego życia. Wracają do mnie bolesne wspomnienie, które
nieudolnie próbuję utopić w rzece. Pamiętam jak Twoja ręka dotknęła mojej ręki i
zmieniła całe życie. Dzięki Tobie chciałam być poza ludźmi, którzy żyją w
ciągłym strachu, że coś stracą. Zmieniałeś mnie z każdym dniem, z każdą chwilą,
każdą sekundą. Byłam Twoja- nie ogólnie dostępna- na wyłączność. I nagle coś
pękło. Wpadliśmy w sidła rutyny, zwykłej szarej codzienności. Zauważyłam, że
dla Ciebie ważniejsze było co myślą inni, niż co sam czujesz. Nasze problemy piętrzyły
się z dnia na z dnia na dzień, ale z obawy przed utratą nie odzywaliśmy się.
Postanowiłam zostawić to na jakiś czas- nie zamieść pod dywan- zostawić i
zacząć przygodę, podróż w głąb siebie i poza siebie. Przerwa i owa podróż,
która rozdzieliła nas na jakiś nieokreślony czas sprawiła, że w Twoich oczach
znowu ujrzałam intensywny blask. To było
zdumiewające, ponieważ poznając na nowo siebie, poznałam też Ciebie. Po pewnym
odstępie czasu znowu coś się stało. Nienawiść wypływała z naszych ciał. Starałeś
się ukrywać, udawać przede mną coś co
miało miejsce, co było niezwykle istotne w naszej historii. Chciałam, żebyś się
rozejrzał i zobaczył co się dzieje wokół Ciebie. W pewnym momencie znikłam. Nie
byłam sobą, nie byłam nikim. Nie mogłam dłużej płakać w ukryciu, nie mogłam
dalej brnąć w coś co straciło swój sens. Musisz wiedzieć, że reguły i tak będą
obowiązywać zawsze. Czy Ci się to podoba, czy nie. Nigdy nie spuszczaj oczu ze strachu , bo to
Cię zgubiło, wciąż gubi. Nie możesz udawać, że jesteś silny, ponieważ jesteś
słaby. Zanim spotkam Cię kolejny raz, muszę spotkać samą siebie. Pomimo tego,
że moje oczy poruszają się bezładnie, zalewa mnie morze łez i trzęsą mi się
dłonie to piszę to, ponieważ chce być kochana.
czwartek, 30 maja 2013
środa, 29 maja 2013
Nie znasz mnie
Nie znasz mnie. Wcale mnie nie znałeś. Nie
chciałeś mnie poznać. Kilka kłamstw, które wydobywały się z Twoich ust
sprawiły, że pośród rozpaczy, w której się znajdywałam szukałam uśmiechu.
Twojego uśmiechu. Zatrzymywałeś czas i chwile stawały się dla mnie wiecznością.
Teraz żałuję każdej łzy, każdego śmiechu i każdej minuty, którą Ci poświęciłam.
To smutne, ale wystarczy jedno wspomnienie Ciebie, barwa głosu, oczy, dłonie i
wewnątrz mnie rozpętuje się burza uczuć. Powinnam się trzymać z dala od Ciebie,
z dala od Twojego domu, z dala od miejsc, w których przebywasz. Nie potrafię.
Tak bardzo chciałam znaleźć miejsce, gdzie nie istnieje czas. Miejsce obok Ciebie.
Nic z tego. Starałeś się za wszelką cenę mnie odrzucić, odstawić na bok. Zawsze
było coś ważniejszego. Tolerowałam to. Wiesz dlaczego? Bo kochałam, bo byłeś
dla mnie naprawdę ważny, bo nie chciałam sobie Ciebie odpuścić. Zawsze, ale to
zawsze mogłeś na mnie polegać. Zawsze byłam obok, zawsze czekałam na Ciebie, na
Twoje mile słowo, telefon. Czekanie było udręką, ale walczyłam z nią, ponieważ
byłeś dla mnie wszystkim. Za wszelką cenę szukałam sposobu, jak uchronić Cię
przed światem. Poprzez to dotykałam jakiejś granicy wytrzymałości w sobie. A żyjąc na granicy, stawałam się
innym człowiekiem. Człowiekiem, który kochał Ciebie bardziej niż siebie. Dzięki
Tobie i poświęceniu docierałam na nieznane mi wcześniej pokłady mojego ciała,
moje duszy, serca. Dzięki Tobie inaczej patrzyłam na świat i inaczej starałam
się żyć. To wszystko minęło. To było chwilowe szczęście składające się z
paru-najwidoczniej- mało istotnych chwil.
Nadal jestem dla Ciebie zagadką, tak samo ja Ty dla mnie. To smutne, ale
prawdziwe. Dzisiaj kocham Cię bardziej niż wczoraj, ale mniej niż jutro.
Odszedłeś, a razem z Tobą odszedł mój sens istnienia.
Subskrybuj:
Posty (Atom)