wtorek, 25 września 2012
Błagam
Ja tu, Ty tam. kiedyś razem, a teraz osobno. Nasze życie rozeszło się w niewiadomym kierunku. Nigdy nie chciałam tego kończyć. Chciałam żeby zawsze było tak dobrze. Próbowałam być silna i twarda. Próbowałam, ale nie wyszło . Wszystko mnie przerasta. Chciałabym cofnąć czas i nie przyzwyczajać Cię do innej mnie. Chciałabym kochać Cię bardziej niż całym sercem o ile się tak da. Ale przede wszystkim chciałabym, żebyś wiedział o tym co teraz do Ciebie czuję. Teraz jednak nie na to czas. Teraz czas na gorzkie łzy i uczucie jakby ktoś wyrywał mi serce z klatki piersiowej. Może już wreszcie czas zacząć żyć od nowa Nigdy więcej nie czekać na sms na dobranoc, na nocne, kilkugodzinne rozmowy. Na wczesne pobudki. Nie potrafię się przystosować do nowego życia , nie potrafię nic zmienić. Kochałam Cię do samego końca i kochać będę jeszcze bardzo długo. Jesteś częścią mnie i mojego życia. Nie wymażę Twojej twarzy z umysłu. Szaleję z miłości a to najgorsza sprawa. Błagam, nie potrafię tego dalej ciągnąc...
czwartek, 20 września 2012
Wyprawa
Odchodzę zabierając
cały swój bagaż doświadczeń. Owe doświadczenia są zagadką. Kamienna twarz, lodowate serce. Nie potrafię
wytłumaczyć stanu swojej euforii. Kolejny dzień śmieję się poprzez łzy i wciąż
cholernie tęsknię. Składam się w pół i pragnę zapomnieć o wszystkim. Byliśmy
razem tak długo. Podcinaliśmy sobie krtań wzajemnie, ale uczucie klęski razem
jest silniejsze. Czekaliśmy na to, aż złapiemy się za swoje ręce. Dawaliśmy
upust emocją i nie chcieliśmy więcej. Znane nam uczucie bólu w takich momentach
odchodziło. To było cudowne. Mój umysł zaczyna szaleć. Otwieram drzwi, wchodzę
z walizką i widzę tam Ciebie. Siedzisz
na łóżku i patrzysz w okno. Nie wiem o czym myślisz. Może o tym, że ładna dziś
pogoda, a może o tym , że zbyt wiele razy przechodzimy to samo. W końcu dajemy
radę. Dajemy radę razem. Jesteśmy razem silni. Wnoszę walizkę do pokoju, znów
jestem w domu. Zaczynam się rozkoszować
błogą atmosferą tego domu. Wszędzie w powietrzu unosi się Twój zapach. Wstajesz
i patrzysz na mnie. Pragnę, byś na mnie patrzył, a jednocześnie wolałabym nie widzieć
tych spojrzeń. Zbliżamy się do siebie, wyciągamy do siebie dłonie. Czujemy się
już bezpiecznie. Czujemy się już lepiej niż przed chwilą. Czujemy ten
wewnętrzny spokój. Czujemy się tak bezpiecznie. Zrzuciliśmy wszystkie maski i w owej chwili
byliśmy już tylko sobą. Słowa, spojrzenia, czułe gesty. To było najważniejsze.
Tego najbardziej pragnęłam podążając z bagażem przez życie.
Przytulamy się,
jestem szczęśliwa. To przelotne. Zaraz to wszystko zniknie. Zaraz
rzeczywistość przyćmi mi tę piękną chwilę.
Ta miłość stała się smutna, ponieważ ból na nią spoglądał coraz częściej. Miałam wszystko, a jednak nie miałam nic.
Potrzebuję miękkiej przestrzeni , która pozwoli mi odpocząć. Oderwać się od
tego brutalnego życia. Jednak stoi przede mną inne zadanie. Musze nauczyć się
na nowo żyć i na nowo kochać.
wtorek, 18 września 2012
Spojrzenia
Nie miałam nic, aż w jednej chwili dostałam tyle, że
trudno było mi sobie z tym poradzić.
Nastawił doskonałą muzykę, która wydobywała się z
doskonałych głośników w doskonałym pokoju, wychodzącym na doskonałe miasto.
Rozpływałam się w jego oczach. Dotykałam swoimi ustami jego ust i zalewała mnie rozkosz. Wprowadził
mnie w nieznany świat. Obcy i odległy od mojego serca.
Wtedy poczułam, że ja nie istnieję bez niego, a on nie
istnieje beze mnie. Potrafił mnie
kochać, nie żądając niczego w zamian.
Teraz moje ciało przepełnione jest bólem i cierpieniem. Wpycham się poczucie
winy. Mam ogromną potrzebę uwolnienia w sobie
dzikiej bestii, która pozwoli zapomnieć mi o wszystkim. Poznałam własną granice wytrzymałości.
Przekroczyłam ją i jestem na skraju wyczerpania. Serce nie daje rady, pomimo
tego, że rozum przywołuje je do porządku. Wszystko
to jest odległym snem lub koszmarem. Spojrzał na mnie, ale nie pomyślał, że
może nie chce, by patrzył. Zostawił we mnie tylko swój dotyk. Próbuję uciec przed prawdziwą bliskością z
drugim człowiekiem. Niedorzeczne. Czuję się jak pociąg, na który już nikt nie
czeka. Wciąż tęsknie, a tęsknota boli. Ona mnie zabija .I spojrzał drugi raz. Wtedy szukaliśmy słów, które już
dawno nie istniały.
poniedziałek, 17 września 2012
Faktycznie, nie ma już...
Nie wiedziałam co się stanie. Bałam się tego co było, co
jest i tego co będzie. Traktowałam go zawsze jako przyjaciela. Nie
spodziewałam się, że wszystko zmieni kolory i obróci się coś niemożliwego.
Jednak wszystko jest możliwe. Z dnia na dzień kochałam go coraz bardziej. Każde
Jego słowo stawało się dla mnie ważniejsze, On stawał się dla mnie ważniejszy.
Znał mnie na wylot. Wiedział co lubię, co toleruję, czego nie lubię, czego nie
jem, jak jest mój ulubiony napój. Nie
patrząc na mnie mógł powiedzieć jaki mam kolor oczu, jaki mam kolor włosów.
Wiedział co uwielbiam najbardziej na świecie i potrafił mnie momentalnie
uszczęśliwić lub zaskoczyć. Był osobą idealną. Pomimo tego , że nie wierze w
to, że są ludzie idealni. Wiem, że każdy ma jakieś wady , ułomności . On był tym moim
niemożliwym ideałem. Dawał mi nadzieje na lepsze jutro. Dawał mi szanse na lepsze
życie. Nie musiał pytać . Był zawsze gdy tylko tego potrzebowałam. Nie przeszkadzało mi nawet to , że się ze mną drażnił. Robił to w
sposób tak miły, że aż przyjemny. Nigdy nie pozwalał na to, ażebym płakała
przez jakieś błahe sprawy. Potrafił wywołać na mojej twarzy uśmiech nawet wtedy
gdy zalewałam się łzami. Szczery uśmiech. To nieprawdopodobne. Byłam
szczęśliwa. Teraz już Go nie ma. Teraz nie ma…
Mężczyzno, który stałeś się...
On stał się częścią mnie. On stał się mną. Moim oczyma,
moimi dłońmi, moim sercem i moim umysłem. Jest we mnie. Rozpala mnie na każdy
możliwy sposób. Potrafi wznieść mnie
ponad chmury ale potrafi również wgnieść
mnie w ziemię. W każdym momencie gdy tylko pojawił się gdzieś tam we mnie, moje
serce nabierało blasku. Nie potrzebowałam go koło siebie, potrzebowałam go
właśnie w tym moim małym, kruchym serduszku. Wiem jakie nasze życie jest cenne,
ale co dnia zaprzepaszczam szanse na lepsze jutro. Obieram drogę, która
prowadzi donikąd i potykam się o swoje błędy, które niegdyś zamiotłam pod
dywan. Nie potrafię wznieś się ponad własne ja. Wciąż żyję przeszłością. Nie
potrafię odsunąć tego wyjątkowego mężczyzny od mojego ciała i duszy.
Stawialiśmy na szczęście a nie potrafiliśmy w pełni kochać, stawialiśmy na
szczerość ale nie potrafiliśmy rozmawiać.
Tak naprawdę boję się żyć. Boję się tego, że znowu
wszystko co jest dla mnie tak ważne zwyczajnie
runie.
niedziela, 16 września 2012
Złamane serce
Mężczyzna, który stopniowo zmieniał moje życie trzymał mnie w swoich objęciach i delikatnie
całował w czoło. Padał deszcz a ja nie
czułam zimna. Nie bałam się tego co może wydarzyć za chwilę. Byłam
najszczęśliwszą kobietą na świecie. Nie
myślałam o niczym tylko o tym, że on stoi obok i zawsze stać będzie.
Spędzaliśmy najpiękniejsze chwile razem. Z przyjemnością patrzyłam jak się
śmieje i również z przyjemnością patrzyłam jak się uśmiecha. Czułam, że
wreszcie znalazłam miejsce dla siebie. Jego piwne oczy z każdą sekundą
nabierały blasku i aż miło było w nie patrzeć. Dłoń, którą trzymał moją była
tak delikatna i ciepła. Każde słowa
„Kocham Cię” dodawały mi siły. W takich chwilach wszystko zdawało się być
piękniejsze. Patrzyłam na wszystko sercem.
Dziś znów padał deszcz a moje łzy zmieszały się z jego kroplami.
Spływały mi po policzku a ja czułam się gorzej niż źle. Jego uśmiech stał się
tylko imitacją. Fundamenty zaufania, które budowaliśmy przez cały ten czas
razem runęły jak domek z kart. Przestałam ufać, przestałam żyć miłością.
Zaczęłam tylko istnieć. Z dnia na dzień,
z chwili na chwilę gubiłam się w swoich własnych paranojach. Nie potrafiłam podnieść głowy i spojrzeć ku
górze. Teraz jest trochę lepiej ale
nadal borykam się z samotnością. Każdy z nas pierwszy raz się zakochuję. Każdy
z nas pierwszy raz przeżywa rozczarowania. Każdy z nas pierwszy raz ma złamane
serce. To normalne. W życiu wszystko
zależy od nas i warto wziąć je we własne ręce i pokierować nim tak aby tych
złamanych serc i wylanych łez było jak najmniej.
niedziela, 9 września 2012
Różne drogi
Straciłam grunt pod stopami. Właśnie teraz dopadł mnie głód miłość. Pragnę przeżywać swoje życie wraz z ukochaną osobą. Dzielić się swoimi marzeniami, troskami. Nic nie koi mnie bardziej niż Jego dłonie splątane z moimi. Moja egzystencja wisi na włosku. Jestem już na skraju wyczerpania. Moje serce toczy nieustanną walkę z rozumem. Wciąż Go potrzebuję. Nie potrafię dość do swojego celu. Sedno sprawy wciąż zostaje zagadką. Nie słyszę głosu dziecka, które drzemie gdzieś w środku mnie, pomimo tego, że jest. Nieudolnie próbuję wykrzyczeć mi swoje słowa. Nie potrafię słuchać. Zamknęłam się na marzenia. Ulotniły się tak szybko jak przyszły. Nie podejrzewałam, że tyle cierpienia może przynieść jedna miłość. Przecież jest tylu ludzi na świecie. Przecież Bóg obrał dla mnie jakąś drogę, ale dlaczego musi być aż tak kręta. Wiem doskonalę, że gdzieś prowadzi, tylko jeszcze nie wiem gdzie. Smutek, który mnie ogarnia w tym momencie jest nie do opisania. Boję się oderwać od tego realnego świata, od błędów, które niegdyś popełniłam. Może tylko dlatego, że boję się opinii otaczających mnie ludzi. Ale jeśli naprawdę mnie kochają bądź szanują to docenią moje decyzję. I nie będą mieli nic przeciwko temu, że idę drogą, którą chce iść. Przecież nie mogę od tego uciec, w końcu to wszystko co ma przyjść przyjdzie czy tego chce czy tez nie. Nie jestem pewna swoich uczuć, nie jestem pewna siebie. Ale jestem pewna, że kiedy stanę się dojrzalsza zrozumiem siebie, Jego i cały otaczający mnie świat. I może wreszcie nauczę się nie popełniać tych samych błędów i nie ranić tak strasznie mocno innych ludzi. Mijają miesiące, dni, godziny i przez ten okres zaznałam wiele smutku i rozczarowań ale jestem pewna, że dzięki temu staję się silniejsza i w odpowiednim momencie znajdę osobę , którą obdarzę wielkim uczucie z wzajemnością.
sobota, 8 września 2012
Zaraz wracam
Byłeś dla mnie kimś więcej niż tylko kolegą. Byłeś dla mnie najważniejszą osobą na świecie. Cały czas żyję w przeświadczeniu, że jesteś gdzieś blisko, że zaraz przyjdziesz. Nie jestem już pewna czy dam radę nauczyć się żyć bez Ciebie. Szaleję... Boję się rzeczywistości, wciąż uciekam w jakąś wyimaginowaną przestrzeń. Twoje piwne oczy, ciepły kojący głos. Gdzie jesteś? Puste łóżko, budzę się sama. Chce żeby to był tylko sen. Chce się już obudzić. Tak cholernie mi zależy. Roztrzęsione dłonie, papieros. Już wszystko stało się takie inne, takie obce. Gubię poczucie czasu. Ciemne pomieszczenie, Twoje zdjęcie i... tęsknię. Jestem blisko końca, Upadam, proszę podaj mi dłoń, podnieś mnie. Potrzebuję mieć Twój zapach na rękach , potrzebuję widzieć Twoją twarz codziennie. Zastanawiam się tylko jak Ci idzie w życiu. Nie znam samej siebie. Znowu słucham Twojego głosu z nagrań, znowu jestem słaba. Biegnę za wspomnieniami, pcham się w sam środek pustej przestrzeni. Zaraz wracam...
czwartek, 6 września 2012
Rzeka
Delikatny podmuch wiatru rozwiał moje włosy na wszystkie strony. Usiadłam na wielkim kamieniu i zanurzyłam stopy w rzece. W tamtej chwili dałam upust emocjom. Napłynęły mi do oczu łzy i pomyślałam o tym co było, co jest i co będzie. Kilka chwil wcześniej na mojej twarzy gościł uśmiech, a w tej po policzkach spływały krople żalu, goryczy i nieszczęścia. Doszło do mnie, że popełniłam wiele błędów, których nie mogę już naprawić. Mogę zmienić siebie ale nie mogę cofnąć czasu. Moje serce rozrywała tęsknota. W podły sposób straciłam dwie najważniejsze dla mnie osoby. Przepraszam za moje wygody.
Miłość. Co to słowo tak naprawdę oznacza?
Miłość. Co to słowo tak naprawdę oznacza?
wtorek, 4 września 2012
Anna
Jestem niezmiernie wdzięczna za to ile dla mnie zrobiłaś. Za to, że znosiłaś wszystkie moje humory i fochy.Nigdy nie podejrzewałam, że jakaś dziewczyna będzie dla mnie tyle znaczyć. Jesteś najwspanialszą kobietą na świecie. Owszem, wracam dosyć często do tego co było między nami. Teraz po powrocie do szkoły wracam do tego jak się poznałyśmy. I Ty i ja w nowej szkole. Wszystko dla nas tak obce. Jednak jakoś się poznałyśmy. Z dnia na dzień stawałaś się dla mnie wspanialsza. Lubiłam spędzać z Tobą czas. Lubiłam gdy trzymałaś mnie za rękę, przytulałaś, śmiałaś się. Lubiłam również gdy spałaś przytulona do mnie. Przyjemnością było jak mogłam wstać rano przed Tobą i zrobić Ci kawę i skręcić papierosa. Przyjemne było to,że mogłaś chociaż wtedy poleżeć dłużej niż zwykle. Dzwoniłaś i opowiadałaś o tym co robisz , jak się czujesz lub o Maksie. To było naprawdę miłe. Teraz przez swoje zachowanie , przez to co robiłam straciłam Ciebie. Strasznie tego, żałuję ale nie mogę nic zrobić.
Wyprowadzasz się i nawet nie wyobrażasz sobie jak mnie to boli. Ale Ciebie też bolało to co ja robiłam.
Przepraszam za wszystko co zrobiłam. Kocham Cię
poniedziałek, 3 września 2012
Życie i Śmierć
Śmierć. Każdy z nas nazywa ją inaczej. Ból, cierpienie, tchórzostwo. Ona naprawdę nosi wiele przydomków. Śmierć jest smutna. Jeszcze smutniejsza jeśli odchodzi ktoś bliski lub znajomy. A co jeżeli tą osobą jest nasza miłość? Osoba, którą darzymy w naszym życiu wszystkim. Przykra sprawa. Nikt z nas chyba tego nie chce. A co gdy nie potrafimy sobie poradzić z życiem po jej/jego śmierci ? Załóżmy, że nasz chłopak/ dziewczyna, mąż/żona umiera. Po prostu odchodzi od nas na zawsze. Wariujemy. Nasze życie w tym momencie traci sens, cały swój urok. Nie dajemy rady. Musimy odejść na drugi świat. Na świat gdzie znowu będziemy razem z nim/ nią. Okej, próbujemy popełnić samobójstwo. Bierzemy garść silnych tabletek popijając alkoholem. Czujemy, że właśnie nadchodzi ten moment. Czujemy się szczęśliwi, że odchodzimy.
Upadamy...
Ktoś nas znajduje. Budzimy się w szpitalu. Lekarz wita nas słowami "miał/a pan/ pani wiele szczęścia". To najgorsze co mogliśmy usłyszeć. Krzyczymy, próbujemy uciec. W końcu odsyłają nas do zakładu psychiatrycznego. Leżymy w pokoju, w którym są w oknach kraty. Dostajemy milion tabletek, to i tak nie pomaga. Przecież my nie jesteśmy chorzy. To tęsknota i żal do Boga za to , że zabrał nam kogoś ważnego z tego świta. Nie jemy , nie pijemy. Jest z nami gorzej. Organizm jest na skraju wyczerpania. Lekarze wiedząc doskonale o tym , ze nie chcemy żyć to nie pozwolą nam odejść. Przecież to jest właśnie ich praca. Organizm nie wytrzymuje, umieramy.
Przechodzimy na drugi świat. Widzimy naszą najukochańszą osobę i...
Może niech każdy z nas dokończy sobie sam tą historię. Może również nich każdy z nas zastanowi się nad swoim życiem. Doceńmy osoby, które nas otaczają a szczególnie te, które tak bardzo kochamy. Może już najwyższy czas się zmienić.
Upadamy...
Ktoś nas znajduje. Budzimy się w szpitalu. Lekarz wita nas słowami "miał/a pan/ pani wiele szczęścia". To najgorsze co mogliśmy usłyszeć. Krzyczymy, próbujemy uciec. W końcu odsyłają nas do zakładu psychiatrycznego. Leżymy w pokoju, w którym są w oknach kraty. Dostajemy milion tabletek, to i tak nie pomaga. Przecież my nie jesteśmy chorzy. To tęsknota i żal do Boga za to , że zabrał nam kogoś ważnego z tego świta. Nie jemy , nie pijemy. Jest z nami gorzej. Organizm jest na skraju wyczerpania. Lekarze wiedząc doskonale o tym , ze nie chcemy żyć to nie pozwolą nam odejść. Przecież to jest właśnie ich praca. Organizm nie wytrzymuje, umieramy.
Przechodzimy na drugi świat. Widzimy naszą najukochańszą osobę i...
Może niech każdy z nas dokończy sobie sam tą historię. Może również nich każdy z nas zastanowi się nad swoim życiem. Doceńmy osoby, które nas otaczają a szczególnie te, które tak bardzo kochamy. Może już najwyższy czas się zmienić.
Subskrybuj:
Posty (Atom)