Słuchaj głosu serca
niedziela, 21 czerwca 2020
Pomiędzy bądź, a spierdalaj
Chciałam być bohaterem dla siebie. Chciałam, dać sobie cały świat na dłoni, ale nie wiem kiedy i kto mnie zatrzymał. W tych milisekundach łapię się na tym, że pogrywam już tylko ze sobą. Tkwię w miejscu, z którego nie potrafię się wydostać. To cholernie boli, bo nic bardziej nie boli od samotności, od której nie można uciec. Potrafię kochać bezgranicznie, ale zaraz uciekam. Potrafię ufać bezgranicznie, ale kolejny raz uciekam. Myślałam, że mam moje wszystko tu i byłam najszczęśliwsza na świecie. Bo była wolna, uśmiechałam się- jak prawie nigdy. Myślałam, że moje "wszystko" było tylko moje, ale w praktyce wygląda to wręcz przeciwnie. Moje "wszystko" jest wszystkich tylko nie moje. Życie tu i teraz jest odważniejsze niż jutro czy pojutrze, ale odwaga puściła moją dłoń. Kontrola też przestała stać obok, tracę grunt pod nogami i czuję jak tonę. Tonę w tym całym gównie. Chcę uciekać, bez planów, celów czy marzeń. Od zawsze jestem dla siebie zagadką. Nie wiem kim jestem, czego tak naprawdę pragnę i czy moje życie ma sens. Chce wrócić do domu i siedzieć w objęciach spokoju, wiary i siły. Ale żadna z dróg nie prowadzi do domu. Ja nie wiem gdzie on jest. Nie wiem gdzie jest moje miejsce.
czwartek, 13 grudnia 2018
ksanax
Przyzwyczaiłam się do Twojej tęsknoty. Do tęsknoty za uśmiechem, śmiechem.
Przyzwyczaiłam się do tych spojrzeń, takich nieśmiałych i krótkich, na których wzajemnie łapaliśmy się w drodze, między światłami, wyprzedzającymi nas autami.
Przyzwyczaiłam się do ciszy, w której słuchaliśmy radia, a Ty kładłeś swoją dłoń na moim kolanie. Przyzwyczaiłam się do chwil, w których odgarniałeś włosy z mojej obrażonej buzi, tylko po to, ażeby wywołać jakąkolwiek reakcje.
Przyzwyczaiłam się do chwil, kiedy staliśmy w najchłodniejsze wieczory na balkonie, paląc papierosy jak najbliżej siebie.
Dzisiaj uświadamiam sobie, że to ja przyzwyczaiłam się do Ciebie. Do każdego momentu, w którym byłeś obok mnie i robiłeś te wszystkie mało znaczące rzeczy.
I kiedy kładę się do łóżka, każdego wieczoru czuję taką wielką pustkę. Budzę się rano, wstaję i ona nadal jest. Jest tak samo głęboko i mocno we mnie jak Ty, tam w środku.
Nie potrafię Cię zapomnieć, nie potrafię się z Ciebie w żaden sposób wyleczyć. Czuję się podle, z tym co pozwalam robić i Tobie i sobie. Jesteś moim wszystkim, bo jesteś dla mnie wyjątkowy. Wyjątkowo inny, zły, tajemniczy.
Smutne jest to, że Cię kocham. Kocham Cię za ciszę, wszystkie spojrzenia, gesty i każdy dotyk- każdy inny.
Smutne jest to, że mając Cię na wyciągnięcie ręki, tak na prawdę Cie nie ma.
Jednak najsmutniejsze jest to, że oboje sobie na to pozwalamy. To takie przykre.
Nie idziemy ani w lewo, ani w prawo. Stoimy w samym epicentrum strachu, bólu, uniesień miłosnych, niedopowiedzeń.
Regularnie otwieram oczy na świat bez Ciebie, ale jest mi źle.
Pozwól mi, proszę odejść raz na zawsze, bez bólu i łez, albo złap mnie za serce i zostań, bez kłamstw, całego zła.
piątek, 26 maja 2017
Ra dość
Tysiące spojrzeń, uśmiech, śmiech, dotyk warg. Tysiące pocałunków, dotyków dłoni
Tysiące słów, łez i ucieczek. Ucieczek w nieznane, albo bardzo zepsute. Zepsute jak ja. Wiatr potargał mi włosy, płacz rozmazał makijaż. Nieudolnie próbuję wstać z łóżka i iść, dalej, przed siebie. Gdzie jesteś Ty, gdzie jesteśmy my? Szukam Cie wszędzie. W każdym dźwięku, śnie, łzie. Wybieram numer, ale wiem jakie to ciężkie. Nie potrafię... Nie potrafię Cie znaleźć, usłyszeć, dotknąć. Gdzie jesteś? Brak Ciebie przytłacza mnie, dobija. Nie potrafię sobie poradzić z najprostszymi czynnościami bez Ciebie. Jesteś moim wszystkim, zawsze byłeś... nawet jak trochę popierdoliły nam się priorytety. Kochanie, chociaż nie wiem czy mogę, czy powinnam tak mówić bądź przy mnie, możesz chcieć tak bardzo jak ja tego chce. Z każdym dniem bez Ciebie utwierdzałam się w tym, że to właśnie Ty jesteś tym wszystkim. Każdym dniem, sensem, cudem, śmiechem, słońcem, radością, oddechem, chwilą, napędem do życia. I potrzebuję Cie obok, żebyś był. Żebyś patrzył, dotykał, przytulał. Żebyś dawał siły i kolorował każdą chwilę, drobnostkę. Traciliśmy się, niszczyliśmy, tęskniliśmy ale razem. Zawsze razem i piękne było to, że na końcu któreś z nas wyciągało dłoń na zgodę. Trwaliśmy w tym po czubek głowy. A teraz nie potrafię zamknąć oczu na ból. Nie potrafię zakryć uszu na słowa, których słyszeć nie chce, po wbijają sie w moją skórę, serce jak tępe szpilki. Nie potrafię zamknąć ust i milczeć, bo może tak by było lepiej. Jesteś moją słabością, jesteś moim całym sensem i powodem do szczęścia. Ale w tym wszystkim nie wiem kim, czym dla Ciebie jestem. Nie wiem co robię w Twoim życiu i czy robię cokolwiek. Daje upust emocjom tu i nie jest mi wcale lepiej. Daje upust emocjom trzymając małe, złote serduszko w dłoni i nie jest mi lepiej. Moje łzy wypalają bolesne dziury w moim sercu, czuję sie zniszczona, bezsilna na wszystko co się dzieje. Gdzie jesteś? Wróć, bo naprawdę mocno tęsknię...
Tysiące słów, łez i ucieczek. Ucieczek w nieznane, albo bardzo zepsute. Zepsute jak ja. Wiatr potargał mi włosy, płacz rozmazał makijaż. Nieudolnie próbuję wstać z łóżka i iść, dalej, przed siebie. Gdzie jesteś Ty, gdzie jesteśmy my? Szukam Cie wszędzie. W każdym dźwięku, śnie, łzie. Wybieram numer, ale wiem jakie to ciężkie. Nie potrafię... Nie potrafię Cie znaleźć, usłyszeć, dotknąć. Gdzie jesteś? Brak Ciebie przytłacza mnie, dobija. Nie potrafię sobie poradzić z najprostszymi czynnościami bez Ciebie. Jesteś moim wszystkim, zawsze byłeś... nawet jak trochę popierdoliły nam się priorytety. Kochanie, chociaż nie wiem czy mogę, czy powinnam tak mówić bądź przy mnie, możesz chcieć tak bardzo jak ja tego chce. Z każdym dniem bez Ciebie utwierdzałam się w tym, że to właśnie Ty jesteś tym wszystkim. Każdym dniem, sensem, cudem, śmiechem, słońcem, radością, oddechem, chwilą, napędem do życia. I potrzebuję Cie obok, żebyś był. Żebyś patrzył, dotykał, przytulał. Żebyś dawał siły i kolorował każdą chwilę, drobnostkę. Traciliśmy się, niszczyliśmy, tęskniliśmy ale razem. Zawsze razem i piękne było to, że na końcu któreś z nas wyciągało dłoń na zgodę. Trwaliśmy w tym po czubek głowy. A teraz nie potrafię zamknąć oczu na ból. Nie potrafię zakryć uszu na słowa, których słyszeć nie chce, po wbijają sie w moją skórę, serce jak tępe szpilki. Nie potrafię zamknąć ust i milczeć, bo może tak by było lepiej. Jesteś moją słabością, jesteś moim całym sensem i powodem do szczęścia. Ale w tym wszystkim nie wiem kim, czym dla Ciebie jestem. Nie wiem co robię w Twoim życiu i czy robię cokolwiek. Daje upust emocjom tu i nie jest mi wcale lepiej. Daje upust emocjom trzymając małe, złote serduszko w dłoni i nie jest mi lepiej. Moje łzy wypalają bolesne dziury w moim sercu, czuję sie zniszczona, bezsilna na wszystko co się dzieje. Gdzie jesteś? Wróć, bo naprawdę mocno tęsknię...
środa, 24 maja 2017
kochanie
Czuję jak pękło mi serce. Czuję jak ocean łez zalewa moje oczy. Czuję ogromną tęsknotę i ból, który rozrywa moje ciało. Dzisiaj rozpadł sie mój swiat. owszem, bedziesz mowił, ze rozpadał sie systematycznie dzien po dniu, ale dopiero dzisiaj poczułam w serduchu, ze odszedłeś i zabrałeś ze soba część mnie. Jestem nieposkładana, jestem niepełna. Kazda rzecz, piosenka, zdjęcie, czynność przypomina mi o Tobie. Natłok myśli zabija mnie, bo nie daje sobie bez Ciebie rady. Nie ma Cie, nie chcesz być. Jest mi tak przykro i tak smutno. Nie potrafię odciąć sie od Ciebie. Wszystko co zwiazane ze mną wiruje wokół Ciebie. Mam tak wielką ochotę i potrzebę spojrzec Ci w oczy, dotknąć Cie i uśmiechnąć się. Mam ochote zasnąć koło Ciebie i pzebudzic sie nad ranem, zeby przykryc i plecy kołdrą, zebyś nie zmarzł. Mam ochote wziac Cie za rekę i isc daleko, tak daleko jak poniosą nas nogi, przed siebie. Chcialabym zebys odgarnął moje blond włosy, spojrzał na mnie i pocałował mnie czule w czoło jak w 2012. Chciałbym byc Twoja i tylko Twoja, jedyna. Chciałabym czekać na Ciebie do popołudnia az wrocisz z pracy, zebym mogła dać Ci jesc. chciałabym śpiewać Ci nasze ulubione piosenki, chociaz wiem, ze Bog nie obdarzył mnie talentem do spiewania. Chciałabym okrzyczeć Cie za to, ze siedzisz i ogladasz telewzje zamiast sie kąpać, albo za to ze otwierasz piwo przed obiadem. Chciałabym zebys wyszedł obrazony z domu, a po 10 minutach wrocił i powiedzial ze mnie kochasz i te kłotnie nie mają sensu. Chciałabym byc Twoja kobietą i chciałabym zebys Ty był moim mezczyzna. chciałabym zeby nasze na zawsze było faktycznie na zawsze, bo przy Tobie umiem zyc normalnie. Bo wiem ze przy Tobie chce zyc i nie musze sie tego uczyć. Znam Cie na pamięć, kazda Twoja część ciała, głos, ruch warg. Znam Twoj dotyk i uwielbiam go na sobie czuć. Tak samo kocham Twoj oddech na moim karku kiedy zasypiam do Ciebie odwrócona plecami, bo tak mi wygodniej. Mam 21 lat i wiem, ze nikogo nigdy tak nie kochałam. Kocham Cie z całego swojego serducha. Nasze zycie moze nie potoczyło sie tak jakbysmy tego chcieli, albo jak ja bym tego chciała, ale jestem Ciebie pewna jak nikogo.
Nie wiem czy to jest cos w rodzaju listu, ale jest kierowane do Ciebie. To jedyna forma, która jest dla mnie prosta kiedy czuje jak wszystko sie we mnie wzbiera i zaraz wybuchnę płaczem. Nie umiałabym stanąć twarzą w twarz z Tobą, poniewaz chociaz wiesz jak płacze nie chce zebys to widział. Nie mogę przyjsc przytulić Cie chociaz tak bardzo tego potrzebuję, bo Ty tego nie potrzebujesz. Wiem doskonale, ze tego nie czytasz, ze ja znikam z Twojego zycia z kazdym jej uśmiechem, Boli mnie to i to wszystko to kazdy sztylet wbity prosto w moje pęknięte serce, ale chce zebys wiedział ze zawsze bede na Ciebie czekać i w moim popękanym, zranionym sercu zawze bedzie palic sie iskierka nadziei i miłosci do Ciebie.
Jesteś dla mnie całym światem, pomimo tego, ze ja jestem kimkolwiek, nikim.
Wszystkiego dobrego Kochanie!
Nie wiem czy to jest cos w rodzaju listu, ale jest kierowane do Ciebie. To jedyna forma, która jest dla mnie prosta kiedy czuje jak wszystko sie we mnie wzbiera i zaraz wybuchnę płaczem. Nie umiałabym stanąć twarzą w twarz z Tobą, poniewaz chociaz wiesz jak płacze nie chce zebys to widział. Nie mogę przyjsc przytulić Cie chociaz tak bardzo tego potrzebuję, bo Ty tego nie potrzebujesz. Wiem doskonale, ze tego nie czytasz, ze ja znikam z Twojego zycia z kazdym jej uśmiechem, Boli mnie to i to wszystko to kazdy sztylet wbity prosto w moje pęknięte serce, ale chce zebys wiedział ze zawsze bede na Ciebie czekać i w moim popękanym, zranionym sercu zawze bedzie palic sie iskierka nadziei i miłosci do Ciebie.
Jesteś dla mnie całym światem, pomimo tego, ze ja jestem kimkolwiek, nikim.
Wszystkiego dobrego Kochanie!
wtorek, 20 września 2016
Połowa
Dzisiaj rozpadł się mój świat. Rozpadł się też wczoraj i tydzień temu. Ostatnio rozpada się systematycznie. Nie w calosci, ale regularnie kawałek po kawałku. Codziennie kiedy przykrywam sie kołdra, czuję w sercu ucisk. Cieplo, które powinno otulić moje zmarznięte i zmęczone ciało zastępuje ból. Ból, który przeszywa moje chore, paranoiczne ciało na wskroś. I ja nie szukam już sensu, pomocnej dłoni. Nie szukam już chęci, pogody ducha czy też radości z tego co jest. Szukam zrozumienia, drogi w samej sobie. Nie zadaję pytań i nie łapie się każdej deski, no bo po co? Jestem, bo jestem. Nie jestem, bo jesteś. Nie jesteś, bo nie chcesz. Ból sprawia mi najmniejsza rzecz, najkrótsza myśl, najprostsze wspomnienie. Ból sprawia mi każda piosenka, zdjęcie, koszulka z zapachem Twoich perfum. Ból sprawia mi każde spojrzenie w lustro, każda myśl, że nie jestem wystarczająco piękna, wystarczająco mądra czy zabawna. Ból sprawia mi poduszka, na której co noc kładę głowę- głowę ciężka od problemów, zmartwień czasami od kaca, który poprzedza alkohol, a on sam w sobie nie daje mi żadnego ukojenia, odpowiedz ani zrozumienia. Płaczę kiedy wstaje i patrzę w lustro myjąc twarz, płaczę kiedy siedzę sama w swoich czterech ścianach, płaczę kiedy leżę w łóżku, a w ręku trzymam Twoje zdjęcie. I nie wiem po co to robię. Nie wiem dlaczego ja czuję cokolwiek. Nie wiem dlaczego wciąż chodzę sobie po głowie i oszukując sama siebie staram się myśleć o wszystkim tylko nie o Tobie. Wiem, że kocham Cię coraz mocniej i coraz bardziej, ale wiem że z każdym mocniej i każdym bardziej moje kruche serce, które jak by każdy powiedział, że z lodu, pęka na coraz mniejsze kawałki. I ja nie potrafię tego zebrać w całość. I ja nie potrafię zebrać w jedną część. Czuję, że umieram. Umieram nie dla Ciebie, nie dla ludzi, nie dla świata. Umieram w sobie. Ale dzisiaj wiem, teraz kiedy wszyscy śpią, że w końcu staje się sobą.
niedziela, 18 września 2016
Idiotka
Tonę w oceanie łez i brudu całego świata. Tonę w swojej bezsilności bezradności. Tępo patrzę do przodu, przed siebie i szukam.. szukam Ciebie, chwili, momentu, kilku minut, których Tobie najwidoczniej jest żal. Z trudem mogę mówić, więc siedzę sama w czterech ścianach, bo teraz chyba najbezpieczniej jest milczeć. Boję się utraty, samotności, bólu. Ja chyba tak naprawdę nie mam nikomu nic do zaoferowania, ale pomimo tego szukam Cie w każdym kogo znam, bo Cie kocham. Kocham Cie tak mocno jak nikogo. Ale Ciebie nie ma, nie chcesz być. Nie chce myśleć, chcę uciec. Chcę zasnąć,przespać wszystko, ale nie mogę. Nie mogę spać, więc każda minuta nocy jest męką. A gdy już dopadnie mnie zmęczenie a ilość wylanych łez pozwala zamknąć oczy, zasypiam. Po chwili otwieram oczy i znów nie ma Cię przy mnie. Jedyna obecność jaką czuję to ból. Oszukiwałam cały świat, żeby poczuć Twój dotyk, a dzisiaj dla Ciebie nie znaczę nic więcej poza kilkoma nie wartymi nic wspomnieniami. Jestem dla Ciebie nikim...
wtorek, 23 lutego 2016
Przy Tobie
Kolejna bezsenna noc. To mnie
trochę przytłacza. Do mojej głowy napływa tysiąc myśli, a do oczu łzy. Nie wiem
dlaczego. Niczego nie wiem. Czuję wielki ucisk w sercu. Kiedyś znajdowałam się
na granicy- gdzieś pomiędzy jednym, a drugim. Nie było to super, ale gdzieś
byłam. Dzisiaj nie wiem gdzie jestem.
Żyję od momentu do momentu. Od chwili do chwili. Na moje obecne ja
składa się kilka chwil szczęścia, ale nic poza tym. Nie mogę powiedzieć, że
jestem ruiną, bo nią nie jestem. Nie mogę powiedzieć, że jestem kwiatem, nawet
pękiem kwiatu, który zaraz rozkwitnie, bo nim nie jestem. Nie mogę nawet
powiedzieć, że jestem kimś, bo tym kimś nie jestem. Nie potrafię być nawet
sobą. Pogubiłam się gdzieś. Jestem jedną wielką emocją, która nieustannie
się zmienia. Czuję się niepotrzebna
światu. Obserwuję jak ten świat pędzi do przodu, a ja stoję w miejscu. W tym miejscu tęsknię do ludzi, do dni, do
miejsc. Tęsknie i czuję się taka bezsilna. Popełniłam tyle błędów w swoim
krótkim życiu. Zraniłam tylu ludzi. Niczego w życiu nie osiągnęłam. Nic w życiu nie zrobiłam.
Zawinięta w gruby koc, z
słuchawkami na uszach i tą cholerną kartką siedzę i płaczę. Użalam się nad
sobą, a czas tak nieubłaganie ucieka.
Nie potrafię powiedzieć co
czuję w tym momencie, ale potrafię powiedzieć szczerze, że dzisiaj jestem
czysta. Od dłuższego czasu jestem czysta, bo na swój własny sposób naprawiam
błędy z przeszłości. Pomimo wszystkiego staram
się dojść do granicy, gdzieś pomiędzy, a stamtąd jeszcze dalej do przodu.
Pomimo wszystkiego potrafię kochać z całego mojego serca.
Pomimo wszystkiego chce być
sobą, przy Tobie.
Subskrybuj:
Posty (Atom)