niedziela, 13 stycznia 2013
Przyznaj się w końcu przed sobą
Trzeba wstać i iść. Bez powrotu... odwracam się, ale i tak przysięgam sobie, że to ostatni raz. Pewnie i tak za chwilę zrobię to drugi raz. Drugi, trzeci i kolejny. Odwracam się i stoję z oczami pełnymi łez. A cały obraz wbija się w moje serce niczym tępe szpileczki. Wciąż szukam cienia tamtych dni. Potrzebuję wewnątrz ciszy. Wznoszę ciężar mokrych powiek i szukam czegoś. W sumie już nawet nie wiem czego i po co. To wszystko stało się wielką niewiadomą. W końcu dochodzi do rezygnacji. Najpierw z małych rzeczy, następnie z coraz to większych, a na końcu ze wszystkiego. Płomień uczuć wygasa. We wszystkich, tylko chyba nie we mnie. Nie oddychaj, nie patrz, nie słuchaj. Odejdź, nie zbliżaj się, przecież jesteśmy sobie tak obcy, jesteśmy inni. Chyba nie. Wbijam się w jakieś tam poczucie wartości, chociaż tak naprawdę wiem jak ma się rzeczywistość. Smutek rozlał się po całym ciele , zatracenie sięga zenitu. Ale to po prostu jedna z tych rzeczy, które trzeba przyjąć i jakoś przejść.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz