czwartek, 30 sierpnia 2012
odjazd
Faktycznie doskwiera mi bezsenność. Jak zwylke przed podróżą. Za dziewięć godzin opuszczam rodzinne miasto. Za jedenaście godzin będę odjeżdżać na drugi koniec polski. Nie wiem czy się cieszę czy też nie. Znowu będę mieć założone ciemne okulary i gdy tylko pociąg ruszy zacznę płakać. Cicho... NIe lubię pożegnań ,a szczególnie z ważnymi dla mnie osobami. Jest to ciężkie i trudnę, ale jakoś dam radę. Muszę dać, wierzę w to. Będzie ok, będzie w porządku. Wspaniale minęły mi te wakacje. Czuję jakby te dwa miesiące przeleciały w dwa tygodnie. Wracam, odchodze, żegnam się, tęsknię, płaczę, kocham, na własne życzenie.
Wspominam zbyt często rzeczy i kawałki przeszłości. Teraz to wszystko nie daje mi spokoju. Nie ma chwili dla siebie. Tylko ja i... no właśnie i co? i kto? nie wiem, nie potrafię się określić. Wybaczcie mi, prosze.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz