Jedna chwila może zniszczyć wszystko. Całe sto procent
szczęścia zostaje zaburzone.
Zostaje 99,98,97,(…)3,2,1 i w końcu to marne 0.Uśmiech
przygasa. Piękno radości i wszystkie dobre momenty znikają. Tak nagle. To
podłe, to okropne, to niemiłe. Łzy cisną mi się do oczu. Wielkie krople łez
wypływają. To przykre. Płaczę bo chce, musze. Lepiej mi… Wypływają ze mnie
negatywne emocje. Wypływa ze mnie wszystko co było takie… smutno jakoś. Czuję
się znowu nieszczęśliwa.
To nie jest jakieś użalanie się nad sobą bo pomimo, że
zaciskam zęby boję się cholernie każdego wspomnienia, chwili a nawet emocji .Boję
się, że moje łzy ujrzą światło dzienne .Boję się , że okażę w jakiś sposób
słabość. Nie chce zwracać na siebie uwagi. Nie potrzebuję pytań. Odwaga?
Dawałam sobie szansę nieraz. I nieraz ją zmarnowałam. Każda sytuacja jest
prosta, każda z wyjątkiem tej, która dotyczy Jego . Chłopaka/Mężczyzny, który
swoim sposobem bycia, swoim podejściem do wszystkiego, swoim poczuciem humoru,
swoją miłością potrafił mnie zmienić. Zmienić do drugiego człowieka. Był jedną
z niewielu osób, której się to udało a jak to zauważyłam i potrafię o tym powiedzieć.
Cudownie jest mi gdy mogę popatrzeć na Jego
zdjęcie, wyobrazić sobie choć na chwilę
sytuację gdy trzyma mnie w swoich ciepłych ramionach. Od razu robi mi się
cieplej w sercu, czuję się silniejsza. To tylko głupia chwila. Ta, która
potrafi mnie zrzucić na dno. I za każdym
razem robi to gdy tylko zaczynam marzyć, wspominać , tęsknić czy mocniej z
każdą chwilą kochać. Odkąd pamiętam wiedziałam co to utrata ale nigdy nie
podejrzewałam, że to aż tak boli. Boli bardziej niż rana posypana solą. Chyba
każdy z nas miał taką sytuację, każdy z nas wsadził rozcięty palec przez
pomyłkę do solniczki. Pieczę, szczypie ale to nie to samo co utrata. Ona boli
bardziej. Skoro rozum się pogodził z
odejściem kogoś naprawdę ważnego to serce nie daje za wygraną. Wciąż przypomina
wszelkie dobre, cholernie dobre i szczęśliwe chwile z tym kimś i czuję się
podlej, gorzej. Mam w takich momentach ochotę przykryć się cała kołdrą, zasnąć
i przespać to wszystko. Nie radzę sobie z tym . Szczerzę mogę powiedzieć, że
nie potrafię. Wiele razy próbowałam, a minęły już dwa miesiące. Dwa pełne miesiące
gdy On zniknął z mojego życia. Te słowa wywołują łzy momentalnie. Faktycznie
jestem słaba. Jestem do niczego. Przecież nie mogę siebie dłużej okłamywać
MIŁOŚĆ NIE ISTNIEJE.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz