środa, 29 sierpnia 2012

Miłości nie ma dziś


Jedna chwila może zniszczyć wszystko. Całe sto procent szczęścia zostaje zaburzone.
Zostaje 99,98,97,(…)3,2,1 i w końcu to marne 0.Uśmiech przygasa. Piękno radości i wszystkie dobre momenty znikają. Tak nagle. To podłe, to okropne, to niemiłe. Łzy cisną mi się do oczu. Wielkie krople łez wypływają. To przykre. Płaczę bo chce, musze. Lepiej mi… Wypływają ze mnie negatywne emocje. Wypływa ze mnie wszystko co było takie… smutno jakoś. Czuję się znowu nieszczęśliwa.
To nie jest jakieś użalanie się nad sobą bo pomimo, że zaciskam zęby boję się cholernie każdego wspomnienia, chwili a nawet emocji .Boję się, że moje łzy ujrzą światło dzienne .Boję się , że okażę w jakiś sposób słabość. Nie chce zwracać na siebie uwagi. Nie potrzebuję pytań. Odwaga? Dawałam sobie szansę nieraz. I nieraz ją zmarnowałam. Każda sytuacja jest prosta, każda z wyjątkiem tej, która dotyczy Jego . Chłopaka/Mężczyzny, który swoim sposobem bycia, swoim podejściem do wszystkiego, swoim poczuciem humoru, swoją miłością potrafił mnie zmienić. Zmienić do drugiego człowieka. Był jedną z niewielu osób, której się to udało a jak to zauważyłam i potrafię o tym powiedzieć.  Cudownie jest mi gdy mogę popatrzeć na Jego zdjęcie,  wyobrazić sobie choć na chwilę sytuację gdy trzyma mnie w swoich ciepłych ramionach. Od razu robi mi się cieplej w sercu, czuję się silniejsza. To tylko głupia chwila. Ta, która potrafi mnie zrzucić na dno.  I za każdym razem robi to gdy tylko zaczynam marzyć, wspominać , tęsknić czy mocniej z każdą chwilą kochać. Odkąd pamiętam wiedziałam co to utrata ale nigdy nie podejrzewałam, że to aż tak boli. Boli bardziej niż rana posypana solą. Chyba każdy z nas miał taką sytuację, każdy z nas wsadził rozcięty palec przez pomyłkę do solniczki. Pieczę, szczypie ale to nie to samo co utrata. Ona boli bardziej.  Skoro rozum się pogodził z odejściem kogoś naprawdę ważnego to serce nie daje za wygraną. Wciąż przypomina wszelkie dobre, cholernie dobre i szczęśliwe chwile z tym kimś i czuję się podlej, gorzej. Mam w takich momentach ochotę przykryć się cała kołdrą, zasnąć i przespać to wszystko. Nie radzę sobie z tym . Szczerzę mogę powiedzieć, że nie potrafię. Wiele razy próbowałam, a minęły już dwa miesiące. Dwa pełne miesiące gdy On zniknął z mojego życia. Te słowa wywołują łzy momentalnie. Faktycznie jestem słaba. Jestem do niczego. Przecież nie mogę siebie dłużej okłamywać MIŁOŚĆ NIE ISTNIEJE. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz