niedziela, 19 sierpnia 2012

Płacz

Płacze całe osiedle.
Wszystko jest stłumione w klatkach. Zimnych i ciemnych klatkach. Winda niezwykle cicho sunie po linach. Na próżno próbujemy niszczyć tą ciszę. Pozwalamy uciec swoim duszą. To one straszą nocą. Przepełnione serca krwi. Nic nie będzie już takie samo. Umieramy za siebie lub zabijamy za kogoś. To straszne zbrodnia jest niemożliwie smutna. Pękają żyły. Czuwamy i trzymamy wszystko w garści. Zatapiamy się w końcu, nikt nas nie kocha. To przykre, szkoda. Zniszczona psychika, kamienna twarz. To piękna poezja. Zbyt chora żeby zrozumieć. Znów bierzemy telefon do ręki i wykręcamy numer, w tej samej chwili wyrzucamy go daleko. Tak daleko, ażeby dłoń nie sięgnęła. Wszystko wraca. Nic nie nosimy, spuszczamy głowę. Budujemy nadzieję, chwila pryska. Zapiszę to, świetnie.Cofamy się, bo strach nie pozwala iść dalej. Przecież to wszystko nie ma sensu. To głupoty. Nie widzę nic więcej. Znam umiar? Chyba nie, przepraszam

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz