poniedziałek, 3 września 2012

Życie i Śmierć

Śmierć. Każdy z nas nazywa ją inaczej. Ból, cierpienie, tchórzostwo. Ona naprawdę nosi wiele przydomków. Śmierć jest smutna. Jeszcze smutniejsza jeśli odchodzi ktoś bliski lub znajomy. A co jeżeli tą osobą jest nasza miłość? Osoba, którą darzymy w naszym życiu wszystkim. Przykra sprawa. Nikt z nas chyba tego nie chce. A co gdy nie potrafimy sobie poradzić z życiem po jej/jego śmierci ? Załóżmy, że nasz chłopak/ dziewczyna, mąż/żona umiera. Po prostu odchodzi od nas na zawsze. Wariujemy. Nasze życie w tym momencie traci sens, cały swój urok.  Nie dajemy rady. Musimy odejść na drugi świat. Na świat gdzie znowu będziemy razem z nim/ nią. Okej, próbujemy popełnić samobójstwo. Bierzemy garść silnych tabletek popijając alkoholem. Czujemy, że właśnie nadchodzi ten moment. Czujemy się szczęśliwi, że odchodzimy.
Upadamy...
Ktoś nas znajduje. Budzimy się w szpitalu. Lekarz wita nas słowami "miał/a pan/ pani wiele  szczęścia". To najgorsze co mogliśmy usłyszeć. Krzyczymy, próbujemy uciec. W końcu odsyłają nas do zakładu psychiatrycznego. Leżymy w pokoju, w którym są w oknach kraty. Dostajemy milion tabletek, to i tak nie pomaga. Przecież my nie jesteśmy chorzy. To tęsknota i żal do Boga za  to , że zabrał nam kogoś ważnego z tego świta. Nie jemy , nie pijemy. Jest z nami gorzej. Organizm jest na skraju wyczerpania. Lekarze wiedząc doskonale o tym , ze nie chcemy żyć to nie pozwolą nam odejść. Przecież to jest właśnie ich praca. Organizm nie wytrzymuje, umieramy.
Przechodzimy na drugi świat. Widzimy naszą najukochańszą osobę i...
Może niech każdy z nas dokończy sobie sam tą historię. Może również nich każdy z nas zastanowi się nad swoim życiem. Doceńmy osoby, które nas otaczają a szczególnie te, które tak bardzo kochamy. Może już najwyższy czas się zmienić.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz