czwartek, 30 sierpnia 2012

Rodzino


Są osoby, które tak strasznie mocno zraniłam. Są to osoby mi najbliższe.  Ludzie , którym zawdzięczam tak wiele a może nawet wszystko. Oddaliłam się, uciekłam. Wszystko to w efekcie kłótni, nerwów. Dałam trochę czasu sobie, nam. Dałam i wywnioskowałam, że ucieczka nie załatwi sprawy.  Wpadłam w sidła rozpaczy i pragnienia wolności i tym samym popełniłam ogromny błąd.
Stałam się osoba pewną siebie. Pewność siebie to dobra cecha ale zbyt pewność siebie już nie. Osoby, które chociaż trochę lubiłam zostawiły mnie poprzez moje zachowanie. Poprzez moją pychę, chciwość, arogancje. Nic wspaniałego.  Nie życzę nikomu tak wielkiej porażki. Frunęłam przez życie jak ptak. Wolna, szczęśliwa. Tak wysoko, ponad wszystkimi i wszystkim. Było naprawdę świetnie. Wielkie doznania i emocje sprzyjały wszystkim lotom. Aż w końcu pewnego razu poszybowałam za wysoko. Chciałam osiągnąć zbyt wiele. To mnie przerastało. Upadłam. Odbiłam się tak mocno, że roztrzaskałam wszystkie kości na malutkie kawałeczki. Nie byłam w stanie  się ruszyć, nie byłam w stanie wykrztusić z siebie ani jednego słowa. Ironia losu, przypadek? A może właśnie przez  wyniosłość i pogardę wobec innych tak się stało. Pomocną dłoń wyciągnęły osoby, które szczerze kocham i zawsze skoczą za mną nawet w ogień. Jestem szczęśliwa z powodu, że je mam, że są. Nie muszą być zawsze obok mnie , nie muszą stać i mówić co mam robić. Ważne tylko żeby gdzieś tam były bo ja i tak mam je w głębi serca i nigdy nie popełnię tego samego błędu, obiecuję.
Cały czas chciałam to powiedzieć ale nie mam odwagi. Przepraszam 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz