Są osoby, które tak strasznie mocno zraniłam. Są to osoby
mi najbliższe. Ludzie , którym
zawdzięczam tak wiele a może nawet wszystko. Oddaliłam się, uciekłam. Wszystko
to w efekcie kłótni, nerwów. Dałam trochę czasu sobie, nam. Dałam i
wywnioskowałam, że ucieczka nie załatwi sprawy.
Wpadłam w sidła rozpaczy i pragnienia wolności i tym samym popełniłam
ogromny błąd.
Stałam się osoba pewną siebie. Pewność siebie to dobra
cecha ale zbyt pewność siebie już nie. Osoby, które chociaż trochę lubiłam zostawiły
mnie poprzez moje zachowanie. Poprzez moją pychę, chciwość, arogancje. Nic
wspaniałego. Nie życzę nikomu tak
wielkiej porażki. Frunęłam przez życie jak ptak. Wolna, szczęśliwa. Tak wysoko,
ponad wszystkimi i wszystkim. Było naprawdę świetnie. Wielkie doznania i emocje
sprzyjały wszystkim lotom. Aż w końcu pewnego razu poszybowałam za wysoko.
Chciałam osiągnąć zbyt wiele. To mnie przerastało. Upadłam. Odbiłam się tak
mocno, że roztrzaskałam wszystkie kości na malutkie kawałeczki. Nie byłam w
stanie się ruszyć, nie byłam w stanie
wykrztusić z siebie ani jednego słowa. Ironia losu, przypadek? A może właśnie
przez wyniosłość i pogardę wobec innych
tak się stało. Pomocną dłoń wyciągnęły osoby, które szczerze kocham i zawsze
skoczą za mną nawet w ogień. Jestem szczęśliwa z powodu, że je mam, że są. Nie
muszą być zawsze obok mnie , nie muszą stać i mówić co mam robić. Ważne tylko
żeby gdzieś tam były bo ja i tak mam je w głębi serca i nigdy nie popełnię tego
samego błędu, obiecuję.
Cały czas chciałam to powiedzieć ale nie mam odwagi.
Przepraszam
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz