Boję się. Miłość mnie przeraża. Jestem w błędzie. To strata mnie przeraża. Nie ma już Go . Przywykłam do tego, że codziennie rano mówił "cześć Kochanie", codziennie wieczorem "kocham Cię, śpij dobrze". Przecież to wszystko co miałam. Wszystko co pozwalało mi normalnie żyć. Był sensem tego wszystkiego. Wiem, że już zniknął uśmiech. Umysłowa rzeźnia serca. To smutne być katem własnego serca. Niszczenie się i bawienie własnymi uczuciami. Stany trudne do zrozumienia. Najszczersze rzeczy wypisywane. Szkoda, że tego nikt nie dostrzego. NIe, jednak nie. Idealnie. Oszczędzam sobie i innym zbędnych pytań. Przecież już nic nie będzie jak dawniej. Strumienie łez, nienawiść do siebie i całego świata. To moja wina. Może i nie . Może to też Jego wina. Zabijaliśmy miłość wspólnie. Rozdzielaliśmy się tak dokładnie. Perfekcjnie niszczyliśmy siebie. Czarny umysł. Zaćmiony myślami, które ranią jeszcze bardziej. Nie potrafię przestać. Krew zasycha. Ręka wędruje w kierunku twarzy. Minuta, sekunda , chiwila. To dzieje się tak szybko. NIe potrafimy dojść do siebie. Bawimy się sobą. Co robić? Wpadam w obłęd. Nie da cofnąć czasu. szkoda. Wiele bym oddała , ażeby wrócił chłopak/męzczyzna, który znaczył dla mnie wsyzstko, który był dla mnie całym światem.
Wszystko na mnie spadło, cały ten gruz emocji, kłamstw. Fatalne uczucie.
Obca twarz, obca dusza, obce ciało, oby umysł. Wszystko jest takie mi obce. Czuję obrzydzenie do siebie. Codziennie czuje je jeszcze bardziej. Wszystko to się potęguję , nienawiść rośnie. Wyszorowałm podlogę, pościeliłam łóżko, umyłam okna i nadal jest żle. A śmiało mogę powiedzieć, że jest gożej niż źle. Znowu nie śpię. spadłą mi poduszka. Nie opdniosę jej, nie mam siły. Męczy mnie codzienność. Męczą mnie emocje. Wahania nastrojów. Za niedługo urodziny. Porsze żeby chociaż byłe normalne. Błagam
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz