I zawsze wiedziałam, ze zadzwonisz. Zawsze czekałam na to
połączenie, na dźwięk telefonu.
Jak głupia leciałam żeby tylko zdążyć odebrać, żeby
usłyszeć Twój głos.
Niesamowite.
Niesamowite jest to ile szczęścia potrafiłeś dać mi
poprzez jedną rozmowę telefoniczną.
Śmiech, czułe słówka, żarty. Coś cudownego.
Nie wiem komu dziękować za to co mnie spotkało.
Nie wiem komu dziękować za tak wielkie szczęście.
Prawdopodobnie będę pamiętać Cię do końca życia.
Będę wspominać Cię tak wspaniale i dobrze. Cóż, w końcu
byłeś i nadal jesteś idealny.
Z ledwością powstrzymuję się od łez.
Twoje miejsce jest nadal wolne, wracaj kiedy tylko
zechcesz.
Mam sporo czasu na wytłumaczenie sobie swoich błędów,
przecież już ich nie zamiotę pod dywan.
Sporo czasu na pogodzenie się z utratą.
Pogodziłam się
chyba… nie koniecznie. Jakoś cały czas wracam do Ciebie.
Sny nie pozwalają się uwolnić. Umysł nie pozwala się
uwolnić.
Jestem w pułapce, we własnej pułapce.
Zdjęcia, wiadomości, nagrania.
Cudowne, wspaniałe, kochane.
Przyjdziesz? Pozwolisz mi jeszcze Ciebie kochać?
Nie chcę znów wybuchać płaczem.
To dla mnie tak ważne. Potrzebuję tej drugiej szansy.
Nie mam pojęcia co zrobić.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz