Poczułam , że bezsens
sięgnął zenitu. Próbuję coś ze sobą zrobić. Próbuję jakoś żyć. Wszystko się na
mnie wali. Każda ściana, każdy mur. To najokrutniejsze momenty mojego życia, o
ile mogę nazwać to w ogóle życiem. Zatracenie sięga dalej niż moje marzenia.
Każdy wieczór jest przepełniony obawami. Nie wiem czym to jest spowodowane. Nie
wiem również kim ja jestem, kim oni są , kim jesteście wy. Unicestwiam kolejno
swoje zmysły. Wszystko straciło swój posmak.
Stałam się jakaś taka inna. Ktoś mówi coś co należało do mnie. Pomimo
tego , że jestem ponad to wszystko to
zupełnie nie mogę zebrać moich myśli w jedną całość. Każda z osobna ucieka mi i
każde udać się w bezsensowną pogoń.
Pogoń, która tak naprawdę w niczym mi nie pomoże. Moja dusza wyrzuciła z siebie
kawałek mojego cierpienia. Wyrzuciła coś co i tak nie pomoże jej na nowo odżyć.
Zawalił się jakiś spokój. Rozleciało się coś co trzymało mnie stabilnie w
porządku, w pionie. Ja i moja dusza- dzieli nas kolosalna przepaść , która i tak nie ma dna. Wszędzie taka pustka. W słowach , myślach.
Płacze, po prostu płaczę. Nie wiem dlaczego i nie wiem po co. Nic do mnie nie
dociera przez barierę, którą sama tworzę. Smutno się uśmiecham i jeszcze
smutniej się śmieję. Żyję głębiej w swoim świecie , a jakakolwiek próba stania
na nogi jest jak budowanie domku z kart. Przestałam walczyć o siebie. Okrutnie
daleko mi do dojrzałości, którą zrzucają na mnie dorośli. Jedyne co mnie w owej
chwili ratuję to uczucie…
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz