czwartek, 29 listopada 2012

zatracenie i bezsens


Poczułam , że bezsens sięgnął zenitu. Próbuję coś ze sobą zrobić. Próbuję jakoś żyć. Wszystko się na mnie wali. Każda ściana, każdy mur. To najokrutniejsze momenty mojego życia, o ile mogę nazwać to w ogóle życiem. Zatracenie sięga dalej niż moje marzenia. Każdy wieczór jest przepełniony obawami. Nie wiem czym to jest spowodowane. Nie wiem również kim ja jestem, kim oni są , kim jesteście wy. Unicestwiam kolejno swoje zmysły. Wszystko straciło swój posmak.  Stałam się jakaś taka inna. Ktoś mówi coś co należało do mnie. Pomimo tego , że jestem ponad to wszystko  to zupełnie nie mogę zebrać moich myśli w jedną całość. Każda z osobna ucieka mi i każde  udać się w bezsensowną pogoń. Pogoń, która tak naprawdę w niczym mi nie pomoże. Moja dusza wyrzuciła z siebie kawałek mojego cierpienia. Wyrzuciła coś co i tak nie pomoże jej na nowo odżyć. Zawalił się jakiś spokój. Rozleciało się coś co trzymało mnie stabilnie w porządku, w pionie. Ja i moja dusza- dzieli nas kolosalna przepaść , która  i tak nie ma dna.  Wszędzie taka pustka. W słowach , myślach. Płacze, po prostu płaczę. Nie wiem dlaczego i nie wiem po co. Nic do mnie nie dociera przez barierę, którą sama tworzę. Smutno się uśmiecham i jeszcze smutniej się śmieję. Żyję głębiej w swoim świecie , a jakakolwiek próba stania na nogi jest jak budowanie domku z kart. Przestałam walczyć o siebie. Okrutnie daleko mi do dojrzałości, którą zrzucają na mnie dorośli. Jedyne co mnie w owej chwili ratuję to uczucie…

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz