Odrzuciłam rzeczywistość. Nagle wszelkie problemy
przestały istnieć. Zostałam sama tak jak tego chciałam. Poczułam ucisk w sercu.
Nie wiedziałam co może być przyczyną. Czułam się jakby ktoś wyrwał mi kawałek
serca i kazał żyć dalej. To możliwe , przecież każdego dnia byłam zmuszana do
cierpienia. Każdego dnia wystawiali mnie na jakąś próbę. Z każdej strony
słyszałam drwiące śmiechy, ale nie poddawałam się. Wierzyłam w siebie i
wierzyłam w to , że wszystko się z czasem zmieni. Nie było żadnych zasad. Były tylko
martwe uczucia i emocje. W końcu doszło
do mnie, że tak naprawdę nie miałam szans. Zbyt wiele ode mnie oczekiwali. Zbyt
wiele na mnie zrzucali. Widzieli jak upadam. Widzieli i nie zrobili nic. Każdy
zajęty był sobą, każdy miał coś ważniejszego. Serce biło mi coraz mocniej , aż
któregoś razu pękło. Zalał mnie ocean łez i pragnęłam odejść. Moja walka o własny byt przeplatała się z odwieczną
rezygnacją.Po jakimś czasie zaczęłam rezygnować nawet z siebie. Na chwilę obecną mogę powiedzieć, że jest
lepiej. Każde wspomnienie pozalepiałam żalem, który nie przepuszcza zła. Jest
stabilnie , ale za ową stabilność muszę płacić wysoką cenę. Jeszcze staram się jakoś żyć. Staram się
chociaż uśmiechać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz