Czasami
zależy mi bardziej niż powinno. Czasami przywiązuję się, chociaż wiem , ze nie
powinnam. Każde słowo staje się
ważniejsze. Każdy śmiech staje się piękniejszy. Każde uczucie staje się głębsze. Wyczekuję tej jedynej chwili, która będzie
tylko dla nas. Dla mnie i dla Ciebie. Zatapiam się w Twoim wnętrzu, pomimo
tego, że nie jestem pewna Ciebie i Twoich uczuć. Ślepo brnę przed siebie. Szukam
twoich dłoni i szukam Twojego ciepła. Napawam się radością i nie zważam no
konsekwencje owego szczęścia. Liczy się dla mnie tylko chwila. Jedna chwila,
druga chwila… każda spędzona z Tobą. To niesamowite, że ktoś taki jak Ty
potrafi w sposób nieświadomy zawładnąć moim sercem. Moim kruchym serce.
Mogłabym powiedzieć tyle ile chcesz. Mogłabym nie zamykać ust. Być tylko dla
Ciebie i tylko z Toba. Mogłabym… jednak
milczę. Zamykam w sobie to co powinno pływać po powierzchni naszych
świadomości. Nie dopuszczam do siebie
myśli, że możesz być jeszcze ważniejszy. Nie potrafię, nie mogę, nie
potrafię. Wszystko co mogłoby być mierzone miarą nieograniczonego szczęścia
jest schowane. Wiesz dlaczego? Ponieważ boję się. Boje się, że wszystko runie
jak domek z kart. Boję się, że wszystko zniknie. Ale przede wszystkim boję się
utraty. Utraty, która spowoduję upadek. Nie wiem czy potrafiłabym pogodzić się
z kolejną porażką. Czuję, że przerósłby mnie owy ból. Czasami wolę walczyć o
szczęście, niż rozkoszować się nim w niewłaściwy sposób. Mój umysł zmusił mnie
do podjęcia ważnej decyzji, a moje serce zmusiło mnie do postawienie Cię na
ważniejszym miejscu. To taki bezpośredni
zwrot, a przecież jesteśmy sobie tak obcy.
Wiem doskonale, że serce nie pyta. Podąża własnymi drogami. Czy chcę,
czy nie muszę iść razem z nim. Właśnie tu dopada mnie ogromne szczęście lub
uczucie okropnego bólu . To nie jest przypadek. Poniekąd sama wytyczam te
miejsca, w które podążamy. Sama się uszczęśliwiam i ranię. Jednak najgorsze w
tym wszystkim jest to, że nie potrafię mówić o swoich uczuciach.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz