wtorek, 6 listopada 2012

Zaprzeczenia


Nadal tracę swój czas. Jednak dzisiaj pozwoliłam sobie  na odrobinę szaleństwa. Puściłam wodzę fantazji i rozpłynęłam się we własnych marzeniach.  Jego dotyk rozgrzewał mnie maksymalnie. Zamknęłam oczy i otworzyłam ramiona wraz z sercem. Przyjęłam go z wielką radością. Tak jak gdyby nic się nie stało.  Spojrzał mi w oczy i ujrzał w nich nieziemską siłę. Byłam tak odważna, a zarazem taka słaba. Czułam się wolna od własnego lęku. Wypłynęła ze mnie wielka lawina szczęścia. Szczęścia, które pozwalało mi na byt w tutejszym wymiarze. Owszem, mam więcej łez niż ocean, ale nie pozwalam im ujrzeć światła dziennego. Czekam na spokojną noc, która pozwala mi oczyścić swoje ciało, duszę i umysł. Już nikt nie spisuję mnie na tortury- na samotność. Jestem pełna wiary w siebie i swoje możliwości. Jednak najdotkliwszym cierpieniem znowu okazała się strata.  Moje życie jest pełne niespodzianek- przykrych niespodzianek.  Kolejny raz moje szczęście upada. Upada wraz ze mną. Jestem słabsza, mniejsza, wrażliwsza i podlejsza.  Jestem jednym wielkim zaprzeczeniem człowieka. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz