Nadal tracę swój czas. Jednak dzisiaj pozwoliłam
sobie na odrobinę szaleństwa. Puściłam
wodzę fantazji i rozpłynęłam się we własnych marzeniach. Jego dotyk rozgrzewał mnie maksymalnie.
Zamknęłam oczy i otworzyłam ramiona wraz z sercem. Przyjęłam go z wielką radością.
Tak jak gdyby nic się nie stało.
Spojrzał mi w oczy i ujrzał w nich nieziemską siłę. Byłam tak odważna, a
zarazem taka słaba. Czułam się wolna od własnego lęku. Wypłynęła ze mnie wielka
lawina szczęścia. Szczęścia, które pozwalało mi na byt w tutejszym wymiarze.
Owszem, mam więcej łez niż ocean, ale nie pozwalam im ujrzeć światła
dziennego. Czekam na spokojną noc, która pozwala mi oczyścić swoje ciało,
duszę i umysł. Już nikt nie spisuję mnie na tortury- na samotność. Jestem pełna
wiary w siebie i swoje możliwości. Jednak najdotkliwszym cierpieniem znowu okazała
się strata. Moje życie jest pełne
niespodzianek- przykrych niespodzianek. Kolejny raz moje szczęście upada. Upada wraz
ze mną. Jestem słabsza, mniejsza, wrażliwsza i podlejsza. Jestem jednym wielkim zaprzeczeniem
człowieka.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz