Niepokój rósł w moich snach. Obudziłam się napełniona krzykiem. Nie wiedziałam co się ze mną dzieje. Szukałam równowagi próbując nabrać nowych sił. Podążałam przed siebie. Między drogami, które znam. Bez tchu , bez sił, bez wiary. Umierałam w sobie. Niedorzeczność i bezsilność sięgały zenitu. Nie wiedziałam dokąd iść, nie miałam dokąd iść. Zalała mnie rzeka niespełnionych marzeń, zwyczajnych spraw. Ukrywałam strach, nie chciałam tulić brudnych ciał. Wybuchłam płaczem… trwałam w zgubionej przestrzeni. I pojawiłeś się Ty. Wszystko wokół zamilkło. Odrzuciłam moje życie w przeświadczeniu, że przez kilka chwil nic nie może się zmienić. Owszem może. Wiem, że zrozumiesz, to co czuję i co mówię. Jesteś tu dla mnie ,a ja na pewno chcę, na pewno mogę, na pewno pragnę być tu dla Ciebie. Potrzebuję tego. Tylko jeden oddech, jeden najcieplejszy szept. Nie próbuj do mnie dzwonić i nie próbuj szukać drogi. Daj mi swoje usta- usta od pocałunków, od czułych słów. Nie brakuje mi słów i snów. Uczucia stały się silniejsze, ważniejsze. A Ty przy mnie śpij i żyj. Ja przyjdę zanim zaśniesz. Nie zabraknie mi sił.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz