piątek, 9 listopada 2012

Czasami


Ze skrajności w skrajność.  Odizolowałam się od całego świata. Od krainy, która w sposób idealny manipulowała moim umysłem. Boję się, ale strach nie jest teraz najważniejszy. Ważniejsze są moje uczucia , które stały się nikłe. Moje wyobrażenia o pięknym, spokojnym życiu legły w gruzach. Stałam się zimna na problemy ludzi, na nich samych. To przykre, bo zawsze chciałam być wspaniała, a teraz jestem obca. Jestem oddalona od rzeczywistości , w której toczy się cała gra. Jak zwykle dominuje samotność, o której kiedyś marzyłam, a teraz mam dosyć. Ranię sama siebie. Szczerze powiedziawszy jestem masochistką. Emocjonalną masochistką i było mi z tym dobrze, kiedyś… teraz jestem na skraju wyczerpania. Potrzebuję odrobiny światła, ciepłego uśmiechu i miłego słowa. Jestem na dnie. Na dnie, które w okrutny sposób potrafi pokazać mi , że jestem we właściwym czasie, w niewłaściwym miejscu.  Próbuję odnaleźć siebie w całym tym koszmarze. Śmieję się , płaczę i nienawidzę. Nienawidzę siebie. Setki myśli-niepotrzebnych myśli wciąż ciągną się za mną. Jestem słaba. Opadam z sił.  Musze pomału zacząć się odbijać od owego dna, ponieważ jeszcze chwila i mnie zniszczy. Ostatecznie zniszczy .

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz