Ze skrajności w skrajność. Odizolowałam się od całego świata. Od krainy,
która w sposób idealny manipulowała moim umysłem. Boję się, ale strach nie jest
teraz najważniejszy. Ważniejsze są moje uczucia , które stały się nikłe. Moje wyobrażenia
o pięknym, spokojnym życiu legły w gruzach. Stałam się zimna na problemy ludzi,
na nich samych. To przykre, bo zawsze chciałam być wspaniała, a teraz jestem obca.
Jestem oddalona od rzeczywistości , w której toczy się cała gra. Jak zwykle
dominuje samotność, o której kiedyś marzyłam, a teraz mam dosyć. Ranię sama
siebie. Szczerze powiedziawszy jestem masochistką. Emocjonalną masochistką i
było mi z tym dobrze, kiedyś… teraz jestem na skraju wyczerpania. Potrzebuję
odrobiny światła, ciepłego uśmiechu i miłego słowa. Jestem na dnie. Na dnie,
które w okrutny sposób potrafi pokazać mi , że jestem we właściwym czasie, w
niewłaściwym miejscu. Próbuję odnaleźć
siebie w całym tym koszmarze. Śmieję się , płaczę i nienawidzę. Nienawidzę
siebie. Setki myśli-niepotrzebnych myśli wciąż ciągną się za mną. Jestem słaba.
Opadam z sił. Musze pomału zacząć się
odbijać od owego dna, ponieważ jeszcze chwila i mnie zniszczy. Ostatecznie
zniszczy .
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz