Gdziekolwiek zapragniesz ujrzeć mój uśmiech, ujrzysz go.
Gdziekolwiek zapragniesz dotknąć mojego ciała, dotkniesz go. Gdziekolwiek zapragniesz
usłyszeć mój głos, usłyszysz go. Jestem bardzo blisko Ciebie… Oboje żyjemy
złudzeniami. Oboje przekraczamy swoje granice bólu. Obawiamy się sięgać po
swoje największe marzenia. Nasz strach przed cierpieniem jest większy niż samo
cierpienie. Nasz strach ogranicza nas w każdy możliwy sposób. Przegrywamy zanim
zaczynamy grać. Poddajemy się na starcie. Niszczy nas absurd codzienności. Pomijamy
to głębokie piękno zawarte w drobiazgach. Ogarnia nas wielka rozpacz. Mamy ochotę
rzucić wszystko i uciec donikąd. Zdarza nam się to coraz częściej. Zgubiliśmy
wolę walki i tą siłę. Siłę, która pozwalała nam władać swoimi ciałami, umysłami
i duszami wzajemnie. I we mnie jest taka pustka. I w Tobie jest taka pustka. W
nas jest pustka. Czujemy to doskonale, chociaż tak naprawdę nie chcemy tego
czuć. Przecież najważniejszy jest fakt istnienia. Najważniejsze jest to, że
istniejemy właśnie dla siebie. Ja dla Ciebie, Ty dla mnie. Musimy odmienić bieg
naszej smutnej historii, w którą wkradło się tyle zła. Musimy w końcu wziąć odpowiedzialność
za nasze słowa, czyny, przytulenie, spontaniczny dotyk czy też niewypowiedziane
myśli. Musimy znowu być szczęśliwi.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz