środa, 24 października 2012

Poczułam się kobietą


W jednej chwili zalałam się łzami. Wiatr rozwiał moje włosy na wszelkie możliwe strony. Nie potrafiłam pohamować emocji. Nie potrafiłam się uspokoić. Każdy kolejny dźwięk  potrafił poruszyć moje serce. Potrafił nakłonić je do łez, do emocji . Nie miałam nic. Stałam w jednym miejscu i nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Ruszyłam. Próbowałam uciszyć swój płacz, próbowałam nałożyć inną maskę-maskę szczęścia. To wszystko na nic. Szłam i nienawidziłam każdą napotkaną rzecz. Z każdą kolejną chwilą robiło mi się coraz bardziej przykro. Doszłam do mostu. Dużego niebieskiego mostu. Stanęłam przy barierce i spojrzałam w dół. Ujrzałam rzekę. Piękną i czysta rzekę. Odbijało się w niej całe miasto , które kilka minut temu tak bardzo nienawidziłam. Wszystko się zmieniło. Rzeka zmieniła mój pogląd na ten brutalny świat.  Musiałam zejść niżej, musiałam usiąść u podnóża rzeki. Tak też się stało. Dotknęłam tafli wody i  w jednej chwili poczułam się wyjątkowo. Poczułam się lekka, wolna od swoich paranoi. Moje łzy pomimo tego , że wciąż wypełzały spod powiek to tak bardzo nie piekły. Straciłam poczucie czasu. Siedziałam na brzegu dosyć długo. Tak przynajmniej mi się wydaję. Widziałam piękny zachód słońca, który rozpalił moje serce na dobre. Musiałam iść, musiałam wrócić do domu. Wstałam, odwróciłam się i ujrzałam jego twarz. To nie był sen. Całe moje ciało zesztywniało. Nie wiedziałam co się dziej. Nie byłam już niczego pewna, ale to było naprawdę on.  Rzuciłam mu się na szyję i zaczęłam równocześnie śmiać się i płakać.  On chyba na to czekał , bo momentalnie przytulił mnie i wszeptał „tęskniłem”. To była najcudowniejsza i najpiękniejsza chwila w moim życiu. Czułam się taka bezpieczna, taka silna i kochana. W końcu poczułam się znowu kobietą. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz