W jednej chwili zalałam się łzami. Wiatr rozwiał moje
włosy na wszelkie możliwe strony. Nie potrafiłam pohamować emocji. Nie
potrafiłam się uspokoić. Każdy kolejny dźwięk
potrafił poruszyć moje serce. Potrafił nakłonić je do łez, do emocji .
Nie miałam nic. Stałam w jednym miejscu i nie wiedziałam co ze sobą zrobić.
Ruszyłam. Próbowałam uciszyć swój płacz, próbowałam nałożyć inną maskę-maskę
szczęścia. To wszystko na nic. Szłam i nienawidziłam każdą napotkaną rzecz. Z
każdą kolejną chwilą robiło mi się coraz bardziej przykro. Doszłam do mostu.
Dużego niebieskiego mostu. Stanęłam przy barierce i spojrzałam w dół. Ujrzałam
rzekę. Piękną i czysta rzekę. Odbijało się w niej całe miasto , które kilka
minut temu tak bardzo nienawidziłam. Wszystko się zmieniło. Rzeka zmieniła mój
pogląd na ten brutalny świat. Musiałam
zejść niżej, musiałam usiąść u podnóża rzeki. Tak też się stało. Dotknęłam tafli
wody i w jednej chwili poczułam się
wyjątkowo. Poczułam się lekka, wolna od swoich paranoi. Moje łzy pomimo tego ,
że wciąż wypełzały spod powiek to tak bardzo nie piekły. Straciłam poczucie
czasu. Siedziałam na brzegu dosyć długo. Tak przynajmniej mi się wydaję.
Widziałam piękny zachód słońca, który rozpalił moje serce na dobre. Musiałam
iść, musiałam wrócić do domu. Wstałam, odwróciłam się i ujrzałam jego twarz. To
nie był sen. Całe moje ciało zesztywniało. Nie wiedziałam co się dziej. Nie
byłam już niczego pewna, ale to było naprawdę on. Rzuciłam mu się na szyję i zaczęłam
równocześnie śmiać się i płakać. On
chyba na to czekał , bo momentalnie przytulił mnie i wszeptał „tęskniłem”. To
była najcudowniejsza i najpiękniejsza chwila w moim życiu. Czułam się taka
bezpieczna, taka silna i kochana. W końcu poczułam się znowu kobietą.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz