Zaczęłam doceniać wszystko co mnie otacza. W końcu dostrzegłam piękno człowieczeństwo. Potrafię kochać, potrafię szanować , potrafię spojrzeć na ten azyl innym okiem. Pomimo tego , że moje miejsce jest tam, obok niego to jestem szczęśliwa tutaj. Moje marzenia wróciły, wróciły i rozgrzewają moje serce. Już nie zrzucają mnie z wysokości dziesiątego piętra na dół. Nie niszczą mnie. Pomijam złe wspomnienia. Pomijam, bo tylko wtedy nie opadam z sił. Moje ręce są silniejsze, moje nogi są silniejsze, moje oczy są silniejsze, moje serce jest silniejsze, ja jestem silniejsza. Moja egzystencja nie wisi na włosku jak dawniej. Moje pragnienie podbicia świata góruje we mnie. Strasznie mocno rozrywam mnie chęć i radość życia. Cieszę się, dzisiaj się cieszę. Przed moimi oczyma widnieją zdjęcia. zdjęcia z przeszłości. Już nie płaczę. Owe zdjęcia wywołują jedynie śmiech i ciepły przypływ szczęścia. Sebastian, Wiktoria, Anna. Te zdjęcia są naprawdę piękne, wspaniałe i nietuzinkowe. Moje szczęście leży w ich rękach. Mój uśmiech jest dzięki nim. Są ludźmi, których kochałam, kocham i zawsze będę kochać. Mogłabym rozpisywać się na ich temat, dziękować , przepraszać, ale to będzie zbędne. Wiedzą ile dla mnie znaczą, wiedzą i zapewne doceniają moje uczucia względem siebie. Dzisiaj są w moim sercu. Są i pocieszają mnie w najprostszy sposób, poprzez słowa. Jestem dzisiaj spełniona.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz