piątek, 26 października 2012

Gdzie jest?

Czasami chciałabym poczuć, że jest obok mnie ktoś komu na mnie zależy. Czasami chciałabym poczuć jak bardzo mnie kocha. Czasami chciałabym przestać płakać po nocach. Oddałabym wiele , ale nie mam nic. Moje serce wariuje, a rozum nie potrafi nad tym wszystkim zapanować. Wystarczy jedno słowo, jedna piosenka i zbiera mi się na płacz. Błądzę wśród własnych paranoi, wśród pięknych i bolesnych wspomnień. Pomimo tego, że nie wierzę w Boga codziennie modlę się o lepsze jutro. Modlę się o to, ażebym w końcu odsunęła się od przepaści , nad którą stoję. I szukając swojego bytu każdego dnia tracę wiarę. Po prostu unicestwiam siebie. Jeszcze liczą się nadzieje. Ja już dawno ich nie mam. Zwątpiłam w życie,w siebie, w dobro, w zło i we wszystko co większość określa mianem piękna. To przykre, ale prawdziwe. Miłość to kwiat. Mój kwiat więdnie, mój kwiat umiera, odchodzi. Moje oczy zrobiły się znowu szkliste. Już nawet nie ma w nich grama człowieczeństwa. Zamyka się w sobie i próbuję jakoś brnąć przez życie. Zakładam różnorakie maski. Każdy dzień ma swoją maskę. Co z tego, że potrafię się śmiać? Co z tego, jak w nocy męczą mnie własne łzy, własne paranoje, własne żale i wyrzuty sumienia. Emocje jak zwykle górują. Jak zwykle potrafią zrzucić mnie na dno. Na dno, z którego nie potrafię się odbić. Mogłabym żałować chwil, które wywołują łzy , ale właściwie po co ? To wszystko jest tak sztuczne, tak nieprawdziwe. Boję się siebie, Ciebie , tego co jest , co było i co będzie. Męczą mnie nawet własne sny. Sny, które zamieniają się w koszmar. To nie ma najmniejszego sensu. Ile można płakać, ile można żałować, ile można tęsknić, ile można cierpieć , ile można niszczyć siebie ?  Ten bezsens dopada mnie wszędzie. Tu i tam. Cały czas jestem niczym, cały czas mój poziom wartości maleje. Wszystko wokół straciło swój urok, a szczęście przeleciało mi przez palce jak piasek. Mogłabym prosić o kolejną szansę, o odrobinę szczęścia, ale nie wiem czy jestem gotowa. Nie wiem czy poradziłabym sobie z tak wielkim darem.Podobno czas leczy rany. Do tego potrzeba wiele cierpliwości, której mi brakuję. Nie potrafię dostosować się danej sytuacji. Czy ona jest dobra, czy zła , ja i tak jestem w rozsypce. Jestem jak spadające liście z drzew jesienią. Zawsze coś lub ktoś wpłynie na nieład. Nigdy nie będzie idealnie. Każdy ma swój urok, ja chyba go gdzieś straciłam...

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz