piątek, 5 października 2012

kiedyś to było

Strumień myśli zalał cały mój umysł. Groteskowy uśmiech chwilowo gościł na mojej twarzy. Niecodzienne i niezwykłe widoki przepływały przeze mnie. Stopa prawdopodobieństwa, że owe przemyślenia wcielą się w rzeczywistość są nikłe. Coś pchnęło mnie na spotkanie z tajemnicą i niesamowitością. Moje dłonie drżały.  Moje serce zaczęło mocniej bić, ujrzałam Ciebie. To niemożliwe. Zobaczyłam Ciebie obok . Nagle ogarnęło mnie przerażenie. Nie wiedziałam co mogę Ci powiedzieć. Nie miałam nic w sobie. Przepełniało mnie nieszczęście, gorycz, ból i pełno paranoi. Własnych paranoi. To okrutne, przecież niegdyś jeszcze Cię kochałam. To prawda, kochałam do samego końca i nadal kocham tak samo mocno. Po prostu nie wiedziałam co mogę Ci powiedzieć. Przecież nie mogę zadawać na próżno pytań. Nie mogę również oczekiwać odpowiedzi. Znam Cię , Odpowiedzi nie ma.  Już nie chce czekać na pogodną noc żeby ujrzeć gwiazdy. Nie chce czekać na widok, który równie mocno mnie rozpala jak Ty. Chce mieć Ciebie przy sobie. Chce kochać i być kochaną. Chce dawać szczęście i je otrzymywać. Dla mnie to takie ważne. Dla mnie to najważniejsze.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz