Żyłam w świecie idei. Wszystko było tak piękne i
rzeczywiste. Każda rzecz była na wyciągnięcie ręki. Każdy człowiek był miły dla
drugiego. Nie było obłudy czy też kłamstwa.
Nie musiałam tęsknić czy rozpaczać za swoim ideałem. Miałam Ciebie. Byliśmy
podobni, byliśmy wspólni. Właśnie w tym
świecie, właśnie przy Tobie dowiedziałam się co to znaczy miłość. Dowiedziałam się również, że nie
istnieje powód owej miłości. Wszystko
było idealne do czasu. Rzeczy idealne stały się normalne. Ludzie idealni stali
się okrutni i źli. Nie szanowali się , nie dbali o siebie. Coś pękło i nasze serca niegdyś połączone w jedność
stały się dwoma częściami. Teraz nie
wiem co znaczy miłość i nie wiem czy w ogóle istnieje. Coraz częściej powątpiewam w istnienie siebie
w tym świecie. W realnym świecie. Jeżeli
dopuściłabym myśl o bycie miłości w moim życiu to mogę mierzyć ją miarą bólu ,
nieszczęścia czy straty. Jedynym
ratunkiem są dla mnie łzy. I pomimo tego, że pieką, że ranią to potrafią mnie
oczyścić i potrafią ukoić moje serce choć na kilka chwil. Mogłabym znowu po stokroć mówić, że Cię
kocham, ale miłość to nie słowa lecz czyny.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz